အတၱလန္တစ္ ရွာပံုေတာ္ (၂၄)

မေျပာ၊ မေျပာႏွင့္ ေျပာမဲ့ေျပာေတာ့လည္း အယ္လ္သည္ စီအိုင္ေအေရာ၊ အက္ဖ္ဘီအိုင္ေရာကို ေဆာ္ပေလာ္တီးသည့္ စကားမ်ိဳးက စေျပာ၏။

“ဟုတ္ပါတယ္၊ ဒါကိုေတာ့ ဝန္ခံရမွာပဲ။ ခင္ဗ်ားလည္းသိသားပဲ၊ ရည္ရြယ္ခ်က္မရွိတဲ့ ရာဇဝတ္မႈက ေျဖရွင္းရ အခက္ဆံုးဆိုတာေလ။ ခုကိစၥက အဲသလို ျဖစ္ေနတာဗ်” အက္ဖ္ဘီအိုင္မွ ကန္ဟိန္းက ပြင့္လင္းစြာ ဝန္ခံလိုက္သည္။

စီအိုင္ေအ ဒုညႊန္မွဴး ရြန္လစ္တဲလ္ကလည္း ကန္ဟိန္း၏စကားကို ေထာက္ခံသည့္အေနႏွင့္ ေခါင္းညိတ္ျပ၏။

“မစၥတာပစ္ ရဲ့ တယ္လူရိုက္ဒ္ အျဖစ္အပ်က္ကလြဲလို႔ ဒီအဖြဲ႔အစည္းနဲ႔ ပါတ္သက္မိတဲ့ က်န္တဲ့လူေတြအကုန္ ေသတာ ပဲဗ်။ ခုကိစၥက ကြ်န္ေတာ္တို႔အတြက္ ပထမဆံုးသဲလြန္စပဲ”

ရူဒီဂန္းက ဝင္ေျပာ၏။

“ဒတ္ပစ္နဲ႔ ေဒါက္တာ အိုကြန္းနဲလ္တို႔ ေက်းဇူးေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လိုက္စရာ လမ္းေၾကာင္းေလးရွိေနတာ ေက်းဇူးတင္ရမယ္”

“ဟုတ္တယ္ဗ်” ကန္ဟိန္းက အားပါးတရ ေထာက္ခံ၏။

“အခုကိစၥမွာေတာ့ ရည္ရြယ္ခ်က္မရွိဘူးလို႔ မဆိုႏိုင္ေတာ့ဘူး။ နိဗၺာန္ဘံု မိုင္းတြင္းမွာေတြ႔ရတဲ့ အခန္းငယ္ေလးထဲက သေကၤတေတြ ေရွးေဟာင္းပစၥည္းေတြကို အျပင္လူေတြမေတြ႔သြားေအာင္ ပညာရွင္ေတြကို သတ္ျဖတ္ သုတ္သင္ဖို႔ ႀကိဳးစားရင္း အေျခမလွေတာ့ ကိုယ့္လူကိုယ္ ျပန္သတ္တဲ့ အထိျဖစ္ခဲ့တာဆိုေတာ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေကာင္းေကာင္း ရွိတယ္ ေျပာရမယ္”

“ေရွးေဟာင္း လက္ေရးသေကၤတ ေတြကို ဒီေလာက္ဖံုးကြယ္ခ်င္ေနတာ ဘာအဓိပၸါယ္မ်ားရွိလို႔လဲ” ဒတ္ပစ္၏ အေမးကို ရူဒီဂန္းက-

“သူတို႔အတြက္ အင္မတန္အေရးႀကီးတဲ့ အဓိပၸါယ္ရွိလို႔ေပါ့ ပစ္ရဲ့။ အခု သူတို႔ရဲ့ ကြ်မ္းက်င္လူသတ္သမား ေျခာက္ ေယာက္လည္း ဆံုးရံႈး၊ သေကၤတေတြနဲ႔ မဟူရာ သလင္းေခါင္းခြံလည္းဆံုးရံႈး ဆိုေတာ့ ေႁမြပါလည္းဆံုး။ သားလည္းဆံုး ျဖစ္ေနၿပီ”

