အတဿတလန္တစ္ ရွာပံုေတာှ (၄ဝ)

“ေရေအာက္ျကမ္းျပင္အထိ ေပတစ္ရာ့ေျခာက္ဆယ္ နက္တယ္” အီရာေကာ့စ္က ေရခဲျပင္မွ ယူဘုတ္နစ္ဝင္သြားသည့္ အေပါက္ျကီးကို ေငးျကည့္ရင္းေျပာလိုက္သည္။ “ခင္ဗ်ားတကယ္ ေရေအာက္ကိုဆင္းခ်င္တာလား မစဿစတာပစ္”ပစ္က အီရာေကာ့စ္ကို မ်က္လံုးစိမ္းမ်ားျဖင့္ ျကည့္ရင္း-
“ခင္ဗ်ားတို့ ဝင္ရိုးစြန္းမုန္တိုင္းရဲ့ အင္ဂ်င္ခန္းကို ျပင္ဖို့ အခ်ိန္အနည္းဆံုးနွစ္နာရီျကာမယ္။ ေရငုတ္ပစဿစည္း ေတြလည္း အျပည့္အစံုပါေနမွေတာ့ နစ္သြားတဲ့ ေရငုတ္သေဘဿငာထဲဝင္မျကည့္ပဲ ဒီအတိုင္းလက္လြတ္ခံလိုက္လို့ ဘယ္ျဖစ္မလဲဗ်”
သူတို့ နွင့္အတူလိုက္ပါလာေသာ သတင္းေထာက္မေလး အီဗီတန္က မ်က္လံုးစိမ္းနွင့္ကိုလူေခ်ာကို ရြွန္းရြွန္းစားစား ျကည့္ရင္း-
“ရွင္က ေရငုတ္သေဘဿငာထဲမွာ ဘာေတြမ်ားေတြ့မယ္ထင္လို့လဲ” ဟု မူနြဲ့နြဲ့ ေမးလိုက္၏။ ပစ္နွင့္ စေတြ့သည့္အခ်ိန္တည္း က တရျကမ္း အသက္လုေျပးလြွားေနရေသာ သူမသည္ ခုမွပင္ ျကာပစ္ဖို့ အခ်ိန္ရေတာ့သည္။
“ဒီသေဘဿငာဘယ္ကလာသလဲ။ ဘယ္သူေတြက အမိန့္ေပးေစခိုင္းေနသလဲဆိုတဲ့ အေထာက္အထားေတြေပါ့”
“ဘယ္ကလာသလဲဆိုေတာ့ ဟစ္တလာဆိုတဲ့ နွုတ္ခမ္းေမြွးစစ၊ ဂင္တိုတို အာဏာရူးတစ္ေယာက္ေနတဲ့ နာဇီ ဂ်ာမနီ ျပည္က၊ ဘယ္တုန္းကလဲဆိုေတာ့ ၁၉၄၅ ခုနွစ္က”
ေကာ့စ္က ျပံုးစစျဖင့္ ဝင္ေျဖ၏။
“ဟုတ္ျပီ၊ ဒါျဖင့္ ျပီးခဲ့တဲ့ ၅၆ နွစ္လံုးလံုး ဒီသေဘဿငာဟာ ဘယ္သြားပုန္းေနသလဲ၊ ဘာလို့ ခုမွေပါှလာျပီး က်ုပ္တို့ကို ရန္ျပုရတာလဲ”
ေကာ့စ္က ပုခံုးတြန့္ျပလိုက္သည္။ ျပီးေတာ့ ပစ္၏ ေရေအာက္ဆက္သြယ္ေရးကိရိယာမ်ား အလုပ္လုပ္မလုပ္ကို စမ္းသပ္ေန၏။ အားလံုး အိုေက။ ေကာ့စ္က ပစ္ကို လက္မေထာင္၍ ျပံုးျပရင္း-
“ခင္ဗ်ားတစ္ေယာက္တည္းသြားလို့ ျဖစ္ပါ့မလား”
“ျဖစ္ပါတယ္။ အာတိတ္ေဒသမွာ အျကိမ္နွစ္ဆယ္ထက္မနည္း ေရေအာက္ငုတ္ခဲ့ျပီးျပီ”
ပစ္သည္ ခနဿဓာကိုယ္အေနြးဓါတ္ေပးနိုင္သည္ ဒိုင္ဗက္စ္ အာမာဒီလို ေရငုတ္ဝတ္စံုကို ဝတ္ဆင္ထားသည္။ ေနာက္ဆံုးေပါှ ျကိုးမဲ့ဆက္သြယ္ေရးစနစ္ တပ္ဆင္ထားသည္ ေအဂ်ီေအ အမ္ေက-၂ ေခါင္းေဆာင္းကို တပ္ဆင္ ထားသည္။ ေရေအာက္ငုတ္ဖို့ရန္အသင့္။
အီဗီတန္က ေရငုတ္ဝတ္စံု အျပည့္အစံု ဝတ္ထားေသာ ပစ္ကို ဓါတ္ပံုတဖ်တ္ဖ်တ္ရိုက္ရင္း
