ထြက္ခြာစျပဳေနၿပီျဖစ္ေသာ ဝင္ရိုးစြန္းမုန္တိုင္းကို စက္ေသနတ္ျဖင့္ေနာက္မွ သည္းႀကီးမည္းႀကီးလိုက္လံပစ္ခတ္ ေနေသာ ယူ ၂ဝ၁၅ မွာေခြးရူးတစ္ေကာင္ႏွယ္ ဂမူးရွဴးတိုးျဖစ္ေန၏။ စက္ရွိန္ရလာသည္ႏွင့္ အမွ် ဝင္ရိုးစြန္းမုန္တိုင္း ႏွင့္ ေရငုတ္သေဘၤာမွာ တျဖည္းျဖည္းအလွမ္းကြာလာသည္။ စက္ေသနတ္က်ည္ဆန္မ်ားမွာလည္း သေဘၤာကိုယ္ထည္ကို ထိမွန္ရမည့္အစား ေရထဲသို႔သာ အက်မ်ားလာသည္။ သို႔ေသာ္လည္း က်ည္ဆန္တစ္ခုက သေဘၤာ၏ ေရဒါႏွင့္ ေရဒီယို တိုင္ကို ထိမွန္သြား၍ သူတို႔ရင္က်ိဳးရေတာ့သည္။
ကပၸတိန္ ဂယ္လက္စပီး မွာဘာလုပ္လို႔ ဘာကိုင္ရမွန္းမသိျဖစ္ေနသည္။ ပစ္ကေတာ့ ေကာင္းေကာင္းသိသည္။ စတုတၱ အင္ပါယာသည္ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကိုမွ အသက္ရွင္လွ်က္ အလြတ္ေပးရိုးထံုးစံမရွိသည့္အတြက္ အလံုးစံု ပ်က္သုဥ္းေရးကို ဦးတည္ေနသည့္ ၄င္းတို႔၏ ရည္ရြယ္ခ်က္အတိုင္း ဝင္ရိုးစြန္းမုန္တိုင္း တစ္စီးလံုးပင္လယ္ၾကမ္းျပင္ ေအာက္ ေရာက္သြားမွသာ တိုက္ခိုက္မႈကို ရပ္ၾကေပလိမ့္မည္။
ပင္လယ္ထဲသို႔ ေရာက္ခါနီးေလ ေရခဲထုမွာ ပါးလႊာလာေလျဖစ္၏။ ပစ္သည္ ဝင္ရိုးစြန္းမုန္တိုင္းကို ေနာက္ျပန္လွည့္ ေစၿပီး ေရငုတ္သေဘၤာကို တိုက္ခြဲပစ္ရေကာင္းမလား စဥ္းစားၾကည့္သည္။ မျဖစ္ႏိုင္။ အကြာအေဝးက အလွမ္းက်ယ္ လြန္းသည့္အျပင္ ေရငုတ္သေဘၤာကို တိုက္ပစ္ဖို႔ မဆိုထားႏွင့္၊ သူ႔အနားသို႔ ကပ္လာလွ်င္ပင္ ေရေအာက္သို႔ အလြယ္ တကူ ငုတ္လွ်ိဳးသြားႏိုင္သည္ မဟုတ္လား။ ဆိုေတာ့ အေကာင္းဆံုးနည္းလမ္းက ျမန္ႏႈန္းျမႇင့္၍ ေျပးျခင္းသာ။
“ေနာက္ထပ္ မိုင္ဝက္ေလာက္ေျပးႏိုင္ရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လြတ္ၿပီဗ်” ပစ္က ေအာ္ဟစ္ေျပာလိုက္သည္။
“ေအးေအး၊ အား၊ ကြ်တ္၊ကြ်တ္၊ကြ်တ္” ကပၸတိန္ ဂယ္လက္စပီးသည္ လွဲေနရာမွ ထိုင္ရန္ႀကိဳးစားေနခ်ိန္တြင္ ပစ္ကို စကားျပန္ေျပာလိုက္သျဖင့္ နာၾကင္မႈ အာေမဋိတ္ေတြပါ ေရာပါသြားသည္။
