မိန္းမ တစ္ေယာက္၊ ရက္ရက္စက္စက္ လွသည့္ မိန္းမတစ္ေယာက္၊ သို့တည္းမဟုတ္ သက္ရွိထင္ရွားရွိစဉ္ တခ်ိန္ တခါဆီက အလွႀကီး လွခဲ့ဖူးသည့္ မိန္းမ တစ္ေယာက္၊ သူ႔ကို မ်က္လံုးျပာႀကီးမ်ားျဖင့္ စိုက္ၾကည့္ေနသည္။ အနားစမ်ားဖြာထြက္ေနသည့္ ကိုယ္က်ပ္ဝတ္စံုနက္ ကိုဝတ္ဆင္ထားၿပီး လက္မ်ားဆန္႔ထြက္ကာ အသက္ ကုန္ဆံုးေနေသာ ထိုမိန္းမပ်ိဳသည္ အေမႊးမ်ားေထာင္ေနေသာ ေၾကာင္ႀကီးတစ္ေယာက္ႏွင့္ေတာင္ တူေနေသး ေတာ့သည္။ လက္တစ္ဖက္သည္ တံေတာင္ဆစ္မွ ျပတ္ထြက္ေန၏။ ေရႊေရာင္ဆံႏြယ္တို႔သည္ ေရထဲတြင္ တလြင့္လြင့္။ ႏႈတ္ခမ္းႏွစ္လႊာသည္ စကားဆိုေတာ့မည့္ႏွယ္ မပြင့္တပြင့္။ ဒတ္ပစ္သည္ သူမခႏၶာကိုယ္တစ္ကိုယ္လံုးကို ပိုက္စိတ္တိုက္ရွာေဖြေသာ္လည္း ထံုးစံအတိုင္း မည္သည့္ သက္ေသခံပစၥည္းမွ မေတြ႔ရ။
ကဲ-မတတ္နိုင္ေတာ့။ ဒါျကီးကိုပင္ သက္ေသခံပစဿစည္းအျဖစ္ယူေဆာင္သြားေတာ့မည္။ ဒတ္ပစ္သည္ မိန္းမပ်ို အေလာင္းကို လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ထိန္းရင္း သူ့ေခါင္း အထက္ေပ ၁၆ဝ အျမင့္တြင္ ေတြ့ေနရေသာ အလင္းေပါက္ဆီသို့ ဦးတည္ ကူးခတ္သြားေတာ့သည္။
သူ့ေအာက္စီဂ်င္ဘူးထဲမွ ေလကုန္သည့္အခ်ိန္တြင္ ဒတ္ပစ္၏ဦးေခါင္းသည္ ေရခဲေပါက္မွ ထြက္ေပါှလာသည္။ ေကာ့စ္ နွင့္ သေဘဿငာသားမ်ားသည္ သူ့ကို ပါတ္ခ်ာလည္ဝိုင္းျကည့္ေနျကသည္။ အီဗီတန္၏ ကင္မရာမွ ဖလက္ရွ္မီးတို့သည္ ဖ်တ္ကနဲ၊ ဖ်တ္ကနဲ ပြင့္လ်ွက္ရွိသည္။
“ခင္ဗ်ားဘာေတြေတြ့ခဲ့လဲလို့ က်ုပ္တို့ဝိုင္းျကည့္ေနျကတာဗ်” အီရာေကာ့စ္က စပ္ျဖဲျဖဲျဖင့္ေျပာ၏။
“ဘဏ္တိုက္မွာ အပ္ရေလာက္ေအာင္တန္ဖိုးရွိတဲ့ ပစဿစည္းေတာ့ ဘာမွ မေတြ့ခဲ့ဘူးဗ်” ပစ္က ေခါင္းစြပ္ကို ခ်ြတ္၍ ေျပာလိုက္သည္။
“ဒါေပမဲ့ ယူဘုတ္ေပါှက အေပါင္းအသင္း တစ္ေယာက္ကိုေတာ့ ေခါှလာခဲ့တယ္”
အီဗီတန္၏ မ်က္လံုးမ်ားသည္ ဒတ္ပစ္ေရထဲမွ ထိုးတင္လိုက္ေသာ အရာဆီသို့ေရာက္သြား၏။ ထိုအရာသည္ ေရေပါှေပါှလာသည္နွင့္ တျပိုင္နက္ ေနေရာင္ေအာက္ဝယ္ ေရြွေရာင္ဆံပင္မ်ားဖြာထြက္သြားျပီး မ်က္နွာသည္ ေမာ့လ်ွက္။ မ်က္လံုးမ်ားသည္ ေနမင္းကို စိုက္ျကည့္ေနသည့္အလား။
