ဂ်ီယိုဒီႏိုသည္ အရုဏ္တက္စ နံနက္ ေလးနာရီခန္႔တြင္ ေတာင္အာဖရိကႏိုင္ငံ၊ ကိတ္ေတာင္းၿမိဳ႕ျပင္ရွိ ေလယာဥ္ကြင္း ေဟာင္းတစ္ခုမွေန၍ ပါရွန္းအျပာေရာင္သန္းစျပဳေနၿပီျဖစ္ေသာ ေကာင္းကင္ျပင္သို႔ ဘယ္လ္-ဘိုရင္း ၆ဝ၉ ေတ့လ္-ရိုတာ ေလယာဥ္ႀကီးကို ေမာင္းတက္လာခဲ့သည္။ ဟယ္လီေကာ္ပတာမ်ားကဲ့သို႔ ေဒါင္လိုက္ အတက္အဆင္းလုပ္ႏိုင္ သည့္ ေတ့လ္-ရိုတာ ေလယာဥ္သည္ ေျမျပင္မွ ေပငါးရာအကြာအထိ ေဒါင္လိုက္ႀကီးတက္လာခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ ေတာ့ သာမာန္ေလယာဥ္တစ္စီးကဲ့သို႔ပင္ ေလထုထဲသို႔ ေက်ာ့ေက်ာ့ေမာ့ေမာ့ ပ်ံသန္းသြားေတာ့၏။ခရီးသည္ ကိုးေယာက္ဆန္႔ေသာ ေတ့လ္-ရိုတာသည္ ဂ်ီယိုဒီႏိုႏွင့္ ရူဒီဂန္း ႏွစ္ဦးတည္းကိုသာတင္ေဆာင္လာခဲ့သည္။ ဂ်ီယိုဒီႏိုသည္ အမ်ိဳးမ်ိဳး တြက္ခ်က္ၿပီးမွ ဤေလယာဥ္ကို ကိတ္ေတာင္းမွ စင္းလံုးဌားလာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ သူတို႔သြားရ မည့္ ခရိုဇက္ကြ်န္း အနီးတြင္ မည္သည့္ ‘အ’သံုးလံုး သုေတသန ေရယာဥ္မွမရွိ။ အနီးဆံုး သုေတသန ေရယာဥ္သည္ ခရိုဇက္ကြ်န္းႏွင့္ မိုင္တစ္ေထာင္အကြာတြင္ရွိသည္။ ကိတ္ေတာင္းႏွင့္ ခရိုဇက္ကြ်န္း အသြားအျပန္မိုင္ ႏွစ္ေထာင့္ေလး ရာ ခရီးကို ဟယ္လီေကာ္ပတာ ျဖင့္သြားလွ်င္ အနည္းဆံုး ေလးႀကိမ္ခန္႔ ဆီျဖည့္ရန္ ဆင္းသက္ရမည္။ ဒီေတာ့ ဆီလည္းျဖည့္စရာမလို၊ ဟယ္လီေကာ္ပတာလိုလည္း ကြ်န္းေပၚတစ္ခါတည္းဆင္းႏိုင္သည့္ ၆ဝ၉ ေတ့လ္-ရိုတာ သည္ ဤခရီးအတြက္ အေကာင္းဆံုးျဖစ္သည္။
သို႔ေသာ္လည္း အေရးႀကီးသည္မွာ ေလာင္စာဆီ ျဖစ္၏။ ဆီအျပည့္ျဖည့္ထားေသာ ေတ့လ္-ရိုတာသည္ အသြား ေလးနာရီ၊ အျပန္ေလးနာရီ အျပင္ ပိုပိုလိုလို ေလထဲေနခ်ိန္ တစ္နာရီခြဲခန္႔ အထိေတာ့ လံုေလာက္သည္ဟု ယူဆရ သည္။ တကယ္ေတာ့လည္း ယူဆရသည္ ဆိုသည္က ယူဆခ်က္ပဲ ျဖစ္သည္။ ေသခ်ာသည့္အလုပ္ေတာ့မဟုတ္။ ဂ်ီယိုဒီႏို ဆိုသည္ကလည္း သူ႔သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ေသခ်ာသည့္အလုပ္ကို တစ္ခါမွ လုပ္ဖူးခဲ့သူမဟုတ္။ ဤခရီး သည္ ကစားပြဲတစ္ခုဆိုလွ်င္ ထိပ္ေပါက္၊ ေခါင္းကြဲ၊ အက်ိဳးနည္းဖို႔ လမ္းမ်ားသည့္ ကစားပြဲမ်ိဳး၊ ဂ်ီယိုဒီႏို ကဒါမ်ိဳးဆို အသည္းစြဲ။ အတူလိုက္ပါလာသူ ရူဒီဂန္းကိုေတာ့ ကိတ္ေတာင္းႏွင့္ ခရိုဇက္ အကန္းေတာင္ သြားလို႔ရသည့္ခရီး ဟု ၿဖီး ခ်လာခဲ့သည္။
ေနာက္ မိနစ္သံုးဆယ္အၾကာတြင္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္သည္ အိႏၵိယ သမုဒၵရာ အထက္ေပ ၁၂ဝဝဝ တြင္အေရွ ႔ေတာင္ ဖက္ကို ဦးတည္၍ ပ်ံသန္းေနၾကသည္။ ဂ်ီယိုဒီႏိုသည္ ေလာင္စာဆီကို စစ္ေဆးၾကည့္ၿပီးေနာက္ ေလယာဥ္ကို တစ္နာရီ မိုင္သံုးရာ ႏႈန္းျဖင့္ အလိုေလွ်ာက္ေမာင္းႏွင္ရန္ စီမံၿပီး ရူဒီဂန္းဖက္သို႔ လွည့္လိုက္သည္။
“ရူဒီ ခင္ဗ်ားမွာ ဒီေသာက္ရူးခရီးစဥ္ႀကီးနဲ႔ ပါတ္သက္လို႔ ေနာင္တမ်ားရေနခဲ့ရင္ ခုခ်ိန္မွာ သိပ္ေနာက္က်သြားၿပီေနာ္”
ရူဒီဂန္းက ၿပံဳးလိုက္သည္။
“ေအးကြ၊ အစည္းေဝးခန္းထဲမွာ မင္းငါ့နားလာထိုင္ကတည္းက မ်က္ခံုးေတြလႈပ္ေနလိုက္တာ၊ ခုထင္တဲ့ အတိုင္း ျဖစ္ ေတာ့တာပဲ”
“ေျခာက္ရက္ေလာက္ ၾကာမဲ့ ဒီခရီးအတြက္ ေနာက္ေၾကာင္းေအးေအာင္ ခင္ဗ်ား ဘယ္လိုစီမံခဲ့သလဲ”
“ရံုးမွာေတာ့ တို႔ အသံုးလံုးနဲ႔ ဒိန္းမိတ္ မႏုႆေဗဒပညာရွင္ေတြ တြဲလုပ္ေနတဲ့ ေရေအာက္သုေတသန ပေရာဂ်က္ အတြက္ ေဘာလ္တစ္ပင္လယ္ေအာ္ကို သြားရမယ္လို႔ ေျပာခဲ့တယ္ကြ”
“အဲဒီ ပေရာဂ်က္ ရွိေရာရွိလို႔လားဗ်ာ၊ က်ဳပ္ျဖင့္ မၾကားဖူးေပါင္”
“ရွိတာေပါ့ကြ၊ မယံုရင္ ေလယာဥ္ေပၚက ခုန္ခ်ေၾကးေလာင္းမလား။ ဗိုက္ကင္း သေဘၤာတစ္စီးေတြ႔ထားတယ္ေမာင္”
“ကဲ-ကဲ နယ္ေျမေလ့လာေရးေလး လုပ္လိုက္ပါဦး” ေျပာေျပာဆိုဆို ရူဒီဂန္းကို ေျမပံုႀကီးႏွစ္ခ်ပ္ထိုးေပးလိုက္သည္။