“ေရဒါ ထိန္းခ်ဳပ္မႈမရွိေတာ့ဘူး ကပၸတိန္၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေျပးရင္းေျပးရင္းနဲ႔ ဝိုင္းႀကီးပါတ္ပါတ္ ဒူေဝေဝ ျဖစ္ေနမွာစိုးရ တယ္” ေကာ့စ္က ဖူးေယာင္ေနေသာ ႏႈတ္ခမ္းႀကီးကို ႀကိဳးစားလႈပ္၍ ကပၸတိန္႔ကို အစီရင္ခံလိုက္သည္။
“အေသအေပ်ာက္ ရွိေသးလား” ဂယ္လက္စပီးက ေမးလိုက္သည္။
“အေသေတာ့ မရွိဘူး၊ အနာေတာ့ အမ်ားႀကီးပဲ” ပစ္က ေအးေအးသက္သာ ေျဖလိုက္သည္။
“နာမွာေပါ့ဗ်၊ က်ဳပ္တို႔က အခံသက္သက္ကိုး၊ ဘာနဲ႔မွလည္း ျပန္ပစ္စရာမရွိဘူး” ေကာ့စ္က မခ်ိတင္ကဲ ေျပာလိုက္ သည္။ သည္ေမာင္က ေရငုတ္သေဘၤာအနားကပ္လာလွ်င္ ႏွင္းခဲနဲ႔ ထုခ်င္ထုမည့္ တံုးတိုက္တိုက္ က်ားကိုက္ကိုက္ သမား။
“ေလာင္စာဆီ ပိုက္လိုင္းေတြ က်ည္မွန္ထားတယ္” အင္ဂ်င္နီယာခ်ဳပ္၏ အသံၿပဲႀကီး စပီကာမွ ထြက္ေပၚလာျပန္သည္။
“ျပန္ျပင္ႏိုင္မလား” ကပၸတိန္ အစား ေကာ့စ္ကေမးလိုက္သည္။
“ဟုတ္ကဲ့”
“ဘယ္ေလာက္ၾကာမလဲ”
“ႏွစ္နာရီ အလြန္ဆံုး သံုးနာရီ”
ေကာ့စ္သည္ ပစ္ကိုၾကည့္လိုက္သည္္၊ ၿပီးေတာ့ ေနာက္မွ လိုက္လာေသာ ယူဘုတ္ကို ၾကည့္လိုက္ၿပီး-
“ေသာက္က်ိဳးေတာ့ နည္းပဟ”
“ဟုတ္တယ္ အီရာ၊ က်ဳပ္တို႔ေတာ့ ေရွ ႔တိုးလည္း ထမ္းပိုး၊ ေနာက္ဆုတ္လည္း လွည္းတုတ္ ျဖစ္ေနၿပီ။ ကပၸတိန္ က်ဳပ္တို႔ သေဘၤာကို စြန္႕ခြာဖို႔ အမိန္႔ခ်ရင္ေကာင္းမယ္။ ဒီတိုင္းဆက္သြားရင္ ေပါက္ကြဲလိမ့္မယ္ထင္တယ္”
ဂယ္လက္စပီးသည္ ပါးမွေသြးမ်ားကို သုတ္ရင္းေခါင္းညိတ္ျပလိုက္သည္။
“အီရာေရ၊ ငါ့ကိုဖုန္းေပးစမ္း”
သြားပါၿပီ၊ အားလံုးၿပီးသေလာက္ျဖစ္သြားၿပီ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ငါတို႔မလြတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ ပစ္သည္ ဒူးေထာက္လက္ ေျမႇာက္လုနီးနီးစိတ္ဓါတ္က်ေနသည္။ မီးခိုးတလူလူျဖစ္ေနသေသာ ဝင္ရိုးစြန္းမုန္တိုင္းကို ႏႈတ္ဆက္အၾကည့္ျဖင့္ ၾကည့္၏။ ေကာင္းကင္ယံမွ ၾကယ္ကေလးမ်ားကို ဘာရယ္မဟုတ္ ၾကည့္မိသည္။ ခုထိတလူလူလြင့္ေနဆဲျဖစ္ေသာ အသံုးလံုးအလံကို ေၾကကြဲစြာၾကည့္၏။ ေရငုတ္သေဘၤာကို ေနာက္ဆံုး အႀကိမ္အျဖစ္ ရဲရဲတင္းတင္း စိုက္ၾကည့္လိုက္ သည္။