“ဒီလို သာမာန္ မႏုႆေဗဒ ေတြ႔ရွိမႈေလးတစ္ခုေၾကာင့္ လူေပါင္းမ်ားစြာ အသက္စေတးရတယ္ဆိုတာ နားလည္ရ အေတာ္ခက္တာပဲ” ဆန္ဒက္ကာ၏ အေျပာေၾကာင့္ ပက္ထရစ္ရွာ ဆတ္ကနဲေခါင္းေထာင္လာသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးကို မ်က္ဝန္းစိမ္းမ်ားျဖင့္ စူးစိုက္ၾကည့္ရင္း-

“သာမာန္ မႏုႆေဗဒ ေတြ႔ရွိခ်က္ဆိုတဲ့ စကားကို ျပင္ေျပာပါ ဗိုလ္ခ်ဳပ္။ ဒါဟာ ရာစုႏွစ္တစ္ခု အတြင္းကမ႓ာကို သိမ့္သိမ့္ တုန္သြားေစမဲ့ ေတြ႔ရွိခ်က္ႀကီးပါ”

သူ႔ဆရာကို ရန္ေတြ႔ေနေသာ ပက္ကို စကားလမ္းေၾကာင္းေျပာင္းေပးဖို႔ ပစ္အႀကံထုတ္ရသည္။

“သေကၤတေတြကို ဘာသာျပန္ၾကည့္ၿပီးၿပီလား”

“အခုေလာေလာဆယ္အထိကေတာ့ ဒီသေကၤတ ေတြဟာ စကားလံုးေတြျဖစ္တယ္ဆိုတာပဲ ေျပာႏိုင္ေသးတယ္။ စကားလံုးတစ္လံုးစီမွာ ကြဲျပားျခားနားတဲ့ အသံထြက္ေတြပါတယ္။ ကြ်န္မတို႔ရဲ့ ေအဘီစီဒီမွာ စကားလံုး ႏွစ္ဆယ့္ ေျခာက္လံုးပါသလိုပဲ ဒီသေကၤတေတြမွာ စာလံုးေရ သံုးဆယ္ပါတာေတြ႔ရတယ္။ အဲဒီထဲက ဆယ့္ႏွစ္လံုးဟာ ကိန္း ဂဏန္းေတြကို ေဖာ္ျပတဲ့စာလံုးေတြပဲ။ ဒီစာေတြထြင္းခဲ့တဲ့ လူမ်ိဳးဟာ ဘယ္သူေတြပဲျဖစ္ျဖစ္ သူတို႔မွာ အင္မတန္ အဆင့္ျမင့္တဲ့ သခ်ၤာစနစ္ရွိေနၿပီဆိုတာေတြ႔ရတယ္။ ေရာမေခတ္တစ္ေလွ်ာက္လံုး မသံုးခဲ့တဲ့ သံုည အကၡရာကို သူတို႔ သံုးထားတာေတြ႔ရတယ္။ ကြန္ျပဴတာ ပရိုဂရမ္ နဲ႔မေလ့လာရေသးလို႔ ခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဒီေလာက္ပဲေျပာႏိုင္ မယ္”

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ေဒါက္တာ။ ဒီေလာက္အခ်ိန္ေလးအတြင္း ခုေလာက္သိရတာကိုက လြန္လွပါၿပီ” ကန္ဟိန္းက ပက္ထရစ္ရွာကို ေက်းဇူးတင္စကားဆို၏။

“ကြ်န္မ ဒီစာေတြကို အဓိပၸါယ္ေဖာ္ႏိုင္မယ္လို႔ ယံုၾကည္ေပမဲ့ ခုထိေတာ့ သူတို႔ဘာစနစ္နဲ႔ ေရးထြင္းထားၾကသလဲ ဆိုတာ မသိေသးဘူး။ အီဂ်စ္၊ တရုတ္၊ ေမရန္၊ ခရီတန္ ဘယ္လိုစာေရးနည္းစနစ္နဲ႔မွ မကိုက္ဘူးရွင့္”

“ဟို ေခါင္းခြံကေရာ လက္ေရးသေကၤတ ေတြနဲ႔ ဆက္စပ္မႈရွိတယ္လို႔ ခင္ဗ်ားထင္လား” ရူဒီဂန္းက စိတ္ဝင္စားစြာေမး လိုက္သည္။

