သားေရ အဖံုးျဖင့္ သပ္ရပ္စြာ ခ်ဳပ္ထားေသာ မဒရပ္ သေဘၤာ မွတ္တမ္း စာအုပ္ကား စားပြဲ ေပၚတြင္ ေနရာမယြင္း ရွိေနသည္။ သက္ျပင္း ရွည္ႀကီးကို ေလးပင္စြာ ခ်လိုက္ၿပီး ကပၸတိန္ မန္ဒါသည္ သေဘၤာ မွတ္တမ္း စာအုပ္ကို ကုတ္ အက်ႌ အိတ္ထဲသို႔ ထည့္လိုက္သည္။ အခန္းထဲမွ ျပန္ထြက္ လာခဲ့ၿပီး တံခါး ျပန္ပိတ္ ေပးခဲ့သည္။ ကပၸတိန္ဟန္႔ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အနားယူ ပါေစေတာ့။“ ဘာေတြ႔ခဲ့လဲဟင္ ”
“ ကပၸတိန္႔ အေလာင္းေပါ့ ရိုဆန္နာ ”
“ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းလိုက္တာ ေမာင္ရယ္ ”
“ ဒီထက္ပိုဆိုး တာေတြျမင္ရဦးမယ္လို႔ ေမာင္ေတာ့ထင္ေနတယ္ကြာ ”
မန္ဒါ့ စကားက နမိတ္ ဖတ္လိုက္ သကဲ့သို႔ ရွိ၏။ ခရီးသည္ အိပ္ခန္း မ်ားတြင္ ထိုင္လ်က္ တစ္မ်ိဳး၊ ေမွာက္လ်က္ တစ္ဖံု၊ အိပ္ရက္ တစ္နည္း ပံုစံ အမ်ိဳးမ်ိဳး ႏွင့္ ေသဆံုး ေနၾကသည့္ သံုးဆယ္ မွ်ေသာ အေလာင္းေကာင္ မ်ားကို ဆက္တိုက္ ဆိုသလို ေတြ႔ၾက ရေတာ့သည္။
မ်က္လံုး ပြင့္ေနေသာ အေလာင္း မ်ားကို ျမင္ရတိုင္း ရိုဆန္နာ ႏွလံုးခုန္ ျမန္လာသည္။ ေဆာက္တည္ရာ မရ ျဖစ္လာသည္။ ထို မ်က္လံုး မ်ားက သူ႔အား စိုက္ၾကည့္ ေနၾက သလို။ စကၠဴရြက္လို ျဖဴေဖြးေသာ မ်က္ႏွာ မ်ားေၾကာင့္ မ်က္လံုး မ်ားမွာ အေရာင္ ပိုေတာက္ သလို ထင္ရသည္။ သေဘၤာသား တစ္ဦးက မိန္းမပ်ိဳေလး တစ္ဦး၏ ဆံပင္ကို အသာ ကိုင္ၾကည့္ သည္။ ေရခဲ က်ိဳးေၾကသံ ၾကားရၿပီး ဆံပင္ တစ္ဆုပ္ လက္ထဲ ပါလာသည္။ အဲဒီ ေနာက္ေတာ့ ဘယ္သူမွ အေလာင္း ေတြကို မတို႕ထိ ဝ့ံၾကေတာ့။
သေဘၤာသား ခန္းေတြ ထဲမွာ၊ ပဲ့ထိန္းခန္း ထဲမွာ ေနာက္ထပ္ အေလာင္းေပါင္း မ်ားစြာ၊ သေဘၤာ တစ္စီးလံုး ရင္ခြဲရံု ႏွင့္ ဘာမွ မျခား။ သို႔ေသာ္ ပံုမွန္ေတာ့ မဟုတ္၊ တခုခု ထူးဆန္း ေနသည္။ မဒရပ္ သေဘၤာ ေပၚရွိ လူအားလံုး ၿငိမ္းၿငိမ္း ခ်မ္းခ်မ္း ေသဆံုး သြားခဲ့ ပံုေပၚ ေနသည္။ ရုန္းရင္း ဆန္ခတ္ လကၡဏာ ဘာတစ္ခုမ ွမေတြ႔ခဲ့ရ။ အားလံုးသည္ စနစ္တက်။ သူတို႔ ျမင္ေတြ႔ ခဲ့ရ သည္မွာ ထိတ္လန္႔ ေၾကာက္ရြံ ႔ဖြယ္ ဘယာနက ရသကို ေပးစြမ္း သည္ထက္ ကံမေကာင္း အေၾကာင္း မလွ ခဲ့ရွာေသာ လူတစ္စု၏ ကရုဏာ သက္ဖြယ္ အေျခအေန တစ္ခုမွ်သာ။ ဒီလူစု သည္ လြန္ခဲ့ေသာ ခုႏွစ္ဆယ့္ ရွစ္ႏွစ္က ေသဆံုး ခဲ့ၾကသည္။ ကမၻာေပၚမွ လူမသိ သူမသိ ေပ်ာက္ကြယ္ ခဲ့ၾက ရသည္။ သူတို႔ကို သတိရ တမ္းတ ရွာေဖြ ၾကမည့္ လူမ်ားပင္ အခုအခ်ိန္ တြင္ မရွိ ေတာ့ၿပီ ျဖစ္ရာ လံုးဝ ဥပကၡာျပဳ လွ်စ္လ်ဴရႈ ခံခဲ့ရေသာ သနား ဖြယ္ရာ လူတစ္စု ျဖစ္၏။
“ သူတို႔ ငါးလဲ အလြယ္တကူ ရႏိုင္တယ္၊ ပင္ကြင္းေတြ ကလည္း ဒီအတိုင္း လိုက္ဖမ္း လို႔ေတာင္ ရတယ္။ မီးလည္း ေမႊးလို႔ ရေန ရဲ့သားနဲ႔ သူတို႔ အားလံုး ဘာေၾကာင့္ ေသကုန္သလဲ ဆိုတာ ကြ်န္မ ခုထိ စဥ္းစားလို႔ မရဘူး ”
“ကပၸတိန္ ဟန္႔ ရဲ့ စာအရ ဆိုရင္ သူ႔သေဘၤာဟာ သြားေနၾက လမ္းေၾကာင္း ကေန ေတာင္ဖက္ကို အေတာ္ မ်ားမ်ား ကြ်ံထြက္ လာပံု ရတယ္။ ေမာင့္အထင္ ေျပာရရင္ ေမာင္တို႔ သေဘၤာ ထက္ကို ဒီ သေဘၤာက ေရခဲထဲ နစ္ေနတာ ပို အေျခအေန ဆိုးတယ္။ ကမ္းေပၚလည္း တင္သြား တယ္ေလ။ ကပၸတိန္ ဟန္႔ ဟာ ဒီလို မ်ိဳးလည္း ျဖစ္ေရာ သေဘၤာ ေပၚက ခဲယမ္း မီးေက်ာက္ အားလံုးကို မေတာ္တဆ ေပါက္ကြဲမႈ ျဖစ္မွာ စိုးလို႔ စြန္႔ပစ္ ခဲ့ပံုပဲ။ ”
“ ဒီလိုနဲ႔ သူတို႔ တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ ေသကုန္ ၾကတာကို ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ပဲ ထိုင္ၾကည့္ ေနခဲ့ ရတာေပါ့ ” ခင္ပြန္းသည္ ၏ စကားကို ရိုဆန္နာ က ျဖည့္စြက္ ေထာက္ခံ လိုက္သည္။
“ ေႏြဦး ေပါက္လို႔ ေရခဲ အရည္ေပ်ာ္ေတာ့ သူတို႔ ထင္သလို ေရစီးက သေဘၤာကို ေတာင္ ပိစိဖိတ္ သမုဒၵရာထဲ ေခၚမသြားပဲ အႏၱာတိက ရဲ့ ေျပာင္းျပန္ တိုက္တဲ့ ေလေၾကာင့္ ကုန္းေပၚ ပိုေရာက္ၿပီး ဘယ္လို မွကို မထြက္ ႏိုင္ၾက ရွာေတာ့ဘူး ေလ ”