“ဘုရားေရ” အီဗီတန့္ မ်က္နွာသည္ ေရခဲျပင္အလား ျဖူေဖြးသြား၏။ “ဒါ–ဒါ—မိန္းမတစ္ေယာက္ပဲ” အီဗီတန္သည္ အံ့အားသင့္လြန္းသျဖင့္ ထိုမိန္းမရုပ္အေလာင္းကို ပလတ္စတစ္ျဖင့္ထုပ္ပိုးျပီး သေဘဿငာေပါှသို့တင္ျပီးသည္အထိ ေျကာင္ေငးျကည့္ေနမိသည္။ ဓါတ္ပံုရိုက္ရန္လည္း သတိမရ။
ဒတ္ပစ္သည္ မိန္းမပ်ိူ၏ ရုပ္အေလာင္းကို မ်က္စိတဆံုးေငးျကည့္ေနျပီးမွ-
“က်ြန္ေတာှ့အထင္မမွားဖူးဆိုရင္ ဒီမိန္းမဟာ ယူဘုတ္မွာ ရာထူးအေတာှျကီးတဲ့ အရာရွိျဖစ္ရမယ္ဗ်” ဟုအီရာ ေကာ့စ္အား ေျပာလိုက္သည္။
“နွေျမာစရာပဲဗ်ာ။ ေကာင္မေလးက အေတာှလွတာဗ်” အီရာေကာ့စ္က ဝမ္းနည္းပက္လက္ ေျပာလိုက္သည္။ အမွန္လည္း သူဝမ္းနည္းပါ၏။
“ဟုတ္ပါရဲ့။ အသက္မရွိေတာ့တာေတာင္ အေတာှလွေသးတယ္ေနာှ” အီဗီတန္ကလည္း သံေယာင္လိုက္၏။ “က်ြန္မ ေျပာရဲတယ္။ ဒီမိန္းမဟာ လွရံုတင္မက၊ အေတာှ့ကို ေတာှရမယ္”
“ဟုတ္မွာေပါ့ေလ” ပစ္ကေျပာလိုက္၏။ “ဒါေပမဲ့ ဒီမိန္းမဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္ငါးဆယ္ေလာက္ကတည္းက မရွိသင့္တဲ့ ေရငုတ္သေဘဿငာေပါှမွာ ဘာတက္လုပ္ေနတာလဲ။ အဲဒီေရငုတ္သေဘဿငာ အေဟာင္းျကီးေပါှမွာ သူ့အရည္အခ်င္းေတြကို ဘာေတြအသံုးခ်ေနတာလဲ၊ သူ့ခနဿဓာကိုယ္ေပါှက အမွတ္အသားတစ္ခုခုေတြ့ပါေစလို့ က်ြန္ေတာှေမ်ွာှလင့္ပါတယ္”
“က်ြန္မလည္း ဒီဇာတ္လမ္းကို အဆံုးသတ္အထိ သတင္းယူရပါေစလို့ ဆုေတာင္းပါတယ္ရွင္” အီဗီတန္က ေဆြးေဆြး ေျမ့ေျမ့ေျပာလိုက္သည္။
ဒတ္ပစ္သည္ သူ့ေရငုတ္ဝတ္စံုကို ခ်ြတ္ပစ္ရင္း-
“ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီးဆန္ဒက္ကာ ကိုအျမန္ ဆက္သြယ္ျကပါ။ တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္။ အခုေလာေလာဆယ္ ဒီကိစဿစကို အမ်ားျပည္သူမသိေအာင္ လ်ွို ့ဝွက္ထားမွျဖစ္မယ္”
အီဗီတန္က ေစာဒကတက္ရန္ နွုတ္ခမ္းျပင္ေနဆဲတြင္ ဒတ္ပစ္သည္ သေဘဿငာပဲ့ပိုင္းသို့ ေလ်ွာက္လွမ္းသြားေလျပီ။
++++++++++++++++++++++++
ဒတ္ပစ္သည္ ေရမိုးခ်ိုး၊ မုတ္ဆိတ္ရိတ္ျပီးေနာက္ တာကြီလာအရက္ တစ္ဖန္ခြက္ျဖင့္ အနားယူေန၏။ ဝါရွင္တန္ရွိ ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီးဆန္ဒက္ကာ ထံသို့ဖုန္းေခါှဆိုေသာအခ်ိန္တြင္မွ အေတြးေရယာဉ္ေျကာတြင္ေမ်ာေနေသာ သူ့စိတ္သည္ ပစဿစကဿခ အေျခအေနသို့ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာသည္။
