ဒြါရာ၀တီမွာရက္ငါးရာ (၁၁)
မဟာ ၀ိတရိုလိုင္ ခ်ဴလား
ေရာင္ျခည္တစ္ေထာင္ အလင္းေဆာင္ေသာ သူရိယ ေနမင္းသည္ အေရွ ႔ေဂါယာကြ်န္းမွ ႂကြားႂကြား၀ံ့၀ံ့၊ ငြားငြား စြင့္စြင့္ ႀကီး ထြက္ျပဴ လာသည္ ႏွင့္တၿပိဳင္နက္ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ ႔ေတာ္မဟာ ရွိတစ္ခုေသာ အခန္းငယ္ကေလး အတြင္းတြင္ အိပ္စက္ေနေသာ သူ႔မွာ ေခြ်းသံတရႊဲရႊဲ ျဖင့္ အိပ္ယာမွ ႏိုးထလာေလ၏။ နံနက္ခင္း ၏အလွကို ခံစားၾကည္ႏူး ဖို႔အခ်ိန္မရွိ။ ေရခ်ိဳးခန္းထဲ၀င္၊ မ်က္ႏွာသစ္၊ ေရခ်ိဳး၊ အိမ္သာ၀င္၊ အ၀တ္လဲသည့္ နိစၥဓူ၀ အလုပ္မ်ားကို ယေန႔တြင္ မာရသြန္ႏႈန္းျဖင့္ တရစပ္ ဇယ္ဆက္သလို လုပ္ရေလသည္။ ခုႏွစ္နာရီ ခြဲတိတိတြင္ သူ႔ကို ေက်ာင္းပို႔ဖို႔ ေဒါက္တာဆမ္နန္းက ေအာက္ထပ္မွ ေစာင့္ေနမည္ ဆိုသကိုး။ ေတာ္ၾကာ ေနာက္က်လွ်င္ ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ပါလို႔ ကေမၻာဒီးယန္း ဂြ်န္းလူမ်ိဳးႀကီးကို အေၾကာင္းသြားျပ ေန၍ ရအံ့မထင္။ စိတ္ေကာက္ၿပီး မေစာင့္ပဲ ထြက္သြားလွ်င္ ေသာင္ျပင္လႊတ္သည့္ ဟသၤာ သဖြယ္သူ ကိုယ္က်ိဳးနည္းခ်ိမ့္မည္။ အမေလး– ေတာ္ပါေသးသည္။ ေအာက္ထပ္ေရာက္ေတာ့ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးက ေရာက္မလာေသး။ ဆယ္မိနစ္ခန္႔ ထိုင္ေစာင့္ၿပီးမွ ဓါတ္ေလွကားျဖင့္ ႂကြျမန္းေတာ္မူလာ၏။ နံနက္ခင္း ပဋိသႏၶာရ စကားမ်ားအသီးသီးေျပာၾကၿပီး ေနာက္ သြားဖို႔ရန္ ထြက္လာၾကပါၿပီ ခ်ဴလာ ေက်ာင္းေတာ္မဟာဆီ……..။
ခ်ဴလာေလာင္ကြန္ ေတာ္၀င္ တကၠသိုလ္။ ။
ပဥၥမ ရာမ ဟုေခၚတြင္ေသာ ခ်ဴလာေလာင္ကြန္ ဘုရင္ ကိုယ္တိုင္ တည္ေထာင္ထားေသာ ဘုရင့္ တကၠသိုလ္ အျဖစ္ ထိုင္းတို႔ အလြန္အင္မတန္ ဂုဏ္တင္ ေျပာၾကားေလ့ရွိသည့္ တကၠသိုလ္ႀကီး ျဖစ္၏။ ထိုင္းထီးနန္းကို ၄၂ ႏွစ္တိုင္တိုင္ အုပ္စိုးသြားခဲ့ သည့္ ခ်ဴလာေလာင္ကြန္ ဘုရင္သည္ ေခတ္ပညာခ်ိဳ ႔တဲ့ေသာ၊ ေရွးက်ေသာ၊ အစြဲအလန္းႀကီးေသာ၊ လိုခ်င္ေလာဘ နည္းေသာ၊ ေျခာက္လွ်င္ေၾကာက္၍ ေခ်ာ့လွ်င္ေပ်ာ့တတ္ေသာ မိရိုးဖလာ၊ ဓါးမဦးခ်၊ လယ္သမားတို႔၏ ခပ္ညံ့ညံ့ ႏိုင္ငံကို ေခတ္မွီသည့္ အေနာက္တိုင္းႏွင့္ ရင္ေဘာင္တန္းႏိုင္ရန္ အတြက္ ပညာေရးမွ စတင္ေျပာင္းလဲရမည္ကို သိေသာ၊ အမွန္ တကယ္လည္း ေျပာင္းလဲ ႏိုင္ခဲ့ေသာ စြန္႔ဦးတီထြင္ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္၏။ တစ္ႏိုင္ငံ လံုး အတိုင္းအတာျဖင့္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ မႈသည္ လြမ္းေလာက္စရာ မရွိသည့္တိုင္ မင္းေနျပည္ေတာ္ ဘန္ေကာက္သည္ကား သူအုပ္စိုးခဲ့သည့္ ၁၈၆၈ မွ ၁၉၁၀ ကာလမ်ား အတြင္း ေလျပည့္၍ မႈိင္း၀ ေသာမီးပံုးပ်ံ အလား အရွိန္အဟုန္ျဖင့္ အဖက္ဖက္က တိုးတက္ခဲ့သည္ကို မည္သူမွ မျငင္းႏိုင္။ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး၊ လူေန အေဆာက္အဦးမ်ား၊ ေခတ္မွီပညာ ေပးေ၀ႏိုင္သည့္ တကၠသိုလ္ စသည့္ Infrastructure မ်ား တျဖည္းျဖည္း ျပည့္စံုလာသည္။ ထိုအခ်ိန္မွ စ၍ ဘန္ေကာက္သည္ လူေနမႈ စံနစ္ အဆင့္ျမင့္စျပဳလာသည္။ ထံုးစံ အတိုင္း ႀကီးပြားေရး အိပ္မက္မက္ က်သူမ်ား၊ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရွာက်သူမ်ားျဖင့္ က်ပ္ေတာင့္က်ပ္တည္း ျဖစ္စျပဳလာသည္။ အေရးပါ သည့္ အာရွ ၿမိဳ ႔ေတာ္မ်ား စာရင္းတြင္ ေနရာတစ္ေနရာ ရလာေလၿပီ။
“ကြ်န္ေတာ္တို႔ တကၠသိုလ္ကို ဘတ္စ္ကားနဲ႔ သြားၾကစို႔။ ေန႔တိုင္းစီးရမွာမို႔ သြားလမ္း၊ လာလမ္းေတြကို ေသခ်ာမွတ္ေနာ္။ ကားမွားရင္ ဒုကၡေရာက္လိမ့္မယ္”
ေဒါက္တာ ဆမ္နန္း၏ သတိေပးစကားေၾကာင့္ သူ႔၏ ေတာင္ေတာင္ အီအီ ေရာက္တတ္ရာရာ အေတြးစမ်ားကို ျဖတ္၍ ေရေၾကာ၊ ေျမေၾကာ ကိုျပဴးၿပဲ မွတ္သားဖို႔ ျပင္ရ၏။ သူတို႔ လမ္းက်ဥ္းကေလးတစ္ခု မွာ လမ္းေလွ်ာက္ေနၾကသည္။ မေန႔က ေလဆိပ္မွ လိုက္ပို႔ေသာ ကားကပ္ကပ္သတ္သတ္ ၀င္လာခဲ့ေသာ ရန္နန္း အိမ္ယာ တည္ရွိရာ လမ္းေျမွာင္ကေလး မွန္းသူ မွတ္မိသည္။ ဒါကေလးကို အယုဒၵယ လမ္းသြယ္ ၂ လို႔ေခၚေၾကာင္း၊ ထိုင္းလိုေတာ့ ဆြိဳင္း ဆီ အယိုးဒယား လို႔ေျပာရ ေၾကာင္း ဆရာသမား က ေျပာျပသျဖင့္ မွတ္သားရျပန္သည္။ ထိုလမ္းက်ဥ္းေလး မွထြက္လာေသာ အခါ ကားေရာင္စံုမ်ား၀ွီေခၚ ေနသည့္ ႏွစ္ထပ္ဆင့္ လမ္းမက်ယ္ႀကီး တစ္ခု ကိုေတြ႔ရသည္။ ကားမွတ္တိုင္က လမ္းထိပ္မွာပင္။ ဘတ္စ္ကား ေတြက တစ္စီးၿပီး တစ္စီးလာေန၏။ ဂိုးသြင္းေကာင္းလွေသာ စီေရာ္နယ္ဒို ကို အေသ marking လုပ္ထားေသာ ဂြ်န္တယ္ရီ ကဲ့သို႔ ဆရာဆမ္ ၏အရိပ္အေျခ ကိုသာ မ်က္ေတာင္ မခပ္တမ္းၾကည့္ေနရေတာ့သည္။ က်ဳပ္တို႔ စီးရမွာ ဘတ္စ္နံပါတ္ ၁၄ ဟု ေျပာသျဖင့္ ဘယ္ကားက ၁၄ လဲဆိုတာကို ဘတ္စ္ကား ၏ငယ္ထိပ္ တည့္တည့္မွာ ျပဴးျပဴးၿပဲၿပဲ တပ္ထားေသာ နံပါတ္ႀကီးမ်ား ကိုလိုက္ၾကည့္ရသည္မွာ အေမာ။ နံပါတ္ေတြကို ကမၻာသံုး အဂၤလိပ္ ဂဏန္းျဖင့္ေရးထား၍ ေတာ္ေပေသးသည္။ ထိုင္းလိုသာ ေရးခဲ့လွ်င္ ဒုကၡ အေတာ္မ်ားေပလိမ့္မည္။
ေမွ်ာ္တုန္းေမွ်ာ္ဆဲ မွာ နံပါတ္ႀကီးျပဴးေနေအာင္ေရးထားေသာ ဘတ္စ္ နံပါတ္ ၁၄ ေရာက္လာပါၿပီ။ အမယ္— မာစီးဒီး ဆိုပဲ။ ဒုတိယ ကမၻာစစ္ လက္က်န္ ခ်က္ပလက္ကားေတြကို ေခါင္းျဖတ္၊ ဖင္ျဖတ္ သစ္သားေဘာ္ဒီ တပ္၍ ခရီးသည္တင္ကားျဖစ္ ေအာင္ ႀကံဖန္ထားေသာ သူတို႔၏ ရန္ကုန္ ကဲ့သို႔ပင္ ဘယ္ေခတ္က လက္က်န္မွန္းမသိ၊ လိုဂို တံဆိပ္ေတြ႔၍သာ ယံုရေသာ ဘုရားစူး မာစီးဒီး ကားကို သံေဘာ္ဒီ တင္ထားသည့္ ဘန္ေကာက္၏ ခရီးသည္တင္ မာစီးဒီး လိုင္းကား အမွတ္ ၁၄။ ရန္ကုန္ ခ်က္ပလက္ ၏ တစ္၀က္သာသာေလာက္သာရွိ၏။ အျမင့္ကလည္း ေခါင္းလြတ္ယံု ကေလး။ တကယ့္ ပိစိေကြး၊ ခရီးသည္တင္ ကားဆိုမွ ကားျဖစ္၏။ ဂြ်မ္းလူမ်ိဳးႀကီး ဆရာဆမ္က ထိုေခါင္း၀င္ ကိုယ္ဆန္႔ ကားေလးထဲသို႔ ၀ဖိုင့္ေသာ ခႏၶာကိုယ္ကို စြပ္ကနဲ သြတ္သြင္းလိုက္၏။ သူကေရာ ဘာမ်ားတတ္ႏိုင္ပါဦးမည္လဲ။