“ ကပၸတိန္ ေတာ္တယ္ဗ်ာ၊ ဒီအေလာင္း ေတြမွာ ဝတ္ထားတဲ့ အဝတ္ ေတြကို ၾကည့္ၾက ပါဦး၊ အပူပိုင္း ေဒသ မွာသာ ဒီလို အဝတ္မ်ိဳး ဝတ္ၾကတာ မဟုတ္လား၊ သူတို႔ ဒီလို ဝင္ရိုးစြန္း ေဒသကို လာဖို႔ စိတ္ေတာင္ မကူးမိ ၾကဘူး၊ ဒီသေဘၤာ ဟာ အိႏၵိယ ကေန အဂၤလန္ ကို သြားေနတုန္း ဒီလို အျဖစ္မ်ိဳး ႀကံဳခဲ့ရတာ ” ပထမအရာရွိ ဘိဂ်္လိုး က သေဘၤာ ေရွ ႔ပိုင္းကို စစ္ေဆးၿပီး ျပန္လာသည္။
“ ဒါနဲ႔ ဘာပစၥည္းေတြမ်ားတင္လာသလဲ မစၥတာ ဘိဂ်္လိုး ”
“ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေမွ်ာ္လင့္ ေနတဲ့ ေရႊတို႔ ေငြတို႔ေတာ့ မေတြ႕ေပါင္ဗ်ာ၊ လဘက္ေျခာက္ရယ္၊ တရုတ္ ေႂကြထည္ ေတြရယ္၊ ပိုးထည္၊ သၾကား၊ ငရုတ္ေကာင္း နဲ႔ ဟင္းခတ္ အေမႊးအႀကိဳင္ ပစၥည္း ေတြေတာ့ စံုလို႔ပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ကပၸတိန္အခန္း ေအာက္မွာေတာ့ ေသာ့ အထပ္ထပ္ ပိတ္ထားတဲ့ အခန္းေလး တစ္ခန္း ရွိေနတယ္။ ေသာ့ေတြေတာ့ ဖ်က္ခိုင္း ထားၿပီ၊ အခု ကပၸတိန္ကို ၾကည့္ရေအာင္လာေခၚ တာပါ ”
“ရတနာ ေတြ အျပည့္ ထည့္ထားတဲ့ လွ်ိဳ ႔ဝွက္ အခန္း မ်ားလား မသိဘူးေနာ္ ” ရိုဆန္နာ့ မ်က္ႏွာမွာ ႏွင္းဆီေသြးေရာင္ ျပန္သမ္း လာ၏။
“ ဟုတ္ မဟုတ္ ခု သိရေတာ့ မွာပဲကြာ၊ ကဲ ဘိဂ်္လိုး ေရ သြားၾကစို႔ ”
ေရခဲ မ်ားေၾကာင့္ အေပါက္ဝ ပိတ္ဆို႔ ေနသည့္ ၁၈ ေပါင္ အေျမာက္ တစ္လက္ ႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္း ဆိုင္တြင္ ကပ္ကပ္ သပ္သပ္ ထည့္သြင္း တည္ေဆာက္ ထားေသာ အခန္းေလး တစ္ခု ေရွ ႔သို႔ သူတို႔ ေရာက္လာ ၾကသည္။ ပါလိုဗါဒီ မွ သေဘၤာသား ႏွစ္ေယာက္က တံခါးကို ရစ္ပါတ္၍ အထပ္ထပ္ ပိတ္ဆို႔ ထားေသာ သံႀကိဳး ႀကီးမ်ားကို ခ်ိတ္ထားသည့္ ဧရာမ ေသာ့ကေလာက္ႀကီးကို လက္သမား ခန္းထဲရွိ လက္နက္ ကရိယာမ်ား အသံုးျပဳ၍ ဖ်က္ေန ၾက၏။ အေတာ္ ၾကာေအာင္ ဖ်က္ဆီး ၿပီးမွ ပြင့္သြားသည္။ တံခါးက အတြင္းသို႔ ဖြင့္ရသည့္ အမ်ိဳးအစား။
အထဲ မွာေတာ့ သစ္သား ေသတၱာႀကီး မ်ား အစီအရီ ထပ္လ်က္ ရွိသည္။ ေသတၱာ ႀကီးမ်ား တည္ေန ပံုကို ၾကည့္ရင္း မန္ဒါ က-
“ ဆိပ္ကမ္း ကေန ဒီေသတၱာ ေတြကို ကမန္းကတန္း တင္ေပး လိုက္ပံုပဲ၊ ဒါေတြ သေဘၤာေပၚ ေရာက္မွ ကပၸတိန္က သေဘၤာသား ေတြကို ဒီအခန္းထဲ ေရြ႕ခိုင္းတာ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ ”