“ကံေကာင္းပါေစ မစဿစတာပစ္” ဟုနွုတ္ဆက္စကားဆို၏။ အေစာပိုင္းက သူမ၏ ေရစိုခံ ကင္မရာျကီးကို ပစ္အား ထိုးေပးရင္း နစ္ျမုပ္သြားေသာ ေရငုတ္သေဘဿငာကို ဓါတ္ပံုရိုက္ခဲ့ရန္ ေတာင္းဆိုခဲ့ေသာှလည္း ပစ္က မလိုက္ေလ်ွာခဲ့။
ပစ္သည္ ေရထဲသို့ စတင္ဆင္းသက္လိုက္၏။ အပူထိန္းကိရိယာ အလုပ္လုပ္ေျကာင္းေသခ်ာေစရန္ ျဖည္းညွင္းစြာ ဆင္းေန၏။ ဤသို့ေစ့စပ္ေသခ်ာမွုမ်ားေျကာင့္ ပစ္၏ ေရငုတ္သမား သက္တမ္းတစ္ေလ်ွာက္ အသက္အနဿတရာယ္ ကင္းေနခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။
သံုးေပထူေသာ ေရခဲလြွာေအာက္သို့ ေလ်ွာဆင္းလိုက္ေသာအခါ သဘာဝအတိုင္းတည္ရွိေသာ အံ့မခန္းသည့္ ေရေအာက္ အရိုင္းကမဿဘာနွင့္ စတင္ထိေတြ့ရေတာ့သည္။ ျမင္ျမင္သမ်ွျမင္ကြင္းတို့ကား စျကဿငာဝဠာ အတြင္းရွိ လူမသိေသးေသာ ျဂိုလ္တစ္ခု၏ အတြင္းပိုင္းကဲ့သို့ အံ့ဩဘနန္းရွိလွ၏။ ျဖူလြလြေရခဲျပင္ေအာက္တြင္ ေဟလိုဂ်င္မီးအလင္း ေရာင္ျပန္ျဖင့္ ျမင္ရေသာ စိမ္းဖန့္ဖန့္ ျပာလဲ့လဲ့ ေရေအာက္ေတာင္ျကားမ်ားတြင္ ဝါတာတာ ေရညွိမ်ားနွင့္ ေတာင္စြန္းမ်ားတြင္ ကပ္ျငိေနသည့္ သန္းခ်ီေသာ ကမာေကာင္တို့နွင့္ အာတိတ္ေရေအာက္အလွ သည္ ယစ္မူးဖြယ္။
ဒတ္ပစ္သည္ သတိျကီးစြာျဖင့္ ေရေအာက္ျကမ္းျပင္ထိေရာက္ေအာင္ ငုတ္ဆင္းလာခဲ့သည္။ အဏဿဏဝါျကမ္းျပင္ေပါှတြင္ ယူဘုတ္သည္ တစစီက်ိုးပဲ့ေန၏။ သေဘဿငာကိုယ္ထည္တြင္ ဒံုးက်ည္သင့္ထားေသာ အေပါက္ျကီးကို ထင္ရွားစြာျမင္ေန ရသည္။ ေရငုတ္သေဘဿငာသည္ ထိုဒဏ္ေျကာင့္ ခါးလည္မွ နွစ္ပိုင္းက်ိုးမတတ္။
“ေကာ့စ္၊ က်ြန္ေတာှ ေရငုတ္သေဘဿငာကိုေတြ့ျပီ၊ အထဲဝင္ေတာ့မယ္” ပစ္က အီရာေကာ့စ္ကို ဆက္သြယ္ သတင္းပို့ လိုက္၏။
“သတိထားသြားပါ မစဿစတာပစ္၊ သံခ်ြန္ေလးတစ္ခုေလာက္ ခင္ဗ်ားေရငုတ္ဝတ္စံု နဲ့ျငိျပီး တစ္လက္မ ေလာက္ျပဲသြား တာနဲ့ ေရေပါှမေရာက္ခင္ ခင္ဗ်ားခဲသြားလိမ့္မယ္” အီရာေကာ့စ္က စိုးရိမ္မကင္းသံျဖင့္ သတိေပး၏။
ဒတ္ပစ္သည္ ေရငုတ္သေဘဿငာ အတြင္းသို့ မဝင္မွီ ဆယ္မိနစ္ခန့္ အခ်ိန္ယူ၍ ေစ့ေစ့စပ္စပ္ေလ့လာေန၏။ ေရငုတ္သေဘဿငာ၏ အျပင္ဘန္း သံကိုယ္ထည္ျကီးမွာ အျကမ္းဖက္သမားမ်ား၏ ဗံုးဒဏ္ခံလိုက္ရသည့္ ဘတ္စ္ကား ကဲ့သို့ တြန့္လိမ္ စုတ္ျပတ္ေနသည္။ ပစ္သည္ အတြင္းသို့ သတိျကီးစြာထား၍ ဝင္လိုက္၏။ ေဟလိုဂ်င္မီးအလင္းေရာင္ ေအာက္တြင္ စတင္ေတြ့ရွိလိုက္သည္က ဆိုးရြားစြာ ပံုပ်က္ေနသည့္ အေလာင္းနွစ္ေလာင္း။
