နင္လားဟဲ့ သခ်ၤာ
ေန႔ရက္တို႔သည္ မွန္မွန္ႀကီး ကုန္ဆံုးလွ်က္ ရွိ၏။ တစ္ေန႔ ထမင္း သံုးထပ္စားရင္း၊ ေလးဖက္ပါတ္ရံ အုတ္နံရံတြင္း အခန္းက်ဥ္းကေလး ထဲမွာထိုင္ရင္း၊ လွဲရင္း၊ စာဖတ္ရင္း၊ နိစၥဓူဝ ေက်ာင္းသို႔သြား၍ စိတ္ညစ္ဖြယ္ သင္ၾကားပို႔ခ်မႈမ်ား ကို နာခံရင္း၊ ညေနအျပန္ ရန္နန္လမ္းမ ေဘးရွိ ပန္းၿခံေပါက္စေလးထဲတြင္ ထိုင္၍ ေတာင္ေတာင္အီအီ ေငးေမာရင္း၊ ကြန္ပ်ဴတာေရွ ႔မ်က္ႏွာအပ္၍ အင္တာနက္ရင္း၊ တီဗြီ ဖန္သားျပင္မွ အရုပ္ႏွင့္ အသံမ်ားကို စကၡဳႏွင့္ ေသာတ အာရံုျဖန္႔ က်က္ရင္း တစ္လမွ်ေသာ အခ်ိန္ကုန္ခဲ့ၿပီ။
သူ႔အတြက္ ဘန္ေကာက္၏ ညမ်ားက ညတာရွည္လြန္းလွသည္။ မက္ခရို ေဘာဂေဗဒ ကအနည္းငယ္ အဆင္ေျပလာ ေသာ္လည္း သခ်ၤာက အဆင္မေျပေသး။ ခုထိသူႏွင့္ သူစိမ္းျပင္ျပင္။ သင္ပုန္းျဖဴေပၚက ဆရာဖုန္ဆာ၏ တြန္႔လိန္ ရြဲ ႔ ေစာင္းေနေသာ သခ်ၤာညီမွ်ျခင္းမ်ားက သူ႔ကို မ်က္ေထာင့္နီမ်ားျဖင့္ ဝိုင္းၾကည့္ေနၾကတုန္း။ သခ်ၤာသည္ သိပၸံပညာရပ္ တို႔၏ ထီးေဆာင္းမင္းဘုရင္ တစ္ပါး။ အႏွီ သခ်ၤာ ထဲတြင္မွ ကကုလ (Calculus) သခ်ၤာသည္ ေခတ္သစ္ ေဘာဂေဗဒ ၏ အေျခခံအုတ္ျမစ္ျဖစ္သျဖင့္ မတတ္မေန၊ တတ္ကို တတ္ရမည္ဟု ဆရာ ဖုန္ဆာက ႀကံဳးဝါးေႂကြးေၾကာ္တိုင္း သူက ငယ္ငယ္တုန္းက သင္ခဲ့ဖူးသည့္ ဦးေပါင္းက်ားႏွင့္ျမင္းက်ားရွင္ကိုသာ မ်က္စိထဲ ျမင္ေယာင္မိသည္။ သူရဲေကာင္းမ်ား ႏွင့္ ျမင္းစီးၿပိဳင္ၿပီး ဓါးေရးျပဖို႔၊ တူရြင္းေတာင္ေျခကို တက္ခါ ဆင္းခါ ျဖင့္ အမ်ားေျခာက္ခ်ားေအာင္လုပ္ႏိုင္ဖို႔က ဘုရင္ ျဖစ္ဦးမွကိုး။ ဘုရင္ျဖစ္ဖို႔ မေျပာႏွင့္၊ ပုလႅင္သို႔ သြားရာလမ္းမွာပင္ သူ႔မွာ ဓါးေတာင္ႏွင့္ မီးပင္လယ္ၾကား ေသြးသံက တရဲရဲ။