“ ျမန္ျမန္ေလး ဖြင့္စမ္းပါ ေယာက်္ားရယ္။ စကားေတြ ေနာက္မွေျပာ ” ရိုဆန္နာ က ကပၸတိန္႔ကို အမိန္႔ေပး ေလသည္။ အခန္းေလးက သူတို႔ လင္မယား အျပင္ အျခားလူ ဝင္မရ ႏိုင္ေအာင္ က်ဥ္းလွ ေသာေၾကာင့္ သေဘၤာသား မ်ားမွ အျပင္မွ ရပ္ၿပီး ပြဲၾကည့္ ပရိသတ္ လုပ္ေန ရသည္။ ကပၸတိန္တို႔ လင္မယား သစ္သား ေသတၱာ မ်ားကို စတင္ ဖြင့္ၾကၿပီ။ တူးတူးခါးခါး အခ်မ္းဒဏ္ကို ခုခ်ိန္မွာ ဘယ္သူမွ သတိ မရၾက။ ေရႊေခ်ာင္း ေတြမ်ား ဝင္းကနဲ ထြက္လာ မလား၊ တိုင္းျပည္ တစ္ျပည္ စာေလာက္ တန္ဖိုး ရွိသည္ ဆိုေသာ အေရွ ႔တိုင္းမွ ေက်ာက္သံ ပတၱျမား ေတြမ်ား လား။ ေသတၱာေတြ ပြင့္သြားေတာ့ သူတို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ အေငြ႔ပ်ံ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားသည္။
“ ေၾကးအိုး ကေလးေတြ ပါလား၊ စာေတြ ေရးထားတယ္၊ ဂရိလား၊ ေရာမလား၊ တစ္ခုခုပဲ ” မန္ဒါက ပစၥည္း တစ္ခု ကို ဆြဲထုတ္ ၾကည့္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။ ေသတၱာ မ်ားကို အျပင္သို႔ ထုတ္ၾကသည္။ ပစၥည္းမ်ားကို ေမႊေႏွာက္ ၾကသည္။ အနက္ေရာင္ မ်က္လံုး ကေလး မ်ားႏွင့္ လွပ၍ ထူးဆန္းေသာ တိရိစၧာန္ ကေလးမ်ား ပံုတူ ေၾကးနီရုပ္ ကေလး အမ်ား အျပားကို ေတြ႔ရသည္။
“ လွလိုက္တဲ့ အေကာင္ေလးေတြ၊ ဘယ္လိုမ်ား စိတ္ကူး ရလို႔ ထြင္းထု ထားပါလိမ့္ေနာ္၊ တကယ္ေရာ ရွိရဲ့လား ”
“ဟုတ္တယ္ေနာ္၊ ဒို႔ေတြ႔ဖူးတဲ့ တိရိစၧာန္မ်ိဳးေတြေတာ့ မဟုတ္ဘူး ”
“ ဒါေတြ ဘယ္ေလာက္ တန္မယ္ ထင္သလဲ လူႀကီးမင္းတို႔ ” ဘိဂ်္လိုး ၏ လက္ေတြ႔ က်ေသာ ေမးခြန္းကို-
“ ျပတိုက္ တစ္ခုခုက ေရွးေဟာင္း သုေတသန ပညာရွင္ေတြ ကေတာ့ ေျပာႏိုင္ လိမ့္မယ္။ က်ဴပ္တို႔အေနနဲေတာ့…….” ဟု မန္ဒါက ျပန္ေျပာ ေနရင္း တစ္စံုတစ္ရာ ေၾကာင့္ စကားသံ ရပ္သြား၏။ အလို- အလို ဒါကဘာလဲ။
မဟူရာေရာင္ မဲေျပာင္လက္ေနေသာ လူေခါင္းခြံ တစ္ခု ……….
