October 2009
You are browsing the archive for October 2009.
အတဿတလန္တစ္ ရွာပံုေတာ္ (၄၅)
ဟီရမ္ ယယ္လ္ဂါသည္ ေန့လည္ ထမင္း စားျပီးေနာက္ ေသတဿတာျကီး တစ္လံုး ဆြဲ၍ သူ၏ ကြန္ျပူတာခန္းမ ထဲသို့ ဝင္လာ ၏။ ေသတဿတာအတြင္း တြင္ေတာ့ ေခြးငယ္ကေလး တစ္ေကာင္။ နွစ္ရွည္လမ်ား မိသားစုနွင့္အတူ ရွိခဲ့သည္ အခ်စ္ေတာှ ေခြးျကီး ေသဆံုးသြားျပီး ေနာက္ပိုင္း သမုဒယ သံေယာဇဉ္၏ စိတဿတဒုကဿခမ်ားကို မခံစားခ်င္ ေတာ့သည့္ ယယ္လ္ဂါသည္ ေနာက္ထပ္ ေခြးမေမြးဖို့ ဆံုးျဖတ္ ခဲ့ေသာှလည္း ေခြးမွ မရလ်ွင္ ေက်ာင္းမတက္နိုင္ပါ ဟု ဆနဿဒျပလ်ွက္ ရွိျကသည့္ သမီးေလး နွစ္ေယာက္အလိုကို လိုက္ခဲ့ရျပန္သည္။
အတဿတလန္တစ္ ရွာပံုေတာ္ (၄၄)
ေရခဲျပင္စခန္းတစ္ခုမွ ေလယာဉ္ျဖင့္လိုက္ပါလာခဲ့ေသာ ဒတ္ပစ္သည္ အိနဿဒိယသမုဒဿဒရာ အေနာက္ျခမ္းကို ေက်ာှျဖတ္၍ ကိတ္ေတာင္းသို့ဆိုက္ေရာက္လာ၏။ ကိတ္ေတာင္းတြင္ ဝါရွင္တန္မွ ခရီးနွင္လာခဲ့ေသာ ပက္ထရစ္ရွာအိုကြန္းနယ္လ္ နွင့္ မံမီပညာရွင္ ေဒါက္တာ ဘရက္ဖိုဒ့္ ဟက္ဖီးလ္တို့နွင့္ ဆံုရ၏။
အတဿတလန္တစ္ ရွာပံုေတာှ (၄၃)
ျပဇာတ္အခန္း (၃)ကိုတင္ဆက္ရန္ ကန့္လန့္ကာမ်ား ဖြင့္လိုက္ခ်ိန္ဝယ္ ကိုယ္ေရာင္ ေဖ်ာက္ေနသည့္ သက္ေတာှေစာင့္ နွစ္ဦးအနက္ တစ္ဦးသည္ အထူးခန္းထဲ ဝင္လာျပီး ကားလ္ဝုဖ္ကို တစ္စံုတစ္ခု တီးတိုးေျပာလိုက္၏။ ဝုဖ္၏ခနဿဓာကိုယ္ တစ္ကိုယ္လံုး ေတာင့္တင္းသြား၏။ နွုတ္ခမ္းထက္မွ အျပံုးလံုးဝကြယ္ေပ်ာက္သြား၏။ ပူေဆြး၊ ေသာက၊ ဗ်ာပါဒ အရိပ္မ်ား မ်က္နွာတြင္ေပါှလာ၏။ သူ့ညီမမ်ားဖက္သို့လွည့္၍-
အတဿတလန္တစ္ ရွာပံုေတာှ (၄၂)
တတိယပိုင္း နွစ္ဆယ့္တစ္ရာစု တန္ခိုးေတာှ ဧျပီ (၄) ရက္ ၂ဝဝ၁ ခုနွစ္ အာဂ်င္တီးနားနိုင္ငံ၊ ဗ်ူနိုေအးရီးျမို ့ေတာှ ကမဿဘာေပါှရွိ ေအာှပရာျပဇာတ္ရံုမ်ား၏ အဆင့္အတန္းကို ေဖ်ာှေျဖ တင္ဆက္ျကသည့္ အနုပညာရွင္မ်ားက အသံသက္ ေရာက္နိုင္စြမ္းျဖင့္ ဆံုးျဖတ္ျက၏။ ျပဇာတ္ခံုေပါှမွ အသံသည္ အထပ္ျမင့္ရွိ အထူးတန္းထိုင္ခံုမ်ားမွ ျကည္ျကည္ လင္လင္ျကားရလ်ွင္ေသာှလည္းေကာင္း။ ေလထုအတြင္း ခရီးအကြာအေဝးအေတာှေဝးေဝးအထိ ပ်ံ ့နွံ့သက္ေရာက္ နိုင္လ်ွင္ေသာှလည္းေကာင္း ထိုျပဇာတ္ရံုကို ထိပ္တန္းအဆင့္ဟုသတ္မွတ္ျကသည္။
အတဿတလန္တစ္ ရွာပံုေတာှ (၄၁)
မိန္းမ တစ္ေယာက္၊ ရက္ရက္စက္စက္ လွသည့္ မိန္းမတစ္ေယာက္၊ သို့တည္းမဟုတ္ သက္ရွိထင္ရွားရွိစဉ္ တခ်ိန္ တခါဆီက အလွႀကီး လွခဲ့ဖူးသည့္ မိန္းမ တစ္ေယာက္၊ သူ႔ကို မ်က္လံုးျပာႀကီးမ်ားျဖင့္ စိုက္ၾကည့္ေနသည္။ အနားစမ်ားဖြာထြက္ေနသည့္ ကိုယ္က်ပ္ဝတ္စံုနက္ ကိုဝတ္ဆင္ထားၿပီး လက္မ်ားဆန္႔ထြက္ကာ အသက္ ကုန္ဆံုးေနေသာ ထိုမိန္းမပ်ိဳသည္ အေမႊးမ်ားေထာင္ေနေသာ ေၾကာင္ႀကီးတစ္ေယာက္ႏွင့္ေတာင္ တူေနေသး ေတာ့သည္။ လက္တစ္ဖက္သည္ တံေတာင္ဆစ္မွ ျပတ္ထြက္ေန၏။ ေရႊေရာင္ဆံႏြယ္တို႔သည္ ေရထဲတြင္ တလြင့္လြင့္။ ႏႈတ္ခမ္းႏွစ္လႊာသည္ စကားဆိုေတာ့မည့္ႏွယ္ မပြင့္တပြင့္။
သင့္လူ
ေျကာင္ကိုခ်ူဆြဲျကသူမ်ား
ေမ်ွာှလင့္ခ်က္ ျကီးမားစြာထား၍ အေကာင္အထည္ ေဖာှခဲ့ျကေသာ ပဏာမ က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မွု လုပ္ငန္းျကီးကို နွစ္ေပာင္း သံုးဆယ္ ျကာေသာခာဝယ္ ပညာရွင္တို့ ဆန္းစစ္ျကည့္ေသာအခာ မွန္းခ်က္နွင့္ နွမ္းထြက္ မကိုက္သည္ကို ဝမ္းနည္းဖြယ္ ေတြ့ရွိ လာျက၏။ မည္သို့ ျဖစ္ခဲ့သနည္း။