“စိန္႔ေပါလ္ကြ်န္းက ဘယ္ေလာက္ႀကီးသတဲ့လဲ”
“ႏွစ္မိုင္ခြဲ ေလာက္ပဲရွိမယ္ဗ်”
ဂန္းသည္ ဂ်ီယိုဒီႏိုကို လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။ မ်က္မွန္ထူႀကီးမ်ားေနာက္က သူ႔မ်က္လံုးက ေသးေသးကေလးျဖစ္ေန သည္။ ၿပီးမွ ေလးေလးပင္ပင္ႀကီး ေျပာလိုက္၏။
“ေအး-တို႔မ်ားကံေကာင္းပါေစလို႔ ဆုေတာင္းပါတယ္ကြာ”
သံုးနာရီနီးပါးခန္႔ ပ်ံသန္းခဲ့ၾကၿပီးေနာက္ ဓါတ္ဆီကုန္သက္သာေအာင္ ဂ်ီယိုဒီႏိုသည္ ေလယာဥ္ကို ေလဟုန္စီးေန၏။ အိႏၶိယသမုဒၵရာသည္ အေဝးမွာက်န္ခဲ့ၿပီ။ ဂ်ီယိုဒီႏိုသည္ ေကာင္းကင္ျပာျပာႏွင့္ တိမ္သားျဖဴလြလြတို႔ကို ၾကည့္ရင္း သူ႔အက်င့္အတိုင္း ဆယ္မိနစ္ခန္႔ ငုတ္တုပ္ႀကီးအိပ္ေပ်ာ္သြား၏။ အအိပ္မက္လွသည့္ ဂ်ီယိုဒီႏိုႏွင့္ ကြဲျပားလွစြာပင္ ရူဒီဂန္းသည္ အိပ္မေပ်ာ္သည့္ေရာဂါ ရွိသူတစ္ဦးျဖစ္သည္။ အပူသည္ႀကီးဟု ဂ်ီယိုဒီႏိုက ေပးထားေသာ နာမည္ အတိုင္း ဂန္းသည္ အလြန္အင္မတန္ ပူတတ္ပင္တတ္သူျဖစ္၏။ တီဟီတီ ကမ္းေျခက ဇီးပင္ေအာက္ထိုင္ေနလွ်င္ပင္ သက္ေတာင့္သက္သာ ေနႏိုင္မည့္လူမ်ိဳးမဟုတ္သည့္ ဂန္းသည္ ခုလည္း နာရီတၾကည့္ၾကည့္၊ ဂ်ီပီအက္စ္ကို တေမွ်ာ္ေမွ်ာ္ႏွင့္ ေနမထိ ထိုင္မသာ ျဖစ္ေနသည္။ ရုတ္တရက္ ရူဒီဂန္းက အသံက်ယ္ႀကီးျဖင့္ အိပ္ေပ်ာ္ေနသည့္ ဂ်ီယိုဒီႏိုကို-
“ဟဲ့ ဖြတ္က်ားေကာင္၊ ငိုက္မေနနဲ႔၊ ဆင္းဖို႔ျပင္ထား၊ ေရွ ႔ေလးမိုင္ဆိုေရာက္ၿပီ” ဟုေျပာလိုက္သည္။
ဂန္း၏အသံၾကားမွ ဂ်ီယိုဒီႏိုသည္ ဖ်တ္ကနဲ ျပန္ႏိုးလာၿပီး ပ်ာယီးပ်ာယာျဖင့္ ေလယာဥ္လမ္းေၾကာင္း ကို စစ္ေဆးေန၏။ တကယ္ေတာ့လည္း ဒီစိန္႔ေပါလ္ကြ်န္းကို မေတြ႔မွာ စိုးရိမ္စရာမရွိလွပါ။ သူတို႔၏ ေတ့လ္-ရိုတာ ေလယာဥ္တြင္ ေနာက္ဆံုးေပၚ ဂ်ီပီအက္စ္ ကိရိယာတပ္ဆင္ထားသည္မဟုတ္လား။ ေျမပံု ၾကည့္၍ ေလယာဥ္ေမာင္းသည့္ေခတ္ အတိတ္မွာက်န္ရစ္ခဲ့ၿပီေကာ။