“ တကယ့္ လူေခါင္းလား ဆရာ၊ ပံုစံကေတာ့ ေၾကာက္စရာႀကီးပဲ ”
“ မာရ္နတ္ ကိုယ္တိုင္မ်ား သူ႔ရုပ္သူ ပန္းပု ျပန္ထု ထားေလ သလားဗ်ာ၊ ပီျပင္လိုက္ပါဘိေတာ့ ” ဟုတ္သည္၊ ေၾကာက္စရာ၊ ေအာ့ႏွလံုးနာ စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ လူေခါင္း ပံုသ႑ာန္က ပီျပင္ လြန္းသည္။
“ မ်က္လံုး ေတြကို ၾကည့္စမ္း ပါဦး ” ရိုဆန္နာ က လူတကာ ေၾကာက္ေနသည့္ ထိုေခါင္းႀကီးကို လက္ျဖင့္ ကိုင္ရင္း ဆိုေန ေသးသည္။ “ ဟဲ့-ပါးစပ္ထဲက ထြက္ေနတာ လွ်ာမဟုတ္ဘူး၊ နဂါးႀကီးေတာ့ ”
“ မဟုတ္မွ လြဲေရာ၊ ဒီအရုပ္၊ ဒီအရုပ္ဟာ ……. ”
က်ယ္ေလာင္သည့္ အသံႀကီး တစ္ခုေၾကာင့္ မန္ဒါ စကား တဝက္ တပ်က္ ျဖင့္ ရပ္သြားသည္။ သူတို႔အားလံုး မ်က္စိ မ်က္ႏွာ ေတြ ပ်က္ကုန္ ၾကသည္။ ထိုအသံ ဘာသံမွန္း သူတို႔ အားလံုး သိေနၾကသည္။ ေရခဲကြဲအက္သံ။ ။ ။
“ ကပၸတိန္၊ က်ဴပ္တို႔ အားလံုး ဒီက အျမန္ ထြက္မွ ျဖစ္မယ္။ ေရခဲေတြ ကြဲကုန္ ၿပီဗ်ဳိ႕။ ႏို႔မို႔ရင္ က်ဳပ္တို႔ သေဘၤာဆီ မေရာက္ ႏိုင္ ေတာ့ဘူး၊ အားလံုး ေရနစ္ ကုန္လိမ့္မယ္ ” ကုန္းပါတ္ ေပၚမွ သေဘၤာသားက အတင္း ေအာ္ေန၏။ အားလံုး အျမန္လုပ္ ၾကေဟ့၊ သေဘၤာဆီ ျပန္ၾကစို႔။ ျမန္ျမန္၊ ျမန္ျမန္။
ေအာ္သံ၊ ဟစ္သံမ်ား ဆူညံ သြား၏။ ေျပာလည္းေျပာ၊ ေျပးလည္း ေျပးၾကသည္။ ရိုဆန္နာ သည္ ေခါင္းႀကီးကို အဝတ္ျဖင့္ ထုတ္လိုက္ၿပီး ခ်ိဳင္းေအာက္တြင္ လြယ္လိုက္သည္။
“ အမွတ္ တရ လက္ေဆာင္ ယူေနရမဲ့ အခ်ိန္ မဟုတ္ဘူး ရိုဆန္နာ ” မန္ဒါ၏ စကားကို ရိုဆန္နာက နည္းနည္းမွ အေရး မလုပ္ေခ်။ ထိုေခါင္းႀကီးကို သူမ ဘိုးဘြားပိုင္ ရတနာ ပစၥည္းအလား အတင္း ဖက္တြယ္ ထား၏။
အျပင္ဖက္တြင္ သူတို႔ အားလံုး ေတြ႔လိုက္ ရသည့္ ျမင္ကြင္း သည္ကား …….
ေရခဲျပင္သည္ ပတ္ၾကား အက္ႀကီးမ်ား အၿပိဳင္းၿပိဳင္း ထလ်က္၊ အခ်ိဳ႔ ေနရာမ်ားတြင္ ေရအိုင္ ကေလးမ်ား၊ စမ္းေခ်ာင္း ကေလးမ်ားပင္ ျဖစ္ေနၿပီ။ မည္သည့္ အတြက္ေၾကာင့္ ဤသို႔ အခ်ိန္တိုတိုေလး အတြင္း အစိတ္စိတ္ အမႊာမႊာ ကြဲထြက္ သြားရသည္ကို ဘယ္သူမွ အခ်ိန္ေပးၿပီး မစဥ္းစား ႏိုင္ၾက။ ျပႆနာ အႀကီးအက်ယ္ တက္ၿပီ။ အျမန္ ေျပးႏိုင္လွ်င္ ေျပး၊ မေျပး ႏိုင္လွ်င္ ေရခဲ ပါတ္ၾကား အက္ႀကီးမ်ားထဲ က်၍ ဇိ၀ိန္ ေကြ်ၾက