ကားထဲမေတာ့ စႏိုး၀ိႈက္၏ လူပုေလး ခုႏွစ္ေယာက္ ထိုင္ေသာ ထိုင္ခံုမ်ိဳး ကဲ့သို႔ ခံု ေပါက္စနေလးေတြမွာ လူေတြအျပည့္။ မတ္တတ္၊ သံတန္းကိုင္ စီးယံုပ။ သူကလည္း အတြယ္အတာေတြ၊ သမုဒယ သံေယာဇဥ္ေတြ တင္းၾကမ္းျပည့္ႏွက္ေနသည့္ ရန္ကုန္ ဘတ္စ္ကားေလာက ႏွင့္ ေ၀းခဲ့သည္မွာ ၾကာၿပီဆိုေတာ့ က်င့္သားမရေသး။ လက္ေညာင္း၊ ေျခေညာင္းလာသည္။ စီးရသည္မွာလည္း ကိုးလိုးကန္႔လန္႔၊ ကုန္းကုန္းကြကြ။ ဆရာဆမ္ကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ။ ေနသာသပ ေလညာက။ ဒင္းကေတာ့ ဒါနဲ႔ ညားေနတာ ရက္ငါးရာ ျပည့္လုၿပီကိုး။
နံပါတ္ ၁၄ ကား အေကာင္ေသးသေလာက္ အဆိပ္ျပင္းလွသည့္ ကား။ ေရႊျပည္ႀကီး တြင္က်င့္သံုးေနသည့္ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ စည္းကမ္းမ်ားအရ သာ ဒီ ေခတ္သစ္ ဒြါရာ၀တီ ကားသမားေတြကို အေရးယူလိုက္ရရင္ျဖင့္ ဒင္းတို႔ ေထာင္ႏွင့္ရံုး၊ အိမ္ဦးႏွင့္ ၾကမ္းျပင္ျဖစ္မည္မွာ ေျမႀကီးလက္ခတ္ မလြဲ။ လက္၀ဲ ကပ္ေမာင္းစံနစ္ဆိုေပမဲ့ ေရွ ႔ကကားေတြကို ဘယ္ဖက္က ေက်ာ္ခ်င္ေက်ာ္သည္။ ညာဖက္က ေက်ာ္ခ်င္ေက်ာ္သည္။ လုပ္ခ်င္သလို လုပ္သည္။ တစ္ဖက္ယာဥ္ေၾကာကို တည့္တည့္ႀကီး ဦးတိုက္၍ မထီ တရီေမာင္းလာၿပီး မီးပိြဳင့္ အလႊတ္ ပ်ားမည္းရိုင္းေတြလို ၀ွီကနဲ အၿပိဳင္အဆိုင္ေမာင္းလာၾကသည့္ မ်က္ႏွာခ်င္း ဆိုင္ တစ္ဖက္ယာဥ္ေၾကာမွ ကားမ်ားကို အနားကပ္ကာ ေခါင္းလႊတ္ရံုကေလး ပြတ္ကပ္ေရွာင္ထြက္ပံုကို မေနႏိုင္ မထိုင္ႏိုင္ ကားေရွ ႔မွန္ႀကီးမွ တဆင့္ ကုန္း၍ ၾကည့္ေနသျဖင့္ ျမင္ရေသာ သူ႔မွာ မ်က္စိမ်ားျပာေ၀လွ်က္ ဒီတစ္ခ်ီေတာ့ အသက္၀ိညာဥ္ကို ဘန္ေကာက္မွာ ထားခဲ့ရၿပီဟု ပင့္သက္ေမာမ်ားခ်ခဲ့ရသည္မွာလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္။
ဤသို႔ျဖင့္ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးသို႔သြားရာလမ္းအား မွတ္လိုက္မဟဲ့ လို႔ အႀကံႀကီးႀကံလာခဲ့သူ မွာ သက္ျပင္းမ်ား၊ ေဇာေခြ်းမ်ား၊ ဘယာနက ရသမ်ားျဖင့္ တစ္ကိုယ္လံုး ထူပူရႊဲနစ္ ပြေဖာင္းလ်က္ ကားဘယ္အခ်ိန္၊ ဘယ္မွတ္တုိင္မွာရပ္၍ ေျမျပင္ေပၚ ဘယ္ပံု ဘယ္နည္းေရာက္လာသည္ကိုပင္ မမွတ္မိလိုက္။ သူႏွင့္ ဆရာဆမ္တို႔ ပန္းဥယ်ာဥ္ႀကီး တစ္ခု၏ ေရွ႕ရွိ ကားမွတ္တိုင္တြင္ ေျခခ် မိေပၿပီ။ ထင္သာျမင္သာ ရွိေလာက္ေအာင္ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ျဖစ္ေနေသာ သူ႔ကိုသနားသြားသည္လားမသိ၊ ဆရာဆမ္က ကားမွတ္တိုင္က ထိုင္ခံုေလးမ်ားတြင္ ခဏထိုင္၍ အပန္းေျဖၾကဖို႔ ေျပာ၏။
ထိုင္ေနရင္ သာသာညႇင္းညႇင္းတိုက္ခတ္ လာေသာ ပန္းရနံ႔ တသင္းသင္း ေလကေလးေၾကာင့္ အနည္းငယ္ ေနသာထိုင္သာ ရွိလာသည္။ သူတို႔ေက်ာေပးထိုင္ေနေသာ ႀကီးမားက်ယ္ျပန္႔သည့္ ပန္းဥယ်ာဥ္ႀကီးမွာ လူစည္ကားလွ၏။ လုမၺိနီ ဥယ်ာဥ္ဟု အမည္ရေၾကာင္း ဆရာဆမ္နန္း ေျပာျပ ၍ သိရသည္။ လုမၺိနီ သာေမာ၊ အင္ၾကင္းေတာဆိုသည့္စာကို အမွတ္ရေသးသည္။ ေထရ၀ါဒ ႏိုင္ငံ အခ်င္းခ်င္း ျဖစ္သည့္အတြက္ ဗုဒၶျမတ္စြာ၏ အေငြ႕အသက္တို႔ ေနရာအႏွံ႔ ရွိေနသည္က သူ႔အတြက္ေတာ့ အံ့ၾသ စရာမဟုတ္။ သူေနထိုင္ရာ ရန္နန္အိမ္ယာ ေရွ ႔တြင္ပင္ ဘုရားဆင္းတုေတာ္ႏွစ္ဆူ ကို အခိုင္အခန္႔ စင္ကေလးေဆာက္ ၍ တည္ထားကိုးကြယ္ထားသည္ပဲ။ ထံုးစံ အတိုင္းအနားမွာ နတ္မင္းႀကီးမ်ားေတာ့ ေစာင့္ၾကပ္သေပါ့။
တစ္ခါ ဆက္ဆံ ဆယ္ခါ မက၊ အခါတစ္ရာပင္ လန္ေလာက္သည့္ ၁၄ ကားကို ေၾကာက္လွသျဖင့္ အျခားသက္သက္ သာသာ လာလို႔ရသည့္ နည္းလမ္းရွိမရွိ ေမးၾကည့္မိရာ ၁၇၊ ၅၄၊ ၇၄၊ ၇၇ စသည့္ ဘတ္စ္ကားလိုင္းေပါင္း မ်ားစြာ ရွိေသးေၾကာင္း။ သို႔ေသာ္ အားလံုးနီးပါး အဲကြန္းကားမ်ားျဖစ္သည့္ အတြက္ေစ်းႀကီးေၾကာင္း။ (၁၀) ဘတ္ေပးရ၍ တြက္ေျခမကိုက္ေၾကာင္း။ ၃ ဘတ္ခြဲတန္ (ထိုစဥ္က၊ သူေနခဲ့သည့္ တစ္ႏွစ္ခြဲ ကာလ အတြင္း ကားခ ႏွစ္ခါ ေစ်းတက္၍ ျပန္ခါနီးေတာ့ ခုႏွစ္ဘတ္ ျဖစ္ေနၿပီ) ၁၄ ကားသည္သာ သင္ေရြးခ်ယ္ရမည့္ ထာ၀ရ အေဖာ္မြန္ျဖစ္ေၾကာင္း အားပါးတရ ေျပာ၏။ ေၾသာ္- ဒုကၡ ပါလား။ သူ႔အေန ျဖင့္ ေျပာရလွ်င္ ဘယ္ေလာက္ကုန္ကုန္ သက္ေတာင့္သက္သာ ျဖစ္ဖို႔က အေရးႀကီးသည္။ ဆရာဆမ္က (၁၀) ဘတ္တန္ဘတ္စ္ကား ကိုပင္ ေစ်းမ်ားသည္ဆိုၿပီး စီးဖို႔ ရီေကာ္မင္ေဒးရွင္း မေပး။ တကယ့္ ကို