ဂ်ီယိုဒီႏိုသည္ ေလယာဥ္ ကြန္ထရိုးခလုတ္ကို ေရွ ႔သို႔တစ္လက္မခန္႔ ေရႊ ႔လိုက္သည္။ ေတ့လ္-ရိုတာသည္ ေျဖးညႇင္းစြာ ျဖင့္ ေအာက္သို႔ ဆင္းသက္စ ျပဳၿပီ။ ထူထပ္လွေသာ တိမ္ထုေၾကာင့္ ဘာမွမျမင္ရ။ ကိရိယာမ်ားကိုသာ အားကိုး၍ မျမင္မစမ္းဆင္းလာၾကရသည္။ အျမင့္ေပ ငါးေထာင္ခန္႔ေရာက္ေသာအခါ ေတ့လ္-ရိုတာသည္ တိမ္ထုထဲမွေဖာက္ ထြက္လာႏိုင္ၿပီး ပင္လယ္ျပင္ႀကီးကို ဘြားကနဲ ေတြ႔လိုက္ၾကရသည္။
“ေတာ္လိုက္တဲ့ ရူဒီ၊ ေရွ ႔ေလးမိုင္ဆို ေရာက္ၿပီ ဟုတ္လား၊ ခင္ဗ်ားက ကြ်န္းရဲ့ ႏွာေခါင္းနဲ႔ ေလယာဥ္တိုက္မိခါနီးမွ က်ဳပ္ကို ေျပာေတာ့တာပဲဗ်” ဂ်ီယိုဒီႏိုက သူ႔ဖာသူ အိပ္ေပ်ာ္ေနသည္ကို ရွက္ရမ္းရမ္းၿပီး ဂန္းကို ပြမ္ေန၏။ ဂန္းက သြားေလးၿဖဲ၍-
“ေအးပါကြာ၊ ေနာက္တစ္ခါဆို ငါပိုေကာင္းေအာင္လုပ္ပါ့မယ္” ဟု ျပန္ေျပာရွာသည္။
မိုးက သည္းထန္စြာရြာေနၿပီး ေလကလည္း ခပ္ျပင္းျပင္းတိုက္ခတ္ေန၏။
ဂ်ီယိုဒီႏိုက ေလယာဥ္ကို ဂရုတစိုက္ ထိန္းရင္း “ရူဒီ၊ ဆင္းဖို႔ေနရာ ရွာထား” ဟုေျပာလိုက္သည္။ လက္မေလာက္သာ ရွိေသာ ကြ်န္းကေလးကို မီးေတာင္ႀကီးက အျပည့္နီးပါးေနရာယူထားသျဖင့္ ေျမေနရာလြတ္ကို ရွာမေတြ႔ႏိုင္ျဖစ္ေန သည္။ ကြ်န္းကို တစ္ပါတ္ပါတ္ၾကည့္ေသာ္လည္း ဘယ္ေနရာမွ ဆင္းသက္ရန္ေနရာ ရွာမေတြ႔။ ဆင္ေျပာင္ႀကီး အၿမီး က်မွ တစ္ကိန္းဆိုက္ေနၿပီ။
ရူဒီဂန္းက မ်က္မွန္ကို ခြ်တ္၍ မ်က္လံုးကို ပြတ္သပ္ရင္း-
“ငါ့လေခြးတဲ့မွ၊ ေက်ာက္ေတာင္ သက္သက္ပဲကြ၊ ေျမဆိုလို႔ တစ္လက္မေတာင္မရွိဘူး” ဟုေျပာလိုက္သည္။
“ခင္ဗ်ား က်ဳပ္ကို ျပန္လွည့္ၾကစို႔ လို႔ေတာ့မေျပာနဲ႔ေနာ္” ဂ်ီယိုဒီႏိုက ခပ္ေငါ့ေငါ့ေျပာ၏။ ရူဒီဂန္းအေၾကာင္းသူသိသည္။ အႏၱရာယ္ဆိုသည္ကို စာလံုးေတာင္ေပါင္းခ်င္သူမဟုတ္။
“ေအးပါ။ ငါကလည္း ဆင္းလို႔မရဖူးလို႔ မေျပာပါဘူး၊ ဟိုမွာေတြ႔လား အေနာက္ဖက္ ေတာင္ေျခမွာ ခပ္ျပန္႔ျပန္႔ ေနရာေလး။ ေျမျပင္ကေန ေပငါးဆယ္နဲ႔ တစ္ရာၾကားျမင့္လိမ့္မယ္”