တတ္မွ ျဖစ္မည္ ဆိုေသာ စိတ္အခံျဖင့္ သခၤ်ာ ျပဌာန္း စာအုပ္မ်ားကို အႀကိမ္ႀကိမ္ ဖတ္ေသာ္လည္း လိုရင္းမေရာက္မီ ေမွာက္ခ်ထားလိုက္မိသည္ခ်ည္း ျဖစ္ေန၏။ သင္ၾကားရမည့္ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုကို စာနဲ႔ေရး၊ ပံုနဲ႔ျပ၊ လက္ေတြ႔စမ္း သပ္ စနစ္ျဖင့္ ပညာဆိုသဟာႀကီးကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အသင္ၾကားခံလာခဲ့ရေသာ သူ႔မွာ အေၾကာင္းအရာကို အီေကြး ရွင္းခ်၊ ေဖာ္ျမဴလာထုတ္၊ ကိန္းဂဏန္းတြက္ခ်က္ သက္ေသျပသည္႔ဘာသာရပ္မ်ိဳးကို ပညာဟုလက္မခံခ်င္ေလာက္ ေအာင္ပင္ျဖစ္မိသည္။ ဆရာဆမ္နန္းကေတာ့ အားေပးပါသည္။ ထိုသခ်ၤာကို သင္ၾကားခဲ့စဥ္က သူလည္း ဘာမွနား မလည္ခဲ့ပါတဲ့။ မဟာသိပၸံတန္းမွာ တကယ္သင္ရမဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြထဲ သခ်ၤာက မပါသေလာက္ပါပဲတဲ့။ ဒါဆို လည္းဘာျဖစ္လို႔မ်ား ကာယဒုကၡ၊ စိတၱ ဒုကၡေတြေပးေနရေသးတာလဲ။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အတန္းထဲမွာ အျခားသင္တန္းသားေတြ နားလည္ေနသည္ဟု ယူဆရေသာ ထိုပညာရပ္ကို သူ တစိုး တစိမွ နားမလည္ေသာအခါ၊ ၾကာေတာ့ ရင္ထဲမွာ နာလာ၏။ မလႈပ္မရွက္ ထိုင္ေနရင္းခႏၶာကိုယ္ အႏွံ႔ အီေကြးရွင္း ႏွင့္ ေဖာ္ျမဴလာ စူးခြ်န္မ်ားက ထိုးဆြသျဖင့္ တဆစ္ဆစ္ ျဖစ္လာေသာ ကိုက္ခဲ နာက်င္မႈ။ ၾကာလွ်င္ အနာယဥ္းေတာ့မည္။ သူတစ္ခုခုလုပ္ၿပီး ထိုအရာကို မတတ္မေန တတ္ေအာင္လုပ္မွ ျဖစ္မည္။ တိုင္းျပည္အတြက္၊ ႏိုင္ငံေတာ္အတြက္၊ အမ်ိဳး ဂုဏ္၊ ဇာတိဂုဏ္ အတြက္၊ ဘာအတြက္၊ ညာအတြက္၊ ဒီေလာက္ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ မႀကံဳးဝါးလိုပါ။ အနည္းဆံုးေတာ့ သူ႔စိတ္ဒဏ္ရာ ေပ်ာက္ကင္းသက္သာဖို႔အတြက္ ဒီသခ်ၤာကို သူအပါတ္တကုပ္ ေလ့လာေတာ့မည္။
ေကာင္းၿပီ။ ဘယ္ကစလို႔ ဘယ္လိုေလ့လာမွာတုန္း။ အေျခခံကစ ဆိုလို႔ စတုတၳတန္း သခ်ၤာဖတ္စာအုပ္ ကေန စ ေလ့လာဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္။ အျမင္လည္းမနီး၊ ခရီးလည္းေဝးလွ၏။ ဒီလို တစ္ဆင့္ခ်င္းသြားေနလို႔ကေတာ့ ေနာက္ဘဝ ေရာက္ရင္ေတာင္ ေလ့လာလို႔ ၿပီးႏိုင္ပါဦးမလား။ နည္းပညာေခတ္တြင္ အင္တာနက္ကို အားကိုးတာအေကာင္းဆံုးပ။
