အသက္ျပင္းျပင္း တစ္ခ်က္ ရႈသြင္း လိုက္ၿပီးေနာက္ ဒတ္ပစ္သည္ ေရခဲျပင္ ေပၚတြင္ ဖေနာင့္ ႏွင့္ တင္ပါး တသားတည္း က်ေအာင္ သုတ္ေျခတင္ ေတာ့သည္။ တေျဖာင့္တည္း ေျပးျခင္း မဟုတ္၊ ေႁမြလိမ္ ေႁမြေကာက္။ လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာက ေလတပ္ သင္တန္းေက်ာင္း ေဘာလံုးအသင္း ေနာက္တန္းသမား အျဖစ္ ကစားခဲ့ စဥ္က လွ်င္ျမန္မႈ မ်ိဳးျဖင့္ သူ ေျပးေန၏။ ဒီတစ္ႀကိမ္ေတာ့ သူ တစ္ေယာက္တည္း။ အယ္လ္သည္ သူ႔ေဘးမွာ မရွိ။ ေျခအိတ္ ခ်ည္းသာ စြပ္ထားသည့္ ေျခဖဝါး မ်ားကို ေရခဲခြ်န္ မ်ားက ဓါးဦးခြ်န္မ်ား အလား စူးရွ နာက်င္ ေစသည္။ သို႔ေသာ္လည္း နာျခင္းထက္ ေသျခင္းက ပို အေရးႀကီး ေနသည္မို႔ အားကုန္ ႀကံဳး၍ ေျပးေန ရသည္။ ကိုက္သံုးဆယ္ခန္႔ ခရီးေပါက္ လာၿပီ။ ထိုအခ်ိန္မွာ တေဖာင္းေဖာင္း တဒိုင္းဒိုင္း ႏွင့္ ေသနတ္သံ မ်ားကို ဆက္တိုက္ ၾကားရ ေတာ့၏။ ေသနတ္သမားကား သူ႔ကို တြယ္ေခ်ၿပီ။ သို႔ေသာ္လည္း သူတို႔ ေနာက္က် သြားၾကသည္။ ဒတ္ပစ္သည္ ဝင္ရိုးစြန္း မုန္တိုင္း၏ သေဘၤာ ကိုယ္ထည္ႀကီး ၏ ေနာက္သို႔ ေျပးဝင္ သြားၿပီ ျဖစ္သည္။ စက္ေသနတ္ က်ည္ဆန္ မ်ားက ေဒါသထြက္ ေနေသာ ပ်ားေကာင္ မ်ားႏွယ္ သေဘၤာ ၏ သံမဏိ နံရံကို ကုတ္ျခစ္ သြားၾကသည္။
စက္ေသနတ္ ေဘးမွ လံုးဝ ဥႆံု ကင္းေဝး သြားေတာ့မွ ဒတ္ပစ္သည္ သက္မႀကီး ခ်လိုက္၏။ ခ်ေပးထားေသာ ႀကိဳးေလွကားမွ သေဘၤာေပၚ အျမန္ တြယ္တက္၏။ ဂယ္လက္စပီး သည္ သေဘၤာကို ၁၈၀ ဒီဂရီ လွည့္၍ ေရငုတ္သေဘၤာ ႏွင့္ ေဝးရာသို႔ စက္ကုန္ဖြင့္၍ ေမာင္းႏွင္ ေစသည္။ ေရခဲရွထားေသာ ေျခဖဝါး မ်ားက ႀကိဳးေလွကား ကို နင္းတက္သည့္ အခါ တစစ္စစ္ နာက်င္လွ်က္ ရွိသည္။
သေဘၤာေပၚမွ အီရာေကာ့စ္က ၿပံဳးၿပံဳးႀကီး လုပ္ရင္း ပစ္ကို ႀကိဳဆို ေန၏။
“ခုလို အသက္ နဲ႔ ခႏၶာ ၿမဲၿပီး ျပန္ေတြ႔ ရတာ ဝမ္းသာသဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားကို ကပၸတိန္ ေခၚေနတယ္ မစၥတာပစ္”
ပစ္ စကား ျပန္ မေျပာႏိုင္။ ေခါင္းကိုသာ ညိတ္ျပ လိုက္ၿပီး ကပၸတိန္ ရွိရာ ကုန္းပါတ္ ေမွ်ာ္စင္သို႔ ေလွ်ာက္လွမ္း သြား၏။