ဆန္ဒက္ကာသည္ ျဖစ္ပံုပ်က္ပံုအလံုးစံုကို တစ္ခြန္းမွဝင္မေမးပဲ နားေထာင္ေနျပီးမွ-
“ေကာင္ေလးေရ၊ ယူဘုတ္ေပါှက အမ်ိုးသမီးအရာရွိရဲ့ အေလာင္းရထားတယ္လို့ မင္းေျပာတယ္ေနာှ”
“ဟုတ္တယ္ ဆရာ။ က်ြန္ေတာှ သူ့အေလာင္းကို ဝါရွင္တန္ပို့လိုက္မယ္”
“နိုင္ငံျခားသူသာ ဆိုရင္ေတာ့ အလုပ္ရွုပ္ေတာ့မွာပဲကြာ”
“သူ့ေနာက္ေျကာင္းလိုက္လို့ ရေလာက္ပါတယ္ ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီး”
“ေအး- ဒါနဲ့ မဒရပ္သေဘဿငာေပါှက ေရွးေဟာင္းပစဿစည္းေတြေရာ အပ်က္အစီးရွိသလား”
“မပ်က္စီးပါဘူးခင္ဗ်ား။ အားလံုး က်န္းမာပကတိ ခ်မ္းသာအတိ ရွိေျကာင္းပါ သခင္ျကီး”
“ေခြးမသားေလး။ စကားေကာင္းေျပာေနရင္း ေဖာက္လာျပန္ပါျပီ။ ေအးေလ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မင္းတို့အားလံုး အေသ အေပ်ာက္မရွိတာပဲ ေက်းဇူးတင္ရမယ္”
“ေသေတာ့မလို့ပဲ ဆရာ။ ကပဿပတိန္ ကန္နီဟန္သာ အခ်ိန္မွီမေရာက္ရင္ ခုေလာက္ဆို ဝင္ရိုးစြန္းမုန္တိုင္းေရာ၊ က်ြန္ေတာှတို့ေရာ ေရခဲျပင္ေအာက္မွာ ပက္လက္လန္ေနေလာက္ျပီ”
“ယယ္လဂါ ကေတာ့ သူ့ကြန္ပ်ူတာကို ယူ ၂၀၁၅ အေျကာင္းျကည့္ခိုင္းေနေလရဲ့။ ဒီေရငုတ္သေဘဿငာက အေတာှ ဆန္းသကြ။ မွတ္တမ္းေတြအရ ၁၉၄၅ ခုနွစ္ ဧျပီလအေစာပိုင္းက ဒိန္းမတ္မွာ သူ့ကိုေနာက္ဆံုးေတြ့ျကရတယ္လို့ ဆိုတယ္။ သမိုင္းသမားအခ်ို ့ကေတာ့ ဒီသေဘဿငာဟာ ကမဿဘာစစ္အတြင္း မပ်က္စီးခဲ့ပဲ စစ္ျကီးျပီးမွ အာဂ်င္တီးနားနဲ့ ဥရုေဂြးျကားက ရီယိုဒီလာပလတာမွာ သေဘဿငာသားေတြ ေဖာက္ခြဲနွစ္ျမွုပ္ခဲ့တယ္လို့ဆိုတယ္။ သက္ေသအေထာက္ အထားေတာ့ မေတြ့ေသးဘူးကြ”
“ဆိုေတာ့ သူဘာျဖစ္သြားတယ္ဆိုတာကို ဘယ္သူမွေသခ်ာမသိဘူးဆိုတဲ့ သေဘာေပါ့”
“အဲသလိုပဲ ေျပာရမွာေပါ့။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ဒီသေဘဿငာကို အျပီးသတ္တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ ၁၉၄၄ ခု၊ နိုဝင္ဘာလ ကစလို့ တစ္ခါမွ တိုက္ခိုက္ေရးတာဝန္ကို မထမ္းေဆာင္ခဲ့ဖူးဘူး”
“ဒါဆို ဂ်ာမန္ေရတပ္က သူ့ကို ဘယ္ေနရာမွာသံုးခဲ့သလဲ”
“မင္းသိတဲ့အတိုင္း အဲဒီအခ်ိန္ကာလတုန္းက လ်ွပ္စစ္စြမ္းအင္သံုး ေရငုတ္သေဘဿငာျဖစ္တဲ့ ယူ ၂ဝ၁၅ လိုအဆင့္ျမင့္ ေရယာဉ္မ်ိုး ဘယ္တိုင္းျပည္