ရုတ္တရက္ ပစ္မ်က္လံုး၏ ေထာင့္စြန္းတစ္ေနရာမွာ အလင္းတန္းတစ္ခု ရိပ္ကနဲေတြ႕လိုက္သလို ထင္မိသည္။ ထိုအလင္းတန္းသည္ အျဖဴေရာင္မီးခိုးေငြ႕တန္းႀကီးအျဖစ္လွ်င္ျမန္စြာ ေျပာင္းလဲသြားၿပီး ယူဘုတ္ရွိရာသို႔ တန္းတန္း မတ္မတ္ ဦးတည္သြားၿပီး ပစ္ၾကည့္ေနစဥ္မွာပင္ ယူဘုတ္ကို တည့္တည့္ႀကီးဝင္တိုက္လိုက္ေတာ့သည္။ ပစ္သည္ အလြန္အင္မတန္ စိတ္သက္သာရာရသြားသျဖင့္ သက္ျပင္းႀကီးတစ္ခုကို ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာခ်လိုက္သည္။ ထိုအရာ ဘာလည္းဆိုတာ သူအခုေတာ့သိၿပီ။ ေျမျပင္မွ ေျမျပင္ပစ္ ေခတ္မွီဒံုးက်ည္တစ္စင္းျဖစ္၏။
မ်က္စိတမိွတ္ အခ်ိန္အတြင္ လိေမၼာ္ေရာင္၊ အနီေရာင္ႏွင့္ အဝါေရာင္မီးေတာက္ႀကီးမ်ား ဝုန္းကနဲထေတာက္ၿပီး ယူဘုတ္သည္ ႏွစ္ပိုင္းျပတ္သြား၏။ ဦးပိုင္းႏွင့္ ပဲ့ပိုင္းသည္ မီးခိုးတလူလူႏွင့္ ေထာင္တက္လာၿပီး စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္း ေရေအာက္သို႔ စြတ္ကနဲ ျမႇဳတ္သြားေတာ့သည္။
အျဖစ္အပ်က္သည္ လွ်င္ျမန္လွေသာေၾကာင့္ ပစ္သည္ ကိုယ့္မ်က္စိကိုယ္မယံုႏိုင္ေအာင္ျဖစ္ေနသည္။
“ေရငုတ္သေဘၤာျမဳပ္သြားၿပီဗ်ိဳ ႔” အသံက်ယ္ႀကီးျဖင့္ ထေအာ္လိုက္သည္။ ေပ်ာ္လိုက္သည့္ ျဖစ္ျခင္း။
မၾကာမီ ဝင္ရိုးစြန္းမုန္တိုင္း၏ စပီကာမွ အသံထြက္လာသည္။
“ဝင္ရိုးစြန္းမုန္တိုင္း၊ ေျပာတာၾကားရလား”
ဒတ္ပစ္သည္ ေရဒီယိုဖုန္းကို ဝမ္းသာအားရလွမ္းဆြဲလိုက္ၿပီး-
“ခင္ဗ်ားအသံကို ပီပီသသႀကီးၾကားရပါတယ္။ ကယ္တင္ရွင္ႀကီးရယ္”
“ကြ်န္ေတာ္က ယူအက္စ္ ႏ်ဴစြမ္းအင္သံုးေရငုတ္သေဘၤာ တက္ခ္ဆန္ရဲ့ ကြန္မန္ဒါ အီဗန္ကန္နီဟန္ပါ။ ေစာေစာေရာက္ မလာႏိုင္တဲ့အတြက္ အမ်ားႀကီးဝမ္းနည္းပါတယ္”