“မစၥတာပစ္” အီရာေကာ့စ္က ေခၚလိုက္ ျပန္၏။
“ဟုတ္ကဲ့”
အီရာေကာ့စ္က ဒတ္ပစ္ ၏ ေသြးမ်ား စြန္းထင္း ေနသည့္ ေျခရာ မ်ားကို ငံု႔ၾကည့္ရင္း-
“ခင္ဗ်ား ေျခေထာက္ကို ဆရာဝန္ ျပဖို႔ေတာ့ လိုၿပီ ထင္တယ္”
“ကပၸတိန္နဲ႔ အရင္ သြားေတြ႔ လိုက္ဦးမယ္ဗ်ာ”
ဂယ္လက္စပီး သည္ ကုန္းပါတ္ ေမွ်ာ္စင္ ေပၚတြင္ ရပ္၍ ရန္သူေတာ္ ယူဘုတ္ကို စိုးရိမ္တႀကီး ေစာင့္ၾကည့္ ေန၏။ သူက ေလွကားမွ တက္လာသည့္ ပစ္ကို လွည့္ၾကည့္ လိုက္ၿပီး-
“မင္းကေတာ့ ေသာက္က်ိဳးနည္း လုပ္ပစ္ ခဲ့တာပဲ ငါ့ေကာင္ရာ” ဟု ၿငီးျငဴ လိုက္သည္။ သူ႔မ်က္ႏွာႀကီး က အိုစာလွ်က္။
“ဘာမွ မလုပ္ပဲ တထိပ္ထိပ္ နဲ႔ ေနရတာထက္ စာရင္ အျဖဴ၊ အမည္း သဲကြဲ သြားတာ ေကာင္းတာေပါ့ဗ်”
“ေအး-မင္းတို႔ ေျပာေနတာေတြ ငါ ၾကားပါတယ္”
“ခင္ဗ်ားကို ေရာ သူတို႔ ဆက္သြယ္ ေသးလား”
“ေဝွး၊ ငါ့ကိုေတာ့ ေဆးေဖာ္ ေၾကာဖက္ေတာင္ မလုပ္ဖူးကြ”
“အျပင္နဲ႔ေရာ အဆက္အသြယ္ရသလား”
“မရဘူး၊ ဒီေကာင္ေတြ ၿဂိဳလ္တု ဆက္သြယ္ေရး ေတြကို ဖ်က္ထားတယ္ ထင္တယ္”
ပစ္သည္ ေရငုတ္ သေဘၤာကို ေငးစိုက္ ၾကည့္ေန၏။
“သူတို႔ ဘာကို ေစာင့္ေနတာလဲ မသိဘူး”
“သူ႔ေနရာမွာ ငါဆိုလည္း ေစာင့္မွာပဲကြ။ ဝင္ရိုးစြန္းမုန္တိုင္း ပင္လယ္ျပင္ထဲ လြတ္လြတ္ ကြ်တ္ကြ်တ္ ေမာင္းထြက္ သြားတဲ့ အထိ ေစာင့္မယ္။ ၿပီးမွ ေတာ္ပီဒို နဲ႔ အုပ္ထည့္ လိုက္ရင္ တို႔က ျခင္းထဲက ၾကက္ေတြ ျဖစ္မွာပဲ”
သူေျပာ အၿပီးမွာပင္ ေရငုတ္သေဘၤာ မွ စက္ေသနတ္ ႀကီးျဖင့္ မိုးမႊန္ေအာင္ ပစ္ခတ္ ပါေတာ့သည္။ ဝင္ရိုးစြန္းမုန္တိုင္း ၏ ဧရာမ ေရခဲခြဲ ေရယက္ႀကီး မ်ားကို က်ည္ဆန္ မ်ားက တဗ်င္းဗ်င္း၊ တေဗ်ာေဗ်ာ လာေရာက္ ထိမွန္၏။
“ေအာင္မေလး၊ တကယ္ပစ္တယ္ဟ” ဘုရွ္ေလ သည္ သေဘၤာဝမ္းတြင္ ျပားျပား ဝပ္ေအာင္ ေမွာက္ရင္း ပါးစပ္မွ ထိတ္လန္႔တၾကား ေရရြတ္ ေန၏။
အီဗီတန္ ကလည္း မ်က္ႏွာကေလး က ဇီးရြက္ ခန္႔သာ က်န္ေတာ့သည္။
“ဘာျဖစ္လို႔ ဒီေလာက္ သည္းႀကီးမည္းႀကီး ပစ္ေနတာ လဲဟင္”