ပက္ ေခါင္းခါျပ၏။

“ဒါကို မွန္းဆခ်က္သက္သက္နဲ႔ မေျပာႏိုင္ပါဘူး။ မကၠဆီကိုနဲ႔ တိဘက္မွာေတြ႕ရတဲ့ သလင္းေခါင္းခြံေတြလိုပဲ ဒီေခါင္းခြံ ဟာလည္း အင္မတန္လွ်ိဳ ႔ဝွက္ နက္နဲလြန္းတယ္။ အေပ်ာ္တမ္း ေရွးေဟာင္းသုေတသန သမားေတြရဲ့ ဆိုရိုးစကား ကေတာ့ သလင္းေခါင္းခြံအားလံုး ဆယ့္သံုးခု ရွိတယ္တဲ့။ အားလံုးစံုရင္ ဂမ႓ီရ လွ်ိဳ ႔ဝွက္ခ်က္ေတြကို ေဖာ္ထုတ္ႏိုင္ တယ္ဆိုပဲ”

“ခင္ဗ်ား အဲဒီစကားကို ယံုသလား” ရြန္လစ္တဲလ္က ေမးလိုက္သည္။ သူေမးပံုမွာ တကယ့္ကို ေလးေလးနက္နက္ ေမးျခင္းမ်ိဳးျဖစ္၏။

ပက္ ကခပ္ျမဴးျမဴးရယ္လိုက္သည္။

“မယံုဘူး၊ ကြ်န္မက လက္ေတြ႔သမားရွင့္၊ သက္ေသျပခ်က္မရွိတဲ့ သီအိုရီေတြကို ယံုတဲ့လူမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး”

လစ္တဲလ္က သူမကိုၾကည့္ရင္း တစံုတရာကို စဥ္းစားေနပံုေပၚသည္။

“ေအာ့ပ္ဆီဒီယန္ သလင္းေခါင္းခြံ နဲ႔ပါတ္သက္လို႔ ခင္ဗ်ားဘယ္လိုထင္———”

“ေခါင္းခြံေတြ ပါဗ်ာ” လစ္တဲလ္၏ စကားမဆံုးမီ ဒတ္ပစ္က ျဖတ္ေျပာလိုက္သည္။

ပက္က သူ႔ကို မ်က္လံုးျပဴးၾကည့္ရင္း-

“ေခါင္းခြံေတြ ဟုတ္လား၊ ဘယ္တုန္းက ေနာက္တစ္ခုထပ္ရတာလဲ”

“မေန႔ ေန႔လည္က၊ ကြ်န္ေတာ့္ မိတ္ေဆြႀကီး စိန္႔ဂ်ဴလီယန္း ပါးလ္မတၱားရဲ့ ေက်းဇူးနဲ႔ ေအာ့ပ္ဆီဒီယန္ ေခါင္းခြံ ေနာက္တစ္ခု ထပ္ရခဲ့တယ္”

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ဆန္ဒက္ကာက ပစ္ကို စိုက္ၾကည့္ရင္း-

“ခုအဲဒါေတြ ဘယ္မလဲ” ဟုေမးလိုက္သည္။

“ေခါင္းခြံႏွစ္ခုလံုး ကြ်န္ေတာ္တို႔ အသံုးလံုး႒ာနခ်ဳပ္က ဓာတုေဗဒ ဓါတ္ခြဲခန္းကို ပို႔လိုက္ၿပီ။ ရိုးရိုး ကာဗြန္နည္းပညာနဲ႔ ေတာ့ေအာ့ပ္ဆီဒီယန္ေက်ာက္ရဲ့ သက္တမ္းကိုတြက္လို႔မရဘူးဗ်။ ဒါေပမဲ့ တစ္ခုခု အေျဖထြက္လာမယ္လို႔ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ရတာပဲ”

“ေနာက္ ေခါင္းခြံတစ္ခုက ဘယ္ကေတြ႔တာတဲ့လဲ”