health economist ပီသလွ သည္။ တက္စီျဖင့္ ေက်ာင္းလာမည္ဆိုပါက သူ႔အား နရင္းမ်ား ရိုက္ေလမည္လားမသိ။ ဒါနဲ႔ပဲ ေနာက္ရက္ေတြ တစ္ေယာက္တည္း ေက်ာင္းလာရလွ်င္ ခ်ဴလာ တကၠသိုလ္ မွတ္တိုင္ဆင္းမည္ကို ကားစပါယ္ယာ ကို ဘယ္လိုေျပာရမလဲ ေမးေတာ့ ဆရာသမားက ရယ္သြမ္းေသြးၿပီး-
“ခင္ဗ်ား ကားေပၚမွာတုန္းက သတိမထားမိဖူးထင္တယ္။ ကားမွတ္တိုင္ေရာက္ရင္ ဘဲလ္ႏွိပ္လိုက္ရံုပဲေလ”
ဟုတ္ေပသားပဲ။ သူကားေပၚမွာ ေၾကာက္ေသြးေတြ တက္ေနစဥ္ ဂလြမ္၊ ဂလြမ္ႏွင့္ အသံေတြၾကားေနရသည္။ ထိုအသံၾကား လွ်င္ ကားရပ္ၿပီး လူမ်ားအတက္အဆင္း လုပ္ၾကသည္ေကာ။ ညေန အျပန္ခရီးမွာ ဖုန္းေမာင္ တစ္ကိုယ္တည္း ျပန္လွ်င္ ရန္နန္ အိမ္ယာ ရွိရာ လမ္းထိပ္မွာ ဆင္းႏိုင္ဖို႔ သတိထား၍ ဂလြမ္ ႏိုင္လွ်င္ ေတာ္ရဲ့။ မဂလြမ္ ႏိုင္လို႔ကေတာ့ ကားေခၚေဆာင္ရာ ေနာက္သို႔ လိုက္သြားေပေတာ့။ သူစဥ္းစားေနခိုက္ ဆရာဆမ္ က-
“ေက်ာင္းခ်ိန္ သိပ္နီးတဲ့ အခါ တစ္ခါတစ္ေလ ဘယ္လိုမွ မတတ္ႏိုင္ရင္ တက္စီ စီးရတဲ့ အခါမ်ိဳးလည္းႀကံဳခ်င္ႀကံဳရ တတ္တယ္။ ကားသမားေတြက အဂၤလိပ္လို ေျပာရင္ မသိတာမ်ားတယ္။ သိခဲ့ရင္လည္း နားမလည္ခ်င္ ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ႏိုင္ငံ ျခားသား ကို မီတာမခ်ိဳးပဲ ေတာင္းခ်င္ သေလာက္ေတာင္းတတ္တယ္။ ဒီေတာ့ ခ်ဴလာေလာင္ကြန္ တကၠသိုလ္ သြားခ်င္ တယ္ ဆုိရင္ ပိုင္-ခ်ဳလာ ဒါမွ မဟုတ္ ပိုင္- မဟာ၀ိတရို လိုင္ ခ်ဴလား လို႔ ေျပာပါ။ ရန္နန္ ျပန္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ ပိုင္- ရန္နန္ လို႔ေျပာ ပါ။ ဒါမွ အဆင္ေျပမယ္” ဟု ေနာက္ဆံုးမေတာ့ သူ႔အား ေသေသခ်ာခ်ာ မခ်ာ သည့္စကားကို သင္ေပးေတာ့သည္။ ဒါပဲ။ သူလိုခ်င္တာ ဒါပဲ။ ၁၄ ကားကပ္ႀကီး ကိုေက်ာ္လႊားႏိုင္မည့္လမ္း။ ကိုယ္သြားခ်င္တဲ့ ေနရာ ကို ပိုင္တစ္လံုးေဆာင္လိုက္ ရင္ ကိစၥျပတ္တယ္ ဆိုပဲ။ ေကာင္းၿပီ။ ညေနက် တက္စီ ဌားျပန္မယ္။ ခုေတာ့ ခ်ဴလာသို႔ ေျခစၾကာဆန္႔ ရဦးေတာ့မည္။
သင့္လူ