ဂ်ီယိုဒီႏိုက ဂန္းျပသည့္ေနရာကို ငံု႔ၾကည့္လိုက္ၿပီး အေတာ္လန္႔သြားသည္။
“ေဟ့လူ၊ ဟုတ္မွလည္းလုပ္ပါ။ ရုပ္ရွင္ထဲက ဟယ္လီေကာ္ပတာေတြေတာင္ အဲဒီေနရာ မဆင္းဘူး။ က်ဳပ္တို႔က ေလယာဥ္ပ်ံေနာ္” ဟုေျပာလိုက္သည္။
“အဲဒီေနရာေလးမဆိုးဘူးကြ၊ မဆိုးဘူးဆိုတာထက္ သူ႔ထက္ေကာင္းတာ မရွိေတာ့ဘူး၊ ဆင္းခ်င္ဆင္း၊ မဆင္းခ်င္ ေနကြာ”
ဂန္းညႊန္ျပေသာ ေနရာကား ထရပ္ကားတစ္စီး၏ ေနာက္ခန္းထက္ပိုမက်ယ္။ မတတ္ႏိုင္ေတာ့။ သည္ေနရာကိုသာ ဆင္းသက္ရေတာ့မည္။ ေလက ေရွ ႔ဖက္မွတိုက္ေနသည္ကို ေက်းဇူးတင္ရမည္။ ေတ့လ္-ရိုတာ၏ ေဒါင္လိုက္သက္ ဆင္းႏိုင္သည္ ပန္ကာဒလက္မ်ား စတင္လည္ပါတ္ၿပီ။ ဂ်ီယိုဒီႏိုသည္ ေလယာဥ္ကို သူ႔ခံစားမႈ သက္သက္ျဖင့္ ႀကိဳးစား ဆင္းသက္ေနသည္။ ေအာက္ေျခတြင္ မြစာႀကဲေနသည့္ ေက်ာက္တံုးကေလးမ်ားက ေလယာဥ္ပ်က္စီးေလာက္ေအာင္ မႀကီးပါေစႏွင့္ဟု ဆုေတာင္းရံုမွတပါး တျခားလည္း လုပ္စရာမရွိေတာ့။
ေတ့လ္-ရိုတာသည္ ဦးပိုင္းမွစ၍ နိမ့္ဆင္းလာသည္။ အနီးကပ္ၾကည့္ေတာ့ ဆင္းသက္ရမည့္ေနရာသည္ ထင္သ ေလာက္ မျပန္႔ျပဴး၊ ႀကီးမားေသာ ေက်ာက္တံုးတစ္တံုးက အလယ္မွာမို႔မို႔ ေမာက္ေမာက္ေလးျဖစ္ေန၏။ ဂ်ီယိုဒီႏို မတ စဖူး ဘုရားတေန၏။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေတ့လ္-ရိုတာ၏ ေရွ ႔ဘီးႏွစ္လံုး ေျမသို႔ထိသြားၿပီး ေနာက္ဘီးမ်ားက ေျမျပင္ ကို အသာအယာက်သြား၏။ မို႔ေမာက္ေနေသာ ေက်ာက္တံုးကို ကားယားခြ၍ ဆင္းသက္ထားေသာ ေတ့လ္-ရိုတာ၏ အသြင္မွာ ဥဝပ္ေနေသာ ငန္းရိုင္းမ ဝဝႀကီးသဖြယ္ျဖစ္ေနသည္။
ဂ်ီယိုဒီႏိုသည္ သက္ျပင္းေမာႀကီးခ်လိုက္ၿပီး စက္သတ္လိုက္၏။ ရူဒီဂန္းဖက္လွည့္၍-
“ကဲ ေရာက္ၿပီ” ဟုေျပာလိုက္သည္။
ရူဒီဂန္း၏ မ်က္ႏွာသည္ ၿပံဳးၿပံဳးႀကီး ျဖစ္ေန၏။ သူက ဂ်ီယိုဒီႏိုဖက္သို႔လွည့္၍-