ပက္ အရမ္းအရမ္းကို သိခ်င္လာသည္။ အားလံုးလည္း သိခ်င္ေနၾကသည္။ သို႔ႏွင့္ပင္ ပစ္က အႏၲာတိကတိုက္မွ ေပၚလိုဗာဒီ ငါးဖမ္းသေဘၤာႏွင့္ မဒရပ္သေဘၤာအေၾကာင္း ဇာတ္စံုခင္းျပရေတာ့သည္။ အားလံုးက ၿငိမ္၍ နားေထာင္ေန ၾကသည္။ ပစ္ေျပာၿပီး အတန္ၾကာသည္အထိ တိတ္ဆိတ္ေနၾကသည္။ စတင္ စကားေျပာသူမွာ ပက္ထရစ္ရွာ ျဖစ္၏။

“မဒရပ္ သေဘၤာသားေတြနဲ႔ ခရီးသည္ေတြက ေခါင္းခြံကို ဘယ္ေနရာက ရွာေတြ႔တာတဲ့လဲ”

ပစ္က ရုတ္တရက္အေျဖမေပးေသးပဲ အခန္းထဲမွ လူမ်ားကို သိမ္းက်ံဳး ၾကည့္လိုက္သည္။ အားလံုးက သူ၏ အေျဖကို ငံ့လင့္ေနၾကေၾကာင္းေတြ႔ရေတာ့မွ-

“သေဘၤာမွတ္တမ္းစာအုပ္အရ ေတာ့ မဒရပ္သေဘၤာဟာ ဘံုေဘကေန လစ္ဗာပူးကို အသြား ျပင္းထန္တဲ့ ဟာရီကိန္း မုန္တိုင္းဒဏ္– ဒဏ္”

“ဟာရီကိန္း မဟုတ္ဘူး။ ဆိုင္ကလုန္းကြ” ဆန္ဒက္ကာ၏ အသံၾသႀကီးထြက္ေပၚလာသည္။ ဒီလူႀကီးက ပင္လယ္ႏွင့္ပါတ္သက္လွ်င္ သူ႔ကိုယ္သူ ၿပိဳင္ဖက္မရွိဟု သတ္မွတ္ထားသူ တစ္ဦးျဖစ္သည္ႏွင့္အညီ ပစ္၏ အမွားကို ပယ္ပယ္နယ္နယ္ ေဝဖန္ၿပီး လက္ခ်ာေပးေတာ့သည္။

“သေဘၤာသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဟာရီကိန္းဆိုတဲ့ မုန္တိုင္းအမ်ိဳးအစားဟာ အတၱလန္တစ္နဲ႔ ပိစိဖိတ္သမုဒၵရာ အ ေရွ  ႔ဖက္မွာ ျဖစ္ေပၚတတ္တဲ့ မုန္တိုင္းမ်ိဳး၊ ပိစိဖိတ္အေနာက္ျခမ္းက မုန္တိုင္းကို တိုင္ဖြန္း၊ အိႏၵိယ သမုဒၵရာမွာ ျဖစ္ ေပၚတဲ့ မုန္တိုင္းကို ဆိုင္ကလုန္းလို႔ ေခၚတယ္ဆိုတာ သိထားသင့္တယ္။ ဒီေလာက္ အေျခခံဗဟုသုတကို မွားေျပာဖို႔ မသင့္ဘူး”

ပစ္ သက္ျပင္းခ်လိုက္သည္။

“ဟုတ္ကဲ့ပါ။ အမွားျပင္လိုက္ပါၿပီ။ ဆိုေတာ့ ခုနက မဒရပ္သေဘၤာဟာ မုန္တိုင္းမိၿပီး ပင္လယ္ျပင္မွာ အထိန္းအကြပ္ မရွိႏွစ္ပါတ္ေလာက္ ေမ်ာေနသတဲ့။ တကယ္သြားရမဲ့ လမ္းေၾကာင္းရဲ့ ေတာင္ဖက္ကို အေတာ္ေဝးေဝးေမ်ာလာတယ္။ ေလနဲ႔လိႈင္း ၿငိမ္သြားေတာ့ သူတို႔မွာ ေသာက္ေရ မရွိသေလာက္ျဖစ္ေနၿပီ။ ဒါနဲ႔ပဲ ကပၸတိန္ ေလးဟန္႔က သေဘၤာသား ေတြနဲ႔ တိုင္ပင္ၿပီး အနီးဆံုးကြ်န္းမွာ သေဘၤာဆိုက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကတယ္။ သူတို႔ ဆိုက္ကပ္တဲ့ ကြ်န္းက အိႏၵိယ သမုဒၵရာ နဲ႔ အတၱလန္တစ္ သမုဒၵရာၾကားက ျပင္သစ္ပိုင္တဲ့ ခရိုဇက္ ဆိုတဲ့ ကြ်န္းတန္းရွည္ေလးပဲ။ ခရိုဇက္ ကြ်န္းတန္းရဲ့ စိန္႔ေပါလ္လို႔ေခၚတဲ့ အင္မတန္ၾကမ္းတမ္းတဲ့ ေက်ာက္သားနဲ႔ မီးေတာင္တစ္ခုရွိတဲ့ ကြ်န္းကေလးမွာ သေဘၤာကပ္ၿပီး ျပင္ဆင္စရာရွိတာေတြ ျပင္ဆင္ၾကသတဲ့”