“ေစာေစာမေရာက္တာက လံုးဝမေရာက္တာထက္စာရင္ အမ်ားႀကီးေတာ္တာေပါ့ဗ်။ ခုခင္ဗ်ားဆီမွာ အင္ဂ်င္နီယာ ေတြပါလာလား၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သေဘၤာအေျခအေနဆိုးေနတယ္”
“ခုေရဝင္ေနၿပီလား”
“ေရေတာ့ မဝင္ေသးဘူး၊ ဒါေပမဲ့ အင္ဂ်င္ခန္းထိထားတယ္”
“ဟုတ္ၿပီ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိနစ္ ႏွစ္ဆယ္အတြင္း ခင္ဗ်ားတို႔သေဘၤာနားေရာက္မယ္”
“ဟုတ္ကဲ့ပါ ခင္ဗ်ား၊ ရွန္ပိန္တို႔ ကားဗီးယားငါးဥတို႔နဲ႔ ေစာင့္ႀကိဳေနပါ့မယ္”
“ေန-ေနပါဦး မစၥတာပစ္၊ သူတို႔က ဘယ္ကဘယ္လိုေရာက္လာၾကတာလဲ” ခုထိ ဂေယာင္ဂယင္ျဖစ္ေနေသးေသာ အီရာေကာ့စ္က ပစ္ကို ေမးလိုက္သည္။
“ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ဆန္ဒက္ကာ ကိုင္တြယ္လိုက္တာေလ။ အကိုင္အတြယ္မညင္္သာဘူးလား”
“ဘုရွ္ေလ ဘယ္ႏွယ့္ေနေသးလဲ” ကပၸတိန္ ဂယ္လက္စပီးက ေဝဒနာခံစားေနရသည့္ၾကားမွ သူ႔ပထမအရာရွိကို သတိရျဖစ္ေအာင္ရေသးသည္။
“ေကာင္းပါတယ္ ဒန္၊ ေနာက္ႏွစ္ပါတ္ေလာက္ဆို သူအလုပ္ျပန္ဆင္းႏိုင္မွာပါ။ မေကာင္းတာကခင္ဗ်ား၊ ခင္ဗ်ားက အားလံုးထက္ ပိုဆိုးတယ္။ ေကာင္းေကာင္းအနားယူဖို႔ စိတ္ကူးထား”
“ေအ- ငါမေသရင္ၿပီးတာပဲကြ” ကပၸတိန္က ရဲဝံ့စြာ ျပန္ေျပာ၏။
ပစ္အေတြးတို႕က သူႏွင့္ မိုင္ေပါင္း (၁၅ဝဝ) ေက်ာ္ကြာေဝးသည့္ စိန္႔ေပါလ္ကြ်န္းကိုသြားေနသည့္ အယ္လ္ဂ်ီယိုဒီႏို ထံပ်ံ ႔လြင့္သြားသည္။ အင္မတန္ကံေကာင္းတဲ့ ေခြးမသားပဲ။ သူ႔စိတ္ကူးထဲတြင္ ကိတ္ေတာင္းၿမိဳ ႔မွ အေကာင္းစား စားေသာက္ဆိုင္ထဲတြင္ ဝတ္ေကာင္းစားလွဝတ္လွ်က္ ေတာင္အာဖရိက ဗင္းေတ့ခ်္ဝိုင္အေကာင္းစားကို တျမျမလုပ္ ေနမည့္ အယ္လ္၏ ရုပ္ပံုလႊာေပၚလာသည္။
“ေအးေလ။ ဒါေၾကာင့္မို႔လဲ ကံနဲ႔လူ မပူနဲ႔လို႔ေျပာၾကတာေပါ့။ ဒီေကာင္က ေႏြးေႏြးေထြးေထြး စည္းစိမ္ခံေနမဲ့ ဒီအခ်ိန္ မွာ ငါ့မေတာ့ ဒဏ္ရာဗလပြနဲ႔ ေအးလိုက္တာလဲ ေသလုေမ်ာပါး”