“မင္းလုပ္ႏိုင္မယ္ဆိုတာ ငါသိသားပဲ” ဟု ေျပာ၏။ ၿပီးေနာက္ တံခါးကိုဖြင့္ၾကည့္လိုက္သည္။
အလိုေလးေလး။ သူ႔ဖက္က တံခါးႏွင့္ ေလးေပမွ်ပင္ မေဝးေသာေနရာမွာ ေပရွစ္ရာထက္မနည္းေသာ ေခ်ာက္ႀကီး၊ ေလယာဥ္ေနာက္ၿမီးကလည္း ေလထဲမွာ စြန္းထြက္ေနသည္။ ဂန္းမ်က္ႏွာမွ အၿပံဳးေပ်ာက္ကြယ္သြား၏။
“ေဟ့ေကာင္၊ ကံေကာင္းလို႔ကြ” ျပဴးတူး ၿပဲတဲႏွင့္ ဂ်ီယိုဒီႏိုကို ၾကည့္ေနေသာ သူ႔မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ရင္း ရယ္ခ်င္လာ သည္။
“ကဲ-က်ဳပ္တို႔ ခရီးစၾကစို႔၊ ခင္ဗ်ားမွာ လမ္းေၾကာင္းရွိသလား”
“ပစ္အေျပာအရေတာ့ ဗိုလ္မွဴးႀကီးနဲ႔ အေပါင္းအပါေတြဟာ အဲဒီအခန္းထဲေရာက္ဖို႔ ေတာင္ရဲ့ တစ္ဝက္ေလာက္ အထိ တက္ရသတဲ့ကြ၊ တို႔အခု ေတာင္တစ္ဝက္ေလာက္မွာ ဆင္းခဲ့တာပဲ”
“ဟုတ္ၿပီ၊ ဘယ္ဖက္လဲ”
“ေတာင္ဖက္တဲ့ကြ၊ အခုတို႔က အေနာက္ဖက္မွာ၊ တမိုင္နီးပါးေလာက္သြားၿပီး ကံေကာင္းရင္တို႔ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ေရာက္သြားမယ္”
“ေအးဗ်ာ ကြ်န္းေလးက ေသးလို႔ ေတာ္ေသးတာေပါ့။”
ေက်ာပိုးအိတ္ကိုယ္စီလြယ္ၿပီး ခရီးသြားဖို႔ျပင္ၾကသည္။ မိုးေၾကာင့္ ေက်ာက္သားေျမျပင္က ေခ်ာ္ေနသည္။ လိုရမည္ရ ေလယာဥ္ကို ဆိုင္းႀကိဳးမ်ားျဖင့္ တင္းေနေအာင္ခ်ည္ေႏွာင္ရေသးသည္။ မည္းေနေအာင္ရြာေသာမိုးေၾကာင့္ တစ္ေလာ ကလံုး မႈန္မိႈင္းၿပီး ကြ်န္းကေလးမွာ ေလာကႀကီးႏွင့္ အဆက္ျပတ္ၿပီး အထီးက်န္စြာတည္ရွိေနသည္။ မိုးစက္မ်ားေၾကာင့္ မ်က္ႏွာႀကီး ရႈံ ႔မဲ့ေနေသာ ရူဒီဂန္းက ဂ်ီယိုဒီႏိုအား သြားရမည့္ဖက္ကို လက္ညႇိဳးညႊန္လိုက္သည္။
ေက်ာက္လမ္းေျမႇာင္ကေလးမ်ား၊ ပတ္ၾကားအက္ေလးမ်ားကို ကုတ္တြယ္ၿပီး ေခတ္မွီ ေတာင္တက္ ကိရိယာ အကူအညီလံုးဝ မပါပဲ ခက္ခဲပင္ပန္းစြာျဖင့္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေက်ာက္ေတာင္ႀကီးကို တက္ေနၾက၏။