အခန္းတြင္းမွ လူအားလံုးသည္ ဒတ္ပစ္၏ ပံုျပင္ထဲတြင္ နစ္ေမ်ာေနၾက၏။

“ခရီးသည္ေတြထဲက အိႏၵိယမွာ ဆယ္ႏွစ္ဆယ္မိုးတာဝန္ထမ္းၿပီး မိသားစုလိုက္ အဂၤလန္ ျပန္လာတဲ့ ၿဗိတိသွ် တပ္မေတာ္က ဗိုလ္မွဴးႀကီးတစ္ေယာက္ ပါလာသတဲ့။ အဲဒီဗိုလ္မွဴးႀကီးက သေဘၤာကပ္ထားတဲ့ ကြ်န္းေပၚမွာ အမဲလိုက္ခ်င္လွခ်ည္ရဲ့ ျဖစ္ပါေလေရာ။ ဒီကြ်န္းကေလးမွာ ဘယ္ကလာၿပီး ေတာရိုင္းတိရိစၦာန္ မ်ားမ်ားစားစား ရွိမွာလဲ။ ဒါေပမဲ့ ေခါင္းမာတဲ့ ဗိုလ္မွဴးႀကီးနဲ႔ သူ႔အေပါင္းအသင္းေတြဟာ သားေကာင္ရလိုရျငား မီးေတာင္ေပၚကုတ္ကပ္တက္ ၾကပါေလေရာ။ ေပတစ္ေထာင္ေလာက္တက္ၿပီးသြားတဲ့ အခါမေတာ့ ေက်ာက္တံုးေတြနဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ လူသြားလမ္း ေလးတစ္ခုကို ေတြ႔ၾကတယ္။ အဲဒီလမ္းအတိုင္းလိုက္သြားၾကေတာ့ ေတာင္နံရံမွာ အေပါက္တစ္ေပါက္ေတြ႔တယ္။ အဲဒီ အေပါက္ကေန ေတာင္ရဲ့ အတြင္းဖက္ကို ဝင္သြားလို႔ရတဲ့ လမ္းတစ္ခုကို မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ေတြ႔လိုက္ၾကရတယ္”

“ခဏေလး ပစ္၊ ခုနက မင္းေျပာတဲ့ ကြ်န္းဟာ ငါသိသေလာက္ေတာ့ လူမေနဘူးကြ” ရူဒီဂန္းက ၾကားျဖတ္ဝင္ေျပာ လိုက္သည္။

“ဟုတ္တယ္ ဂန္း၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကြန္ျပဴတာ စပါယ္ရွယ္လစ္ ဟီရမ္ ယယ္လဂါ ကစစ္ေဆးၾကည့္ၿပီးၿပီ။ ၁၉၇၈ ကေန ၁၉၉၇ အထိ ၾသစေတးလီးယား မီးေတာင္သုေတသန အဖြဲ႔တစ္ဖြဲ႔ ခဏအေျခစိုက္စခန္းလုပ္ဖူးတာကလြဲလို႔ ဒီကြ်န္း ေတြမွာ လံုးဝ လူမေနပါဘူး။ ဒီ ၾသစီအဖြဲ႔ရဲ့ အစီရင္ခံစာေတြမွာလည္း ကြ်န္းအေၾကာင္း ဘာတစ္ခုမွ မပါပဲ ပညာရပ္ဆိုင္ရာသက္သက္ သာေဖာ္ျပထားတယ္”