ပ်ို ့ခ်င္စိတ္ကို ထိန္းခ်ုပ္၍ ထိုအေလာင္းမ်ားကို စတင္ရွာေဖြ၏။ သို့ေသာှ မည္သည့္ အမွတ္အသားမွ ရွာမေတြ့။
“ေရေအာက္မွာေနဖို့ ေနာက္ထပ္ ရွစ္မိနစ္ပဲ အခ်ိန္ရေတာ့တယ္” အီရာေကာ့စ္၏ သတိေပးသံထြက္လာျပန္သည္။ ခါတိုင္းဆိုလ်ွင္ ထိုအလုပ္မ်ိုးကို အယ္လ္လုပ္ေနျက။ ခုေတာ့ သူလည္း ဘယ္လိုအေျခအေနရွိသည္ မသိရ။
ပစ္သည္ ေရငုတ္သေဘဿငာအတြင္းခန္းမ်ားဆီသို့ ဝင္ေရာက္၍ ပိုက္စိတ္တိုက္ရွာေဖြေသာှလည္း သူလိုခ်င္သည့္ အေထာက္အထားမ်ား ဘာမွ ရွာမရပဲ ျဖစ္ေနသည္။ ေရခ်ိုးျပီး ျပန္ခ်င္ျပန္၊ မျပန္ခ်င္ေန၊ ငါးကေတာ့ မရဆိုသည့္ ကိန္း ဆိုက္ေနျပီ။
“ေလးမိနစ္” ေကာ့စ္၏ အသံက ဒီအေျခအေနတြင္ ဌက္ဆိုးထိုးသံလို သူ့နားတြင္ခါးလွသည္။ လက္ခ်ည္း ဗလာ ျပန္တက္သြားပါက က်ုပ္မေျပာလားဆိုသည့္ အျကည့္မ်ိုးခံရမည္ကို ျမင္ေယာင္ေနမိသည္။ အေရးျကီးစာရြက္ စာတမ္း မေျပာနွင့္ စာတိုေပစ၊ ဒိုင္ယာရီ၊ စာရြက္စုတ္ေလး တစ္စ ပင္ရွာမေတြ့။ သေဘဿငာမွတ္တမ္းစာအုပ္လည္းမရွိ။ ဒီအတိုင္း ဆိုလ်ွင္ သူျမင္ေနရေသာ ေရငုတ္သေဘဿငာနွင့္ သေဘဿငာသားအေလာင္းမ်ားပင္ အာရံုလွည့္စားမွုမ်ား ျဖစ္ေနမလား။
“နွစ္မိနစ္”
ဒတ္ပစ္သည္ စိတ္ေလ်ွာ့၍ သေဘဿငာထဲမွ လွည့္ထြက္ေတာ့မည္အလုပ္ ရုတ္တရက္ လက္ျကီးတစ္ဖက္ သူ့ပုခံုး ေပါှလာတင္သည္ကို ျမင္လိုက္ရသည္။ အပူေပးဝတ္စံုဝတ္ထားလ်ွက္က သူ့ခနဿဓာကိုယ္သည္ ေအးခဲသြားသလို ခံစား လိုက္ရျပီး နွလံုးခုန္သံမ်ား ဗရမ္းဗတာျဖစ္သြား၏။ အသက္ကို ျပင္းျပင္းရွုလိုက္သည္။ ထိုလက္သည္ သူ့ကို ဆုပ္ကိုင္ ထားျခင္းမဟုတ္ပဲ လက္ေမာင္းနွင့္ လည္ပင္းျကားတြင္ တင္ထားသည္ဆိုရံုမ်ွသာ။ ပစ္၏ ညာလက္သည္ ဓါးေျမွာင္ကို ဆြဲထုတ္လိုက္ျပီး ဘယ္လက္ျဖင့္ကိုင္ထားေသာ ေဟလိုဂ်င္ေရငုတ္မီးျဖင့္ ေနာက္မွတင္ထားေသာ လက္ပိုင္ရွင္ကို ဆတ္ကနဲထိုးလိုက္ျပီး ခနဿဓာကိုယ္ကိုလည္း ေနာက္သို့ ရုတ္တရက္လွည့္လိုက္သည္။
ျမင္လိုက္ရေသာ ျမင္ကြင္းကား————————————————————————-။