ရေတာ့မည္။ ရိုဆန္နာ တို႔ လူစုသည္ ေသမင္းႏွင့္ အေျပး ၿပိဳင္ေန ၾကသည္။ တစ္သက္ တာလံုး တစ္ခါမွ မျဖစ္ခဲ့ ဘူးသည္ စိတ္ေဇာ အဟုန္က ခႏၶာကိုယ္ ႀကီးကို ပါလိုဗါဒီ သေဘၤာဆီ အျမန္ဆံုး ႏႈန္းျဖင့္ ေဆာင္က်ဥ္း ေနေသာ္လည္း ေျခလွမ္း လိုက္တိုင္း ေျခာက္လက္မခန္႔ ကြ်ံဝင္ သြားေသာ ေရခဲျပင္ ႀကီးက သူ႔လက္ထဲမွ ထိုလူစု လြတ္ထြက္ မသြားေအာင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ႀကိဳးစား ေန၏။
ေသေျပးရွင္ေျပး ေျပးေနသည့္ ၾကားက အားလံုး သတိ မထားပဲ မေနႏိုင္ ေလာက္ေအာင္ တိုက္ခတ္ေသာ ေလသည္ ပူေႏြး လွ်က္ရွိသည္။ ဘာကိုမွ အစိုး မရေသာ အႏၲာတိက ေဒသတြင္ သူတို႔ ေမွ်ာ္လင့္ ေစာင့္စားေနေသာ ေႏြရာသီသည္ မထင္မွတ္ထား ခ်ိန္တြင္ ေရာက္လာ ခဲ့ၿပီ။ တစ္မိုင္ခြဲမွ် ေျပးၿပီး ၾကေသာအခါ အားလံုး ေသလုမတတ္ အေမာ ဆိုက္ေနၿပီ။ ပါလိုဗါဒီ ေပၚမွ သေဘၤာသား မ်ား၏ ဟစ္ေအာ္ အားေပး ေနသံ မ်ားကို အတိုင္းသား ၾကားေန ရၿပီ။ ေျပးလိုက္ ၾကစမ္း။ ေရာက္လုၿပီ။
—– ျဗဳန္း၊ ဗလံုး၊ ဝုန္း —–
မာရ္နတ္၏ ဦးေခါင္းကို ရွာေဖြ လာသူ မ်ားကို ဘုရားသခင္ ဆံုးမေတာ္ မူေလၿပီ။ သူတို႔ ေရွ႕ရွိ ေရခဲျပင္သည္ အသံ က်ယ္ေလာင္စြာ ျမည္ဟိန္းလွ်က္ ကြဲထြက္ သြားသည္။ ခ်က္ခ်င္းပင္ ပါလိုဗါဒီ ႏွင့္ သူတို႔ လူစုၾကား ေပႏွစ္ဆယ္ က်ယ္ေသာ ေရျပင္က ျခားသြား ေလၿပီ။ စကၠန္႔ သံုးဆယ္လွ်င္ တစ္ေပႏႈန္းျဖင့္ ေရျပင္ႀကီးမွာ ၾကည့္ေနရင္း ပို၍ ပို၍ က်ယ္လာ ေတာ့သည္။
ပါလိုဗါဒီ သေဘၤာမွ ဒုတိယ အရာရွိ ေအဆာႏိုက္ သည္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်လိုက္သည္။ သေဘၤာသား မ်ားကို အမိန္႔ ေပးၿပီး အသက္ကယ္ ေလွကို သေဘၤာ ေပၚမွ ခ်ေနသည္။ ေလွႀကီးကို မ၍ အခု ေပသံုးဆယ္ခန္႔ က်ယ္လာၿပီ ျဖစ္ေသာ ေရခဲ ကြဲေၾကာင္းႀကီး ရွိရာသို႔ လာေန ၾကၿပီ။ ႂကြက္သား မ်ားသည္ တဆတ္ဆတ္ တုန္လွ်က္၊ ေလးလံသည့္ ေလွႀကီးကို ေရခဲျပင္ တေလွ်ာက္ ညာသံေပး ဆြဲလာ ၾကသျဖင့္ လည္ပင္းေၾကာ ႀကီးမ်ား ေပါက္ထြက္ မတတ္ ေထာင္ထ ေနသည္ ကိုပင္ ဒီဖက္ ကမ္းမွ လူစုက အတိုင္းသား ျမင္ေန ရသည္။ မန္ဒါတို႔ ရိုဆန္နာ တို႔ဖက္ ျခမ္းမွာ ဒူးဆစ္ျမဳပ္သည္ အထိ ေရတက္ လာၿပီ။