“ဝပ္ေနစမ္း” ဂယ္လက္စပီး က ႀကံဳးေအာ္ လိုက္သည္။ “သိပၸံပညာရွင္ေတြ၊ ခရီးသည္ ေတြ အားလံုး သေဘၤာ ဟိုဖက္ ျခမ္း က်ည္လြတ္တဲ့ ဘက္ကို သြားၾက”
အီဗီတန္သည္ ဂယ္လက္စပီး၏ အမိန္႔ကို ဂရုမစိုက္၊ ယူဘုတ္ကို သူမ၏ ကင္မရာ ျဖင့္ အခ်က္ေပါင္း မ်ားစြာ ရိုက္ေနသည္။ က်ည္ဆန္ တို႔က မိုးသည္း မိုးေပါက္ က်သည့္ႏွယ္ အကာအကြယ္ မဲ့ေနသည့္ ဝင္ရိုးစြန္း မုန္တိုင္း၏ သံမဏိ ကိုယ္ထည္ကို ထိမွန္ ေန၏။
“က်ဳပ္တို႔ နည္းလမ္းရွာမွ ျဖစ္မယ္ ဒန္၊ ႏို႔မို႔ရင္ လံုးပါးပါး လိမ့္မယ္” ပစ္က ဂယ္လက္စပီးကို ေျပာလိုက္သည္။
ေရငုတ္ သေဘၤာမွ စက္ေသနတ္ ႀကီးသည္ ေခတၱၿငိမ္သက္ သြားရာမွ ျပန္လည္ လႈပ္ရွား အသက္ဝင္ လာျပန္သည္။ က်ည္ဆန္ မ်ားသည္ ဝင္ရိုးစြန္း မုန္တိုင္း ၏ ကုန္းပါတ္ကို အညႇာအတာ ကင္းမဲ့စြာ ထြင္းေဖာက္ ေန၏။ ကုန္းပါတ္ ေပၚတြင္ မွန္ကြဲစ မ်ားသည္ ေျခခ်စရာ ေနရာ မရွိေအာင္ ျပည့္ႏွက္ ေနၿပီ။ ပစ္၊ ဂယ္လက္စပီး ႏွင့္ ေကာ့စ္ တို႔သည္ ေခါင္းမေဖာ္ ႏိုင္ၾကပဲ ၾကမ္းျပင္တြင္ ျပားျပားဝပ္ ေနၾကသည္။ ဘုရွ္ေလ ကေတာ့ ႏွစ္စကၠန္႔မွ် ေနာက္က် သြားသျဖင့္ က်ည္ႏွစ္ေတာင့္ သင့္သြားသည္။ ပထမ က်ည္ဆန္က သူ႔ပခံုးကို ရွပ္မွန္ သြားၿပီး ဒုတိယ တစ္ေတာင့္ ကေတာ့ ေမးရိုးတည့္တည့္ ထိသြား၏။ ဘုရွ္ေလသည္ ႀကိဳးျပတ္ သြားသည့္ ဖြဲအိတ္ႀကီးႏွယ္ ကုန္းပါတ္ ေပၚ ပံုက် သြားသည္။
ပစ္သည္ ႏွာေခါင္း ထဲတြင္ ယမ္းေငြ႔မ်ား မႊန္ၿပီး နားမ်ားလည္း အူထူ ေန၏။ ကပၸတိန္ ဂယ္လက္စပီး သည္ အက်မေတာ္ သျဖင့္ နံရိုး သံုးေလးေခ်ာင္း ခန္႔ နိမ့္သြားၿပီး နားရြက္ မွာလည္း မွန္ကြဲစ ရွၿပီး ေသြး တစက္စက္ က် ေနသည္။ မ်က္လံုးမ်ား ပြင့္ေန ေသာ္လည္း အသိစိတ္ အနည္းငယ္ ကင္းလြတ္ ေနပံု ေပၚသည္။
“ငါ့သေဘၤာ၊ ငါ့သေဘၤာ၊ ဒီမေအ—–ေတြ ငါ့သေဘၤာကို ဖ်က္ဆီး ေနၾကၿပီ”
“ၿငိမ္ၿငိမ္ေန ဒန္၊ မလႈပ္နဲ႔၊ ခင္ဗ်ား အတြင္းဒဏ္ရာ ရထားတယ္” ပစ္က ကပၸတိန္ကို သတိေပး လိုက္သည္။