ရြန္လစ္တဲလ္က စားပြဲေပၚလက္ေထာက္ရင္း-

“ခုနက ခင္ဗ်ားဇာတ္လမ္းကို ဆက္ေတာ့ဗ်ာ။ ေနာက္ေတာ့ ဘာျဖစ္သြားလဲ”

“ဗိုလ္မွဴးႀကီးဟာ သူ႔လူတစ္ေယာက္ကို သေဘၤာဆီျပန္လႊတ္ၿပီး မီးအိမ္ေတြယူခိုင္းလိုက္တယ္တဲ့။ အတြင္းကို ဝင္ၾကည့္တဲ့ အခါ ေက်ာက္သားကို ထြင္းထုထားတဲ့ အင္မတန္ေခ်ာေမြ႔ေကာင္းမြန္တဲ့ လူသြားလမ္း ကေလးကေန ေပတစ္ရာေလာက္ ဆင္းသြားၿပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ ေက်ာက္သားအခန္းေလးတစ္ခုထဲကို ေရာက္သြားၾကတယ္။ အဲဒီ အခန္းေလးထဲမွာ ထူးဆန္းတဲ့ ေရွးေခတ္ အရုပ္မ်ိဳးစံု ဒါဇင္နဲ႔ခ်ီၿပီးေတြ႔ခဲ့သတဲ့။ နံရံနဲ႔ ေခါင္မိုးေပၚမွာလည္း သူတို႔ မဖတ္ တတ္တဲ့ သေကၤတေတြ ေရးထြင္းထားတယ္တဲ့”

“ခဏေလး၊ သူတို႔ အဲဒီ သေကၤတ ေတြကို ကူးခဲ့ၾကသလား” ပက္ထရစ္ရွာက အေလာတႀကီး ဝင္ေမးလိုက္သည္။

“သေဘၤာမွတ္တမ္း စာအုပ္မွာေတာ့ ဘာသေကၤတမွ ကူးလာခဲ့တယ္လို႔ မေဖာ္ျပထားဘူး။ မီးေတာင္ထဲ ဝင္တဲ့ အေပါက္ဝရဲ့ ပံုၾကမ္းကိုေတာ့ ဆြဲထားတယ္”

“အရုပ္ေတြကေရာ ဘယ္လိုျဖစ္သြားသလဲ” ဆန္ဒက္ကာ ကဝင္ေမးလိုက္ျပန္သည္။

“မဒရပ္သေဘၤာ ေပၚမွာပဲ ရွိေသးတယ္။ ရိုဆန္နာမန္ဒါ ကေခါင္းခြံ၊ သူ႔ေယာက်ၤား ဗရက္ဖို႔ဒ္က သေဘၤာမွတ္တမ္း ကိုပဲ ယူလာခဲ့ႏိုင္တာကိုး။ ရိုဆန္နာရဲ့ မွတ္ခ်က္အရေတာ့ အရုပ္ေတြဟာ အခ်ိဳ ႔ကေငြ၊ အခ်ိဳ ႔က ေၾကးနီနဲ႔ လုပ္ထားတယ္ တဲ့။ အင္မတန္ ထူးဆန္းတဲ့ သတၱဝါေတြရဲ့ ရုပ္ပံုေတြကို ထြင္းထုထားတာဆိုပဲ”

“ခု ကြ်န္မတို႔ သိလိုက္ရတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြအရ နိဗၺာန္ဘံုမိုင္းတြင္းက အားမီးနီးစ္ အခန္းအျပင္ ေနာက္ထပ္ အလား သ႑ာန္တူတဲ့အခန္းတစ္ခန္း ရွိေသးတယ္ဆိုတာသိလိုက္ရၿပီ။ ကမၻာေပၚမွာ ဒီလိုအခန္းမ်ိဳး ဘယ္ႏွစ္ခန္း ေလာက္ ရွိေနမွာပါလိမ့္” ပက္ထရစ္ရွာက အေဝးတစ္ေနရာသို႔ ေငးၾကည့္ရင္း ေတြးေတြးဆဆ ေျပာလိုက္၏။

ဆန္ဒက္ကာ သည္ ဂ်ီယိုဒီႏိုက ေဆးျပင္းလိပ္ႀကီးကို တၿမံဳ ႔ၿမံဳ ႔ဝါးေနသည္ကို မခ်ိတင္ကဲ ၾကည့္ရင္း-