ဒီလိုနဲ႔ပဲ ညည အင္တာနက္ ဝက္ဘ္ဆိုက္ ၏ သခ်ၤာ စာမ်က္ႏွာမ်ား ႏွင့္ ႏွစ္ပါးသြားရင္း ခန္းေဆာင္နီ အိပ္မက္ေတြ မက္ခဲ့ရျပန္သည္။
သူက ဘာမွသာ မသိတာ၊ အႏွီ သခ်ၤာကို တတ္မဲ့တတ္လွ်င္ အိုက္ဆက္ နယူတန္ေလာက္၊ ဂြ်န္နတ္ရွ္ ေလာက္ တတ္ ခ်င္ေနေသးသည္ကိုး။ ကိန္းဘရစ္တကၠသိုလ္ သခ်ၤာဝက္ဘ္ဆိုက္၊ အမ္အိုင္တီ သခ်ၤာမိုဂ်ဴးမ်ား၊ ဟားဗတ္ သခ်ၤာဌာန ၏ ျပဌာန္းခ်က္မ်ား။ အီဂ်စ္အရုပ္စာၾကည့္ေနရသလို ေခါင္းေတြမူး၍ ေခြ်းေစးေတြျပန္လာတာသာ အဖတ္တင္သည္။ ဘာမွ မထူးျခား။ ဒံုရင္း ဒံုရင္း။
ပါရဂူ အဆင့္သခ်ၤာမွ မဟာအဆင့္ သခ်ၤာ၊ ထိုမွတဆင့္ ဘြဲ႔ႀကိဳ အဆင့္သခ်ၤာ၊ အထက္တန္းအဆင့္ သခ်ၤာ ဝက္ဘ္ဆိုက္ ေတြကို ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ စိတ္ရွည္သည္းခံ၍ ေလွ်ာက္ဖတ္ၾကည့္ရင္း ေနာက္ဆံုးမေတာ့ ကကုလ သခ်ၤာကို လူၿပိန္း (လူဖ်င္း၊ လူညံ့ မ်ားဟုလည္း ဆိုခ်င္ဆို) နားလည္ေအာင္ေရးထားေသာ Calculus for idiots အမည္ရွိ စာတမ္း တစ္ေစာင္ကို ဖတ္မိေတာ့မွ ေရခဲအရည္ေပ်ာ္ေတာ့သည္။ အနာႏွင့္ေဆး အပ္ခ် မတ္ခ် ေတြ႔ေတာ့သည္။ သူရွာ ေနတာ ဒါမ်ိဳးကိုး။
ထိုစာတမ္းက စစခ်င္းမွာပင္-
ကကုလ သခ်ၤာပညာသည္ လူသား၏ ေျပာစမွတ္ျပဳရေလာက္ေအာင္ ျမင့္မားလွေသာ အသိဥာဏ္ ပညာ၏ အသီး အပြင့္ ဧကန္ အမွန္ ျဖစ္ယံုမွ်မက တင့္တယ္ခန္႔ညားသည့္ သေဘာသဘာဝႏွင့္ ျပည့္စံုၿပီး လူ႔ေလာကအက်ိဳးကို စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ရည္ ျမင့္မားလွေသာေၾကာင္း ကကုလ သခ်ၤာပညာကဲ့သို႔ေသာ လူသား၏ တီထြင္ဖန္ဆင္းႏိုင္မႈမ်ိဳးသည္ လူ႔သမိုင္းတြင္ ေပါေပါမ်ားမ်ား မရွိစေကာင္း-
ဆိုၿပီး သူအလြန္ ေသာက္ျမင္ကပ္ေနေသာ ဒီဘာသာရပ္ကို အလြန္အၾကဴးခ်ီးမြမ္းထား၏။ စိတ္ထိန္း၊ ဆက္ဖတ္၊ ဆက္ ဖတ္။