“အေပၚမွာ ဘာေတြ ျဖစ္ေန ၾကတာတုန္း” စက္ခန္း ထဲမွ အင္ဂ်င္နီယာခ်ဳပ္ ၏ အသံက ခုထိ ကံေကာင္း ေထာက္မ၍ ေကာင္းေနဆဲ ျဖစ္ေသာ စပီကာမွ ထြက္ေပၚလာသည္။ ပစ္က စကားေျပာခြက္ကို လွမ္းယူ လိုက္ၿပီး-
“ေရငုတ္သေဘၤာ တစ္စီး ကြ်န္ေတာ္တို႔ သေဘၤာကို ပစ္ေနတယ္၊ စက္ကုန္ဖြင့္ၿပီး အျမန္ ေမာင္းထြက္ပါ၊ ၾကားလား၊ စက္ကုန္ဖြင့္ၿပီး အျမန္ ေမာင္းထြက္”
“ဒီမွာလည္း အထိအခိုက္ နဲ႔ အပ်က္အစီးေတြ ရွိတယ္”
“ေအး- စက္ကုန္ဖြင့္ၿပီး မေမာင္းရင္ ဒီထက္ ပို ပ်က္စီးမယ္”
“ဂ်ိတ္ေရာ၊ ဂ်ိတ္ ဘယ္မွာလဲ” ကပၸတိန္ ဂယ္လက္စပီး မွာ ေဝဒနာ ေၾကာင့္ အသံ သဲ့သဲ့သာ ထြက္ႏိုင္ ရွာေတာ့သည္။
သူရွာေနသည့္ ပထမ အရာရွိ ဂ်ိတ္ဘုရွ္ေလ က ဒဏ္ရာေၾကာင့္ သတိေမ့ ေနေခ်ၿပီ။ အီရာေကာ့စ္ က ဘုရွ္ေလ အနီးတြင္ နေဝတိမ္ေတာင္ျဖင့္ လွဲေန၏။
“ဂ်ိတ္ ေမ့ေနၿပီ ကပၸတိန္၊ သူက်ည္သင့္ ထားတယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ ေျပာပါ” ပစ္က ဂယ္လက္စပီး ကို ေျပာလိုက္သည္။ သေဘၤာထံုးစံ တာဝန္ လႊဲအပ္ဖို႔ ျဖစ္သည္။ ဂယ္လက္စပီး က မ်က္လံုး မွိတ္တုတ္ မွိတ္တုတ္ လုပ္ရင္း-
“ဒုတိယ အရာရွိ ဂ်ိဳးေဘ့စကြန္ က သူ႔မိန္းမ ကေလး မီးဖြားဖို႔ ခြင့္ယူ သြားတယ္။ ဆိုေတာ့ ေကာ့စ္ ကိုပဲ ေခၚေပးေတာ့”
ပစ္က တတိယ အရာရွိ ေကာ့စ္ကို လက္တို႔၍-
“အီရာ၊ ကပၸတိန္ ေခၚေနတယ္”
“ဟုတ္ကဲ့ ကပၸတိန္”
“ငါတို႔ ထြက္ခြာဖို႔ လုပ္ေန ၿပီလား”
“ဟုတ္ကဲ့၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ၀-၅-၀ လမ္းေၾကာင္း အတိုင္း ေရခဲျပင္က ထြက္ခြာ ေနပါတယ္”
ကပၸတိန္ႏွင့္ သူ၏ တတိယ အရာရွိသည္ တံုးလံုးႀကီးေတြ လွဲရင္း ညႊန္ၾကားခ်က္ေတြ ေပးေန၊ နာခံေန ၾကသည္။ ပစ္သည္ ေရငုတ္သေဘၤာ ကို ေခ်ာင္းၾကည့္ လိုက္သည္။ စက္ေသနတ္ ႀကီးကို က်ည္ကဒ္ အသစ္မ်ား ထည့္ေန သည္ကို ေတြ႔လိုက္ရ၏။ ေနာက္ထပ္ ဆက္ေစာင့္ ေန၍ မျဖစ္ေတာ့။ ခုပင္ ေသမင္းက အနားမွာ ေရာက္ေနၿပီ။ လူေျခာက္ဆယ္ ဆန္႔သည့္ အသက္ကယ္ ေလွႀကီး မွာလည္း က်ည္ဆန္မ်ား မွန္၍ ဇကာေပါက္ ျဖစ္ေနၿပီ။ မီးေတာက္မ်ား ႏွင့္ မီးခိုးေငြ႔မ်ား မွာ သေဘၤာတစ္စီးလံုး ေနရာအႏွ႔ံ။
Recent Comments