အားစိုက္ ႀကိဳးပမ္း မႈမ်ားသည္ အခ်ည္းႏွီး မျဖစ္၊ ေလွကို အခ်ိန္မီ ေရထဲသို႔ ခ်လိုက္ ႏိုင္သည္။ ေလွေပၚ တက္လိုက္ ရသည့္ အရသာမွာ အျခား မည္သည့္ အရသာ ႏွင့္မွ မလဲႏိုင္ေအာင္ ခ်ိဳၿမိန္ လွသည္ဟု ရိုဆန္နာ ထင္မိသည္။ ေနာက္ မိနစ္ ႏွစ္ဆယ္ အၾကာတြင္ ေတာ့ သူတို႔ အားလံုး ေႏြးေထြးေသာ အဝတ္မ်ား ဝတ္ဆင္လွ်က္ သေဘၤာေပၚမွ မီးလင္းဖို ေဘးတြင္ အေငြ႔ တေထာင္းေထာင္း ထေနသည့္ ေကာ္ဖီ ေသာက္သံုး ေနၾက ေတာ့သည္။ ပါလိုဗါဒီ မွာ ေရခဲျပင္ တြင္းမွ လႊတ္ထြက္ သြားၿပီး ေရျပင္ ေပၚ ျပန္ေရာက္ သြားသည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေျခာက္လမွ် ခံခဲ့ရေသာ ဒုကၡတို႔သည္ ေနလာ ႏွင္းေပ်ာက္ ျဖစ္ကုန္ ၾက၏။
ေဝလငါး ဆီမ်ား အျပည့္ ထည့္ထားေသာ စည္ပိုင္း ခုႏွစ္ရာကို သယ္ေဆာင္၍ ပါလိုဗါဒီ ၏ ျပည္ေတာ္ျပန္ ခရီးသည္ ေခ်ာေမာ လွပ ခဲ့သည္။ ဆန္ဖရန္ စစၥကို ရွိ ေနအိမ္သည္ ေသကံမေရာက္ ခဲ့သည့္ မန္ဒါတို႔ လင္မယားကို ေႏြးေထြးစြာ ႀကိဳဆိုလွ်က္ ရွိသည္။ မန္ဒါသည္ လီဗာပူး ရွိ စကိုင္လာ ထေရဒင္း ကုမၸဏီကို ဆက္သြယ္ စံုစမ္းၿပီး မဒရပ္ သေဘၤာ မွတ္တမ္း စာအုပ္ကို ျပန္လည္ ေပးအပ္ခဲ့သည္။ စကိုင္လာ ထေရဒင္းက ၁၈၆၂ ခုႏွစ္တြင္ အႏၲာတိက သို႔ သေဘၤာ ႏွစ္စီး ေစလႊတ္ၿပီး မဒရပ္ သေဘၤာ ရွာပံုေတာ္ ဖြင့္ခဲ့သည္။ ထိုသေဘၤာ မ်ားကား လီဗာပူး ဆိပ္ကမ္းသို႔ ဘယ္ေသာ အခါမွ ျပန္ေရာက္ မလာႏိုင္ ေတာ့ေခ်။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ၄င္းတို႔ကိုပါ ေပ်ာက္ဆံုး စာရင္း သြင္းလိုက္ ၾကရသည္။
မဒရပ္ သေဘၤာေပၚမွ ယူေဆာင္ လာေသာ တစ္ခုထဲေသာ ပစၥည္း ျဖစ္သည့္ ထူးဆန္းသည့္ လူေခါင္း ရုပ္သည္ ဆန္ဖရန္ စစၥကို ရွိ ရိုဆန္နာ ၏ အိမ္မွ ပစၥည္း ထည့္သည့္ ေသတၱာ ထဲတြင္ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ခိုလႈံလွ်က္ ရွိသည္။
ဤသို႔ျဖင့္ မဒရပ္ သေဘၤာသည္ လူသားတို႔ သူ႔ ကုန္းပါတ္ ေပၚတြင္ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ေျခခ် ႏိုင္ခြင့္ ကို ေနာက္ထပ္ ၁၄၄ ႏွစ္တိတိ ေစာင့္ဆိုင္း ခဲ့ရ ျပန္ေတာ့သည္။
×××××××××××××××××××××××××××××××××
ဆက္ရန္…….အတၱလန္တစ္ ရွာပံုေတာ္ (၄)-သြားပါမ်ား ငရဲေရာက္
Good ! Excellent!
Thanks for your kind share!