“အခု အခ်ိန္ကစၿပီး က်ဳပ္တို႔ အလုပ္လုပ္ဖို႔ အခ်ိန္က်ၿပီ။ ရူဒီ၊ တို႔ရဲ့ ပထမ အလုပ္က အႏၲာတိက ေရခဲျပင္ေပၚက မဒရပ္ သေဘၤာကို ရွာဖို႔၊ ဒုတိယ အလုပ္က စိန္႔ေပါလ္ကြ်န္း မီးေတာင္ထဲက အခန္းကို ရွာဖို႔ ျဖစ္လာၿပီ။ အဲဒီေနရာနဲ႔ အနီးဆံုး မွာရွိတဲ့ သုေတသန သေဘၤာေတြကို သံုးၾကပါ”

“ပစ္က မဒရပ္သေဘၤာကို ရွာ၊ အယ္လ္က စိန္႔ေပါလ္ကြ်န္းကို တာဝန္ယူရမယ္။ ျမန္ႏိုင္သမွ် အျမန္ဆံုး လႈပ္ရွားၾကေစ ခ်င္တယ္”

ဂ်ီယိုဒီႏိုက ကုလားထိုင္တြင္ အေညာင္းဆန္႔ရင္း-

“ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ့ ေသြးဆာေနတဲ့ အေပါင္းအသင္း ေရာင္းရင္းႀကီးေတြ ဒီေနရာေတြကို အရင္ ရွာမေတြ႔ပါေစနဲ႔လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္ဗ်ာ” ဟု ေျပာလိုက္သည္။

“မင္း အဲဒီေရာက္ေတာ့ သိမွာေပါ့” ရူဒီဂန္းက မၿပံဳးမရယ္ဝင္ေျပာ၏။

“ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ အက္ဖ္ဘီအိုင္က အထူးေအးဂ်င့္ ႏွစ္ဦးကို ဒီကိစၥအတြက္ အၿမဲတာဝန္ခ်ထားေပးပါ့မယ္” ကန္ဟိန္းက သူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြက္ အာမခံလိုက္၏။

ရြန္လစ္တဲလ္က ဆန္ဒက္ကာ ဖက္သို႔လွည့္လိုက္ၿပီး-

“ကြ်န္ေတာ္ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ဒီကိစၥဟာ ခုခ်ိန္ထိ စီအိုင္ေအရဲ့ ဦးစားေပးအစီအစဥ္မွာ မပါခဲ့တာကို ဝန္ခံရမယ္။ ဒါေပမဲ့ ခုလို နာဇီလက္သစ္ေတြနဲ႔ ပါတ္သက္ဆက္ႏြယ္တယ္ဆိုတာ သိရၿပီးေတာ့ စီအိုင္ေအ ဟာဒီကိစၥမွာ ထဲထဲဝင္ ဝင္ပါရေတာ့မယ္ ဆိုတာပါပဲ”

“ကဲ က်ဳပ္တို႔ရဲ့ ေရႊမင္းသမီးေလးကေရာ၊ ဘာအစီအစဥ္ေတြရွိသလဲ” ဆန္ဒက္ကာက ပက္ထရစ္ရွာဖက္သို႔ လွည့္ေမးလိုက္သည္။

ပက္က အားလံုးကို ၿပံဳးျပလိုက္ၿပီး-

“ကြ်န္မကေတာ့ ဒီသေကၤတေတြကို ဘာသာျပန္ဖို႔ ႀကိဳးစားရမွာေပါ့ရွင္။ ဒါေပမဲ့ ေနရာလိုတယ္။ ပန္ဆယ္လ္ေဗးနီး ယားတကၠသိုလ္ ကြ်န္မ ရံုးခန္းနဲ႔ ဓါတ္ခြဲခန္းမွာ ရတဲ့ အေထာက္အပံ့မ်ိဳးရဖို႔လိုတယ္”

