“ခင္ဗ်ား ေရွ ႔က သြားပါ။ ဦးထုပ္က မီးအလင္းေရာင္နဲ႔ သြား၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေနာက္က လိုက္မယ္။ ဘက္ထရီ ကုန္သြားရင္ ကြ်န္ေတာ့္ ေဟလိုဂ်င္ ေရငုတ္ မီးကိုသံုးမယ္” ပစ္က မာကြီးကို ေျပာလိုက္သည္။ မာကြီးက အားလံုးကို လွည့္ေျပာ လိုက္သည္။
“ခုခ်ိန္က စၿပီး က်ဳပ္တို႔ အခက္အခဲ ႀကီးေတြနဲ႔ ႀကံဳရ ေတာ့မယ္။ အေပၚ အဆင့္ေတြကို တက္ဖို႔ ေလွကားေတြ အေကာင္း ပကတိ ရွိေန ပါေစ လို႔သာ ဆုေတာင္း ထားၾက ေပေတာ့ဗ်ိဳ ႔”
ပစ္ ၿပံဳးလိုက္သည္။
“ပူမေနပါနဲ႔၊ ဒီေကြ႔မွာ ဒီတက္နဲ႔ ေလွာ္ခဲ့ ၿပီးၿပီပဲ။ ဟိုေကြ႔ ေရာက္ေတာ့လည္း ဟိုတက္နဲ႔ ေလွာ္ၾကရံုေပါ့။” ရွင္းလိုက္သည့္ သေဘာထား။
ဒတ္ပစ္ ၏ ေရေအာက္ သံလိုက္ အိမ္ေျမႇာင္မွ အေနာက္ စူးစူးသို႔ ညႊန္ျပ ေနေသာ အရပ္သို႔ ဦးတည္၍ ညေန ငါးနာရီ တိတိတြင္ သူတို႔ ထြက္ခြာ ခဲ့ၾကသည္။ ကြန္ျပဴတာ၊ သံလိုက္အိမ္ေျမႇာင္၊ ေဟလိုဂ်င္မီး ႏွင့္ ဓါးတစ္ေခ်ာင္းမွ လြဲ၍ တန္ဖိုး ႀကီးလွေသာ ေရငုတ္ပစၥည္း အားလံုးကို ဒတ္ပစ္ ကစြန္႔ပစ္ခဲ့သည္။
ပထမ ဂိုက္တစ္ရာ ႏွစ္ရာ အထိ ကေတာ့ သူတို႔၏ ခရီးစဥ္သည္ ပန္းခင္းေသာ လမ္းအလား အဆင္ေျပ ေခ်ာေမြ႔ လွ်က္ ရွိသည္။ မာကြီးက ေရွ ႔ကင္း၊ ပစ္က ေနာက္ကင္း၊ အလယ္တြင္ ပက္ႏွင့္ အမ္ဗရိုစ္ ကို ထား၍ ကင္းလွည့္ လာသည့္ တပ္စုေလး သဖြယ္ သတိ ႀကီးစြာ ေလွ်ာက္လာ ခဲ့ၾကသည္။ လိုဏ္ေခါင္း၏ ေက်ာက္သား နံရံႏွင့္ ေရႊသယ္သည့္ ထေရာ္လီ မ်ားအတြက္ မီးရထားလမ္း တို႔အၾကားမွ ကပ္ကပ္ သပ္သပ္ လမ္းေလွ်ာက္ ၾကရသည္။ ေလွကား ေတြ႔လွ်င္ တက္ၾကသည္။ ျမင့္ျမင့္ တက္ႏိုင္ေလ၊ လြတ္ေျမာက္ဖို႔ ပိုမို နီးကပ္ေလ ျဖစ္သည္ကိုး။ ေနာက္ေတာ့ သူတို႔ အခန္းက်ယ္ တစ္ခု အတြင္း ေရာက္ရွိ လာၾကသည္။ မဲေမွာင္ ေနေသာ ဥမင္ လိုဏ္ေခါင္း သံုးခုက ထိုအခန္း အတြင္းမွ ခြဲျဖာ ထြက္သြား၏။
“ကဲ- ဘယ္လမ္းကို လိုက္ၾကမလဲ” ပက္၏ အေမးကို-
မာကြီးက ဘယ္ဘက္ လိုဏ္ေခါင္း၊ ပစ္က ညာဘက္ လိုဏ္ေခါင္း ဟုအသီးသီး ေျဖၾကသည္။ ဒီလူႏွစ္ေယာက္က အၿမဲတမ္း လူႏွစ္ကိုယ္ အေျဖႏွစ္မ်ိဳး၊ သူက အျဖဴဆို၊ ကိုယ္က အမည္း ျဖစ္ေန ၾက၏။ အမ္ဗရိုစ္က အလယ္ လိုဏ္ေခါင္း ဟု ဝင္မေျပာ၍ ေတာ္ေသးသည္။
“က်ဳပ္က က်ဳပ္မွတ္မိတဲ့ မိုင္းတြင္းေျမပံုအရ ေျပာတာ” မာကြီး၏ အထြန္႔တက္ စကားကို ပစ္က ကြန္ျပဴတာ ေထာင္ျပရင္း
“က်ဳပ္က ဒါအရေျပာတာ” ဟုတံု႔ျပန္ လိုက္သျဖင့္ ကိစၥ ျပတ္သြား ေတာ့သည္။
ညာဖက္လိုဏ္ေခါင္း အတြင္း ဂိုက္ငါးဆယ္မွ် ေလွ်ာက္ခဲ့ ၾကၿပီး ခ်ိန္မွာေတာ့ ၿပိဳၾကေနသည့္ ေက်ာက္တံုး မ်ားကိုေတြ႕ၾကရ သည္။ လမ္းလည္း ပိတ္ေန၏။ ပိတ္ဆို႔ ေနသည့္ ေက်ာက္ပံုက သိပ္ မမ်ား သျဖင့္ ေယာက်္ား သံုးေယာက္ ရွင္းလင္းေရး အစီအစဥ္ စၾက၏။ တစ္နာရီခန္႔ ျပင္းျပင္း ထန္ထန္ အလုပ္လုပ္ ၾကၿပီး၊ ေခြ်းစက္ေပါင္း တစ္ကြာတားခန္႔ ထြက္အၿပီး မွာေတာ့ တြားသြား ရႏိုင္ေအာင္ က်ယ္သည့္ လမ္း ျဖစ္လာသည္။
တစ္ဖက္က လိုဏ္ေခါင္းသည္ အေတာ္က်ယ္၏။ ေက်ာက္သား သယ္သည့္ ေရွးေခတ္ ဓါတ္ေလွကား တစ္ခုကို ႀကိဳးမ်ား တန္းလန္းႏွင့္ ေတြ႔ရသည္။ ပစ္က သူ၏ ေရငုတ္ မီးကို ဖြင့္၍ ဓါတ္ေလွကား လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ အေပၚသို႔ ထိုးၾကည့္ လိုက္သည္။ ေဟလိုဂ်င္မီး အလင္းေရာင္ေၾကာင့္ ဓါတ္ေလွကားကို လည္းေကာင္း၊ ဆိုင္းႀကိဳး မ်ားကို လည္းေကာင္း၊ နံရံတြင္ ကပ္လွ်က္ ျမႇဳပ္ထားေသာ အေရးေပၚသံုးသည့္ သံေလွကား ကို လည္းေကာင္း ေကာင္းစြာ ေတြ႔ျမင္ ၾကရသည္။ လွ်ပ္စစ္ ဓါတ္အား မရွိ၍ ဓါတ္ေလွကား သံုးၿပီး အေပၚ တက္ရန္ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္။ ထို႔ေၾကာင့္ သံေလွကားကို သံုးရန္ အမ်ား သေဘာ တူၾကသည္။
“ကြ်န္ေတာ္ အရင္ဆံုး တက္မယ္” ေျပာေျပာဆိုဆို ဒတ္ပစ္သည္ ေဟလိုဂ်င္မီးကို ခါးတြင္ ခ်ည္လွ်က္ စတင္ လႈပ္ရွားမႈ ျပဳေတာ့သည္။
“ပထမဆံုး အဆင့္ကို သတိထားတက္ေနာ္” ပက္ ကအၿပံဳးလဲ့လဲ့ျဖင့္ သတိေပးစကားဆို၏။
သူမ၏ မ်က္ဝန္း စိမ္းမ်ား အတြင္း တစံုတရာကို ေတြ႔လိုက္ရသလို ဒတ္ပစ္ ခံစားမိသည္။
“ကြ်န္ေတာ္က ပထမဆံုး ေျခလွမ္းကို မေၾကာက္တတ္ဖူးဗ်၊ ေနာက္ဆံုးေျခလွမ္းကို ေၾကာက္တာ”
ေလွကားထစ္ မ်ားကို သူစတက္သည္။ တစ္ထစ္၊ ႏွစ္ထစ္၊ အထစ္ေပါင္းမ်ားစြာ။ ေလွကားက အနည္းငယ္ လႈပ္ယမ္း ေနသည္။ စိတ္ သိပ္မခ် ရသျဖင့္ သူႏွင့္ လက္တကမ္း အကြာက ဓါတ္ေလွကား ဆိုင္းႀကိဳး မ်ားကို မ်က္စပစ္ထားရသည္။ ေလွကားကို တထစ္ခ်င္းတက္သည္။ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ကို ခံႏိုင္ျခင္း ရွိမရွိ အထစ္တိုင္းတြင္ ေျခစံု ရပ္၍ စမ္းသပ္သည္။ ေနာက္မွာ လိုက္တက္မယ့္သူ သံုးေယာက္အတြက္ တင္းျပည့္ က်ပ္ျပည့္ စိတ္ခ်ရဖို႔ အေရးႀကီးသည္။
ေပ ငါးဆယ္ခန္႔ တက္ၿပီး ေသာအခါ အေပၚသို႔ ဓါတ္မီးႏွင့္ ထိုးၾကည့္ လိုက္မိ၏။ သူ႔အထက္ ေျခာက္ေပ ခန္႔မွာ ေလွကားသည္ ျပတ္ထြက္ ေန၏။ အေပၚဆင့္သို႔ ေရာက္ရန္ ဆယ့္ႏွစ္ ေပခန္႔ လိုေသးသည္။ တက္ေတာ့ က်ိဳးေခ်ၿပီ။ လက္ထိုး ေလွာ္ဖို႔သာ ရွိေတာ့ သည္မို႔ ေနာက္ထပ္ အဆင့္ ႏွစ္ဆင့္ တက္ၿပီးေနာက္ ဓါတ္ေလွကား ဆိုင္းႀကိဳး ဆီသို႔ လက္လွမ္း လိုက္ရ၏။ ဆိုင္းႀကိဳး မ်ားက တစ္လက္မ သာသာ တုတ္သည္။ ဆြဲဖို႔ ကိုင္ဖို႔ အလြန္ေကာင္းသည့္ အေန အထား။ ပစ္သည္ ႀကိဳးကိုတြယ္ၿပီး တက္သည္။ အေပၚဆင့္သို႔ ေရာက္ေတာ့ ႀကိဳးကိုလြဲၿပီး ခုန္ခ်လိုက္သည္။
“ဘယ္လိုလဲဗ်၊ အဆင္ေျပရဲ့လား” မာကြီး၏ ေအာ္ေမးလိုက္သံကို ၾကားလိုက္ရသည္။
“အေပၚ ေရာက္ခါနီး မွာေလွကား ျပဳတ္ထြက္ ေနတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ ႀကိဳးနဲ႔ တြယ္တက္ ရလိမ့္မယ္။ စိတ္မပူပါနဲ႔။ ကြ်န္ေတာ္ ဆြဲတင္မယ္။ ေဒါက္တာ အိုကြန္းနဲလ္ အရင္ တက္ပါေစ”
ေနာက္မိနစ္ အနည္းငယ္ အၾကာတြင္ ေလးေယာက္ စလံုး အေပၚဆင့္သို႔ ေဘးမသီ ရန္မခ ေရာက္ရွိသြားၾက၏။ မာကြီး က ပါတ္ဝန္းက်င္ အေျခအေနကို လွည့္ပါတ္ ၾကည့္ရႈရင္း ဝမ္းသာအားရ ေျပာသည္။
“က်ဳပ္ မွတ္မိၿပီ။ ဒီကေန တည့္တည့္ ထြက္သြားရင္ မိုင္းတြင္း အဝင္ဝ ကို ေရာက္တယ္ဗ်”
“ဒါေပမဲ့ အေပါက္ဝက ပိတ္ေနတယ္ ဆိုဗ်၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဒီအတိုင္း သြားလို႔ ဘယ္ ျဖစ္မလဲ” ေဒါက္တာ အမ္ဗရိုစ္ ၏ စကားကို ပစ္က ကြန္ျပဴတာ ေမာ္နီတာ ၾကည့္ရင္း-
“ဟုတ္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဒီအတိုင္း သြားလို႔မရဘူး။ လိုဏ္ဂူ ျဖတ္လမ္း တစ္ခု ရွိတယ္။ အဲဒါကို ေတြ႔ေအာင္ရွာၿပီး ဂိုက္ တစ္ရာ့ငါးဆယ္ ဆက္သြားရင္း ဓူဝံၾကယ္ မိုင္းတြင္းကို ေရာက္သြားလိမ့္မယ္။ ဒါဆို လြတ္လမ္း ေတြ႔ၿပီေပါ့”
“လိုဏ္ဂူ ျဖတ္လမ္း ဆိုတာ ဘာလဲဟင္” ပက္၏ အေမးကို မာကြီးက ၾကားဝင္ ေျဖသည္။
“ေလဝင္ ေလထြက္ ေကာင္းဖို႔နဲ႔ အခုလို အေရးေပၚ ကိစၥ ေတြ အတြက္ မိုင္းတြင္း တစ္ခုနဲ႔ တစ္ခု ၾကားမွာ ေဖာက္ထားတဲ့ လမ္းကေလး ေတြကို ေခၚတာပါ။” ေျပာရင္း မ်က္ေမွာင္ ၾကဳတ္၍ ပစ္ကို ၾကည့္၏။
“က်ဳပ္ေတာ့ အဲဒီ ျဖတ္လမ္းကို တစ္ခါမွ မျမင္ဖူး ဘူးဗ်၊ မရွိဘူးလို႔ ေျပာတာ မဟုတ္ဖူးေနာ္။ တြင္းၿပိဳၿပီး ပိတ္မ်ားပိတ္ ေနၿပီလား မသိဘူး”
ပစ္က အားလံုးကို ၿခံဳၾကည့္ၿပီး-
“ခင္ဗ်ားတို႔ရဲ့ ဘယ္ဖက္က ေက်ာက္သား နံရံ ကိုမ်က္စိ ရွင္ရွင္ ထားၿပီး ၾကည့္ၾကပါ” ဟု အႀကံေပး သလို၊ အမိန္႔ေပး သလို လုပ္ၿပီး ဆက္ေလွ်ာက္ သြားေလ၏။
ေဟလိုဂ်င္ ေရငုတ္မီးေရာ၊ သတၱဳတြင္းသံုး ဦးထုတ္မွ ေခါင္းေဆာင္း မီးေရာ ရွိသမွ် အလင္းေရာင္ အကုန္ သံုး၍ နံရံ ဘယ္ဖက္ ကို တစ္လက္မ မက်န္ ၾကည့္ရင္း ေလးေယာက္သား ေလွ်ာက္လာ ခဲ့ၾကသည္။ တစ္ေနရာ အေရာက္တြင္ ေက်ာက္သား နံရံမွ ကြဲေၾကာင္း တစ္ခုကို မာကြီးက ေတြ႔ရွိၿပီး ပစ္ကို လက္ညႇိဳး ထိုးျပသည္။ ပိတ္ဆို႔ ေနေသာ ေက်ာက္တံုး ႏွစ္တံုးကို ဖယ္ရွား လိုက္ေတာ့ ဝင္ေပါက္ ေပၚလာသည္။ ၄င္းမွာ သူတို႔ရွာေနေသာ လိႈဏ္ဂူ ျဖတ္လမ္းပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။
အခ်ိန္ အေတာ္ ၾကာေအာင္ ရွင္းၾက လင္းၾက ၿပီးေနာက္ လိႈဏ္ဂူ ျဖတ္လမ္း တစ္ေလွ်ာက္ ကုန္းကုန္းကြကြ လမ္းေလွ်ာက္ သြား၍ ရႏိုင္ ေလာက္သည့္ အေျခ အေန ျဖစ္လာသည္။ ကြန္ျပဴတာ ကိုေရာ၊ သံလိုက္အိမ္ေျမႇာင္ ကိုပါ အေသ အခ်ာေလ့လာ ၿပီးေနာက္ ထိုလမ္းသည္ လမ္းမွန္ ျဖစ္ေၾကာင္း ေကာင္းသတင္းကို ပရိသတ္သိေအာင္ ပစ္ ေၾကျငာလိုက္ သည္။
လမ္းက က်ဥ္းလွသျဖင့္ အစ ပထမေတာ့ က်ဥ္းက်ဥ္း က်ဴတ္က်ဴတ္ ကုတ္ကပ္ လမ္းေလွ်ာက္ၾက။ ေနာက္ေတာ့ မိေက်ာင္းသြား တြား၍သာ သြားႏိုင္ ၾကေတာ့သည္။ တန္းစီ သြားေန ၾကရ၍ တစ္ေယာက္ ဖိနပ္ကို တစ္ေယာက္ နမ္းမိ သည္မွာလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္။
လက္ေတြ ေပါက္ၿပဲလွ်က္၊ ေျခေထာက္ေတြ ဖူးေယာင္လွ်က္၊ နံရံႏွင့္ ေဆာင့္မိ ထားေသာ ဦးေခါင္းေတြ အာလူးသီး ထလွ်က္ ထို ခရီးလမ္းကို ႏွစ္နာရီ ေက်ာ္မွ် ဝဋ္ဒုကၡ ႀကီးစြာ ျဖတ္သန္း ခဲ့ၾကရာ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ရထားသံလမ္းေတြ သြယ္တန္းထားသည့္ အခန္းက်ယ္ႀကီး တစ္ခုထဲ ပံုပ်က္ ပန္းပ်က္ ေရာက္ရွိ သြားခဲ့ၾကသည္။
ျဖစ္ခဲ့သမွ် ကာယႏွင့္ စိတၱဒုကၡ တို႔၏ ဒဏ္ရာ ဒဏ္ခ်က္တို႔ကို ခံစားေနရသည့္ လကၡဏာမ်ား မာကြီးတြင္ ကိုယ္ထင္ျပ စျပဳၿပီ။ သူ႔အသက္အရြယ္ႏွင့္ စာလွ်င္ က်န္းမာေရး ေကာင္းေသာ္လည္း နာရီေပါင္း မ်ားစြာ မရပ္မနား ပင္ပန္း ဆင္းရဲျခင္း ကို ခံႏိုင္စြမ္းမရွိ၊ လွ်ာ အလ်ားလိုက္ ထြက္ၿပီး ေခြးႀကီးပမာ ဟန္မေဆာင္ႏိုင္ ေလာက္ေအာင္ အေမာႀကီး ေမာေနရွာသည္။ ပက္ထရစ္ရွာ လည္း ဟန္မလုပ္ႏိုင္ ပဲမမ်ားႏိုင္ အလွအပေတြ ဂရုမစိုက္ႏိုင္။ ဖုန္ေတြ သဲေတြ ဗရပြႏွင့္ လူရုပ္ပင္ မေပၚခ်င္။ အရပ္ ေျခာက္ေပ သံုးလက္မ ျမင့္သည့္ ဒတ္ပစ္မွာ ပက္ထရစ္ရွာ ၏ သတၱဳ ေခါင္းေဆာင္း ကို ေဆာင္းထား ေသာ္ လည္း ထုတ္တန္း မ်ားျဖင့္ ခဏခဏ ေဆာင့္မိသည့္ အတြက္ ေခါင္းထဲက ရီေဝေဝ ျဖစ္ေနသည္။ ထူးျခားသည္က ေဒါက္တာ အမ္ဗရိုစ္၊ တကၠသိုလ္မွ ပါေမာကၡ တစ္ဦးအဖို႔ သူက သန္စြမ္း မာေက်ာ လြန္းေနသည္။ ဤ၍ ဤမွ်ေသာ ခရီးကို ေလွ်ာက္လွမ္း လာခဲ့ ေသာ္လည္း ပန္းၿခံထဲ လမ္းေလွ်ာက္ရသည့္ ႏွယ္ေအးေအး ေဆးေဆး။
ပစ္က ဦးေဆာင္ ေလွ်ာက္လွမ္း လာရင္း မာကြီးႏွင့္ ပက္ထရစ္ရွာ အေျခအေန မဟန္ေၾကာင္း ေတြ႔ရသည္။ နားၾကရ ေအာင္ဟု တစ္ခြန္းမွ မေျပာၾက။ ေနာက္ဆံုး ဗုန္းဗုန္း လဲသြားသည့္တိုင္ ခရီးဆက္ ၾကမည့္ အာဂ ေခါင္းအမာစားမ်ား ပါေပ။ သူ႔အေနႏွင့္ လန္းလန္း ဆန္းဆန္း ရွိေနေသး ေသာ္လည္း ခဏနားဖို႔ အႀကံအဖန္ လုပ္ရေတာ့သည္။
ခ်က္ခ်င္း အေမာေဖာက္ လာသလို အသက္ကို ပါးစပ္ျဖင့္ ႐ွဴ၏၊ ၿပီးေတာ့ ေမာသံႀကီးျဖင့္-
“ကြ်န္ေတာ္ မ ရ ေတာ့ ဘူး၊ ခဏ နားၾကရေအာင္” သူ႔အဆိုျပဳခ်က္သည္ မာကြီးႏွင့္ ပက္တို႔၏ ေထာက္ခံမဲ ႏွစ္မဲ၊ အမ္ဗရိုစ္ ၏ ကန္႔ကြက္မဲ တစ္မဲ ျဖင့္အႏိုင္ရ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ႏိုင္၏။ ေက်ာက္တံုး မ်ား ေပၚတြင္ ေျခပစ္လက္ပစ္ ထိုင္ၾက၏။ ေယာင္ကိုင္း ေနေသာ ေျခေခ်ာင္းေလးမ်ား၊ ဒူးမ်ားကို ဆုတ္နယ္ ေနၾက၏။
ပစ္က သူ႔လက္စြဲေတာ္ ကြန္ျပဴတာကို စူးစိုက္ၾကည့္ရင္း-
“ေနာက္ ႏွစ္ဆင့္ေလာက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တက္ၿပီးရင္၊ တြင္းၿပိဳ တာေတြ မရွိဘူးဆိုရင္ ေနာက္တစ္နာရီ အတြင္းကြ်န္ေတာ္တို႔ ေျမေပၚ ေရာက္မယ္” ဟု ေဟာကိန္း ထုတ္လိုက္၏။ တကယ္ေတာ့ သူလည္း သိပ္ ေသခ်ာ လွသည္ မဟုတ္။
“က်ဳပ္တို႔ ဘယ္ေနရာေလာက္က ထြက္ရမယ္ထင္လဲ” မာကြီးက လွမ္းေမး လိုက္သည္။
“အင္း– ဓူဝံၾကယ္ မိုင္းတြင္း ထြက္ေပါက္ ကေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ ဘူးဗ်။ ေနစမ္းပါဦး၊ အိုရယ္လီ လမ္းေျမႇာင္ ဆိုတာက ထြက္ရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တယ္လူရိုဒ္ ၿမိဳ ႔ထဲ ေရာက္သြားမယ္ ထင္တယ္။”
မာကြီး မဲ့ၿပံဳးႀကီး ၿပံဳးလိုက္ သည္ကို ပစ္က ျမင္ျဖစ္ေအာင္ ျမင္သည္။ “ဘာလဲ၊ ျပႆနာ ရွိလို႔လား”
“ခင္ဗ်ားေျပာတဲ့ အိုရယ္လီ ထြက္ေပါက္ အေပၚတည့္တည့္ မွာ ခု နယူးရွယ္ရီဒန္ ဟိုတယ္ ရွိသဗ်၊ ခင္ဗ်ား ေျပာသလို ဆိုရင္ က်ဳပ္တို႔ ဟိုတယ္ ေျမေအာက္ခန္းထဲ ေရာက္သြားမယ္”
“ဒါဆို အေပၚတက္ၿပီး ညစာ အားရပါးရ စားလိုက္ၾကရံုေပါ့ ေဘာ္ဒါႀကီးရယ္”
ႏွစ္မိနစ္မွ် စကားမေျပာ ျဖစ္ၾကပဲ အေတြးကိုယ္စီ ျဖင့္ ၿငိမ္သက္ ေနၾကသည္။ လြတ္လမ္းကို ေတြ႔မွာလား၊ မေတြ႔ဖူးလား၊ ေနရမွာလား၊ ေသၾကမွာလား။ မေရရာျခင္းႏွင့္ ဧကန္မဲ့ျခင္း မ်ားက သူတို႔ကို စိုးမိုး ထား၏။ အသက္ရႈ သံမ်ားမွ တပါး အရာအားလံုးသည္ တိတ္ဆိတ္ ၿငိမ္သက္။
ထိုအခ်ိန္တြင္ ပက္ထရစ္ရွာ ေခါင္းေထာင္ထလာသည္။ တစံုတခုကို နားစြင့္ ေနဟန္ျဖင့္ ေခါင္းေလးကို တစ္ဖက္သို႔ ေစာင္းထားသည္။ ၿပီးေတာ့ တိုးတိုးေလး ေျပာ၏။
“ကြ်န္မ ေမာ္ေတာ္ ဆိုင္ကယ္သံေတြ ၾကားေနရတယ္”
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
ဘာသာျပန္သူဟာ ႏွစ္ဘာသာလံုးကုိ အကၽြမ္းတဝင္ ရွိတယ္။ စံနစ္တက်လုပ္တတ္တယ္။ ယံုႀကည္ရာ ကို စြဲစြဲျမဲျမဲ လုပ္တယ္။ ေသေသသပ္သပ္လုပ္တတ္တယ္။ ….
ဒါေႀကာင့္ လွဳိက္လွဳိက္လွဲလွဲ ႀကိဳဆိုတယ္ဗ်။
.. လုိဏ္ဂူ ၊ ပါးစပ္ျဖင့္ ရွဴ .. ဆိုတာရယ္ နည္းနည္းျပန္ႀကည့္ေပးပါ။
အားေပးတယ္ဗ်။ လူမသိမွာမပူပါနဲ႕ ဗ်ာ။ ေျဖးေျဖးမွန္မွန္ ေအာင္ပြဲခံ သတဲ့။
စာေရးရတဲ့ ဒုကၡကို တကယ့္စာေတြ ေရးေနသူသာ အသိဆံုးဗ်။ လက္သီးထိုးခန္း ေရးခ်င္တာနဲ႕ ရာဇာဓိရာဇ္ အေရးေတာ္ပံုကုိ ျပန္လွန္ရတယ္လို႕ နာဘူးတယ္ ။စာမွာ အသံပါတယ္။ အခု အဲဒီ အသံကုိ ႀကားရတယ္။ ေအာင္ျမင္ဘို႕ ေသခ်ာတယ္။
မင္းဒင္
အစက မသိေတာ့ ဘာသာၿပန္ဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕ ၀တၳဳကို တင္ထားတယ္မွတ္ေနတာ။ ကိုယ္တိုင္ေရး တာခ်ီးက်ဴးတယ္။ ေတာ္ေတာ္လည္းေကာင္းပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လင့္ထား လိုက္ဦးမယ္။
ဟုတ္ကဲ့ပါ ကိုမင္းဒင္၊ စာလံုးေပါင္း သတ္ပံု ကေတာ့ typing error ပါ။ ျပန္ျပင္လိုက္ပါ့မယ္။ အမ်ားႀကီး ခ်ီးက်ဴးတာကို အတိုင္းမသိ ဝမ္းေျမာက္ပါတယ္။
အခုလို comment ေရးၿပီး အားေပးတာကိုက အတိုင္းမသိ ေက်းဇူးတင္ဖို႔ ေကာင္းပါၿပီ။ ခင္ရာခင္ေၾကာင္း မိတ္ေဆြမ်ား ျဖစ္ရေအာင္ လာလည္ပါဦးမယ္။
ထိုင္းႏိုင္ငံ ။ ဖူးခက္ကို လာလည္ျဖစ္ေအာင္ လာလည္ေစခ်င္ပါတယ္ ။
လွဳိက္လွဳိက္လွဲလွဲ ႀကိဳဆုိပါတယ္ ။ လာမယ္ဆုိ အေႀကာင္းႀကားလိုက္ပါ ဗ် ။
ေလးစားလ်က္
မင္းဒင္
၀တၳဳကအရွိန္တက္လာၿပီ….
တခုအႀကံပးခ်င္တာက အခုဘာသာၿပန္၀တၳဟာ အ၇င္ကေက်ာ္ႀကားလူႀကိဳက္မ်ားခဲ႔တဲ႔ေ႐ႊဥေဒါင္း၊ဒဂံုေ႐ႊမွ်ားတို႔၇ဲ႕ ၀တၳဳနီးနီး ဆြဲေဆာင္ႏိုင္ပါတယ္. ဒါေႀကာင္႔ ၀တၳဳ၇ဲ႔ေလးနက္မႈပိုေအာင္ ဟာသဆန္တဲ႔၊ဇာတ္လမ္းေပါ႕ေစတဲ႔ အသံုးအႏႈန္းေလးေတြ ေလွ်ာ႔ေစခ်င္ပါတယ္.. ဥပမာဆို၇၇င္ ႏွပ္ေခ်းေတြေ၇ာ။….ေ၇ာ၊ ……ေတြေ၇ာ..ဟာ . ဟာသဆန္သြားေတာ႔
ဇာတ္လမ္း၇ဲ႔ ၇င္ထိတ္သဲဖိုအ၇သာက ေပါ႕သြားေစလို႔ပါ။
ေလးနက္ေစလိုတဲ႕ေစတနာနဲ႔ အႀကံၿပဳတာပါေနာ္။ ဆက္၇န္ ကို ဖတ္၇န္ ေမွ်ာ္လ်က္….
To ဦးမင္ဒင္>> ဒီက စာေရးသူေတြ အားလံုက လာလည္ခ်င္ပါတယ္ ဦးမင္းဒင္၊ သို႔ေပမယ့္ သူတို႔ ကိုယ္တိုင္ အလုပ္မအားတဲ့ ၾကားက ကုတ္ကပ္ ေရးေန ၾကတာ ဆိုေတာ့ ဖူးခက္ကို လာလည္ ျဖစ္ဖို႔ မလြယ္ပါ။ သင့္လူ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ဒြါရာဝတီက ေရႊျပည္ေတာ္ ျပန္ေရာက္သြားၿပီ ဆိုေတာ့ ေလာေလာဆယ္ ဦးမင္းဒင္ရဲ့ blog ကိုသာ လာလည္ ႏုိင္ေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။
ႊ
To Zargyi>> အခုလုိ အႀကံေပးတာ အမ်ားႀကီး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ စာဖတ္သူရဲ့ သေဘာထားကို သိရလုိပါ။ ေလာေလာဆယ္ စာေရးသူ အေျပာအရ မူရင္း ဝတၳဳရဲ့ ၁/၆ ပဲၿပီးေသးပါတယ္။ ၁/၄ ေလာက္ ေရာက္ရင္ ေသခ်ာ edit လုပ္ၿပီး pdf အေနနဲ႔ ေပးပါ့မယ္။ ေလာေလာဆယ္ သူ လက္ေတြ႔သလို ေရးေနတုန္းမို႔ စာမူၾကမ္း လုိ သေဘာထားၿပီး အဲဒီ ေနာက္တီးေနာက္ေတာက္ အသံုးအႏႈန္းေတြကို သည္းခံပါ ခင္ဗ်ာ။ PDF version က်ေတာ့မွ ျပန္ၿပီး တည္းျဖတ္ ပါရေစ။