ကကုလသည္ ေရြ ႔လ်ားျခင္း၊ ႏႈန္း၊ အလွ်င္ တို႔ကို ေလ့လာေသာပညာရပ္တစ္ခု ျဖစ္၏။ သင္ကားတစ္စီးႏွင့္ ခရီးျပင္း ႏွင္ေနသည္ ဆိုပါစို႔။ ဒရိုင္ဘာကို ဘယ္ေလာက္ျမန္ျမန္ေမာင္းေနသလဲဟု ေမးမိလွ်င္ မိုင္ႏႈန္းျပဒိုင္ခြက္ကို ၾကည့္၍ တစ္နာရီ မိုင္ ၁၂၀ ႏႈန္းဟု ျပန္ေျဖလိမ့္မည္။ ထိုအေျဖသည္ ဘာကိုဆိုလိုပါသနည္း။ ေနာက္တစ္နာရီ အတြင္းမိုင္ ၁၂၀ ေရာက္ေစရမည္ဟု သင့္ကို အာမဘေႏၲခံျခင္းေလာ။ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ မဟုတ္ႏိုင္ပါ။ အရွိန္သည္ အခ်ိန္ႏွင့္အမွ် ေျပာင္း လဲေနသည္ မဟုတ္လား။ ဒရိုင္ဘာေျပာေသာစကား၏ ဆိုလိုရင္းအဓိပၸါယ္မွာ သင္ေမးလိုက္ေသာ ပစၥကၡ အခ်ိန္ အခိုက္ အတန္႔ တြင္ကားသည္ တစ္နာရီ မုိင္ ၁၂ဝ ႏႈန္းျဖင့္ လမ္းေပၚတြင္ေျပးလႊားေနသည္ဟူ၍သာ ျဖစ္၏။
ေၾသာ္— ကကုလ၏ သေဘာသဘာဝသည္ ထိုအေတြးအျမင္ေပၚ မူတည္၍ သက္ဝင္လႈပ္ရွားလာျခင္းေပကိုး။ Differential and Integral calculus rules မ်ားႏွင့္ ရွင္းလင္းခ်က္မ်ားသည္ စိတ္အာရံုတြင္း ဖ်တ္ကနဲ ရွင္းသြားသည္။ ေဘာဂေဗဒ ဆိုသည္က ေစ်းႏႈန္း၊ ဝယ္လိုအား၊ ေရာင္းလိုအား၊ အတိုးႏႈန္း စသည့္ ႏႈန္းမ်ားႏွင့္ အလွ်င္မ်ားကို ေရွ ႔ျဖစ္ ေဟာရသည့္ forecasting သေဘာေတြ အမ်ားႀကီးပါေနသျဖင့္ ကကုလ ႏွင့္ ေဘာဂေဗဒဆက္စပ္သည္က ေျမႀကီး လက္ခတ္ မလြဲပါကလား။
ဒီလိုသေဘာေပါက္လိုက္သည့္ တစ္ခဏ လင္းပြင့္ခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာ စိတ္ေအးခ်မ္းသာမႈ ႏွင့္ ေဆာက္တည္ရာ ရျခင္း ဟူေသာ လူ႔ေလာက၏ ရွားရွားပါးပါး စည္းစိမ္ကေလးမ်ားကို ခံစားလိုက္ရသည္။
သူ ေရွ ႔ဆက္ႏုိင္ၿပီ။
ျမန္ျမန္ဆက္ပါ ဒကာေတာ္။ ေမွ်ာ္ေနပါတယ္။
ဆက္ေတာ့ ဆက္ခ်င္ပါတယ္ ဦးဇင္း၊ ဒါေပမယ့္ စာေရးသူက အတၱလန္တစ္ ကို ပိုၿပီး အာ႐ံုလာေနလို႔ ေလာေလာဆယ္ ေရးျဖစ္ဦးမယ္ မထင္ေသးဘူး။