ဆန္ဒက္ကာက ၿပံဳးလိုက္၏။

“က်ဳပ္တို႔ အသံုးလံုး ဓါတ္ခြဲခန္း၊ ရြန္ရဲ့ စီအိုင္ေအ ဓါတ္ခြဲခန္း၊ ကန္ရဲ့ အက္ဖ္ဘီအိုင္ ဓါတ္ခြဲခန္းေတြထက္ေတာ့ ခင္ဗ်ားရဲ့ ပန္ဆယ္လ္ေဗးနီးယား ဓါတ္ခြဲခန္းက ပိုမေကာင္းေလာက္ပါဘူး၊ ခင္ဗ်ားႀကိဳက္တာေရြးေလ”

ဒတ္ပစ္က အေလာတႀကီးျဖတ္ေျပာလိုက္သည္။

“ကြ်န္ေတာ္ တစ္ခုေလာက္ အႀကံေပးခ်င္တယ္။ အသံုးလံုး ဓါတ္ခြဲခန္းဟာ ဒီကိစၥမွာ ထဲထဲဝင္ဝင္ပါေနၿပီးသား ျဖစ္ေနၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ ေဒါက္တာ အိုကြန္းနယ္လ္ကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ အသံုးလံုး ဓါတ္ခြဲခန္းမွာပဲ ကြန္ျပဴတာ ပညာရွင္ ဟီရမ္ ယယ္လဂါနဲ႔ တူတူအလုပ္လုပ္ဖို႔ တိုက္တြန္းခ်င္တယ္”

ဆန္ဒက္ကာ ကေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။ ဒတ္ပစ္၏ စိတ္ႏွင့္ အႀကံကို သူသိၿပီးသား။

“ကဲ ေဒါက္တာ၊ ဆံုးျဖတ္ပါ”

“ကြ်န္မလည္း မစၥတာပစ္ေျပာတာကို သေဘာတူပါတယ္ရွင္”

“ဒါဆိုရင္ ယယ္လဂါ နဲ႔ မက္စ္ကို ခင္ဗ်ားနဲ႔ တူတူအလုပ္လုပ္ဖို႔ ေျပာထားလိုက္ေတာ့မယ္”

“မက္စ္ဆိုတာ ဘယ္သူပါလိမ့္”

“မက္စ္က လူမဟုတ္ပါဘူး။ ယယ္လဂါ ေနာက္ဆံုးတီထြင္ထားတဲ့ လူသားအသိဥာဏ္မ်ိဳးရွိတဲ့ ကြန္ျပဴတာပါ”

“ေၾသာ္- ေကာင္းပါတယ္။ ဒီသေကၤတ ေတြကို အဓိပၸါယ္ေဖာ္ဖို႔ ဒီေလာက္ တက္ကနီကယ္ အကူအညီရရင္ အလုပ္ျဖစ္ေလာက္တယ္လို႔ ကြ်န္မထင္ပါတယ္ရွင္”

“ခင္ဗ်ား သိပ္စိတ္ပူမေနပါနဲ႔ဗ်ာ” ဂ်ီယိုဒီႏိုက ရုတ္တရက္ဝင္ေျပာ၏။ သူ႔မ်က္ႏွာက ခပ္တည္တည္။

“ခင္ဗ်ားရဲ့ ေရွးေဟာင္းလက္ေရး သေကၤတ ေတြဟာ ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက ဟင္းခ်က္နည္းေတြအေၾကာင္းေရးထား တာျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမွာေပါ့ဗ်”

အေရးေကာင္း ဒိန္းေဒါင္းဖ်က္ဆိုသလို သူလုပ္လာၿပီ။

“ဘယ္လို၊ ေရွးေဟာင္း ဟင္းခ်က္နည္းေတြ၊ ဟုတ္လား၊ ဘာဟင္းကို ခ်က္တဲ့နည္းလဲဗ်” ဂ်ီယို ဒီႏို၏ အေၾကာင္းမသိ ေသာ ကန္ဟိန္းက ဝင္ေမး၏။

ဂ်ီယိုဒီႏို ခဏမွ် စဥ္းစားသလိုလုပ္ေန၏။ ၿပီးမွ-

“ဆိတ္သားဟင္းဗ်၊ ဆိတ္သားဟင္း ခ်က္နည္း တစ္ေထာင့္နဲ႔ တစ္မ်ိဳး ျဖစ္လိမ့္မယ္” ဟုေျပာလိုက္ေလေတာ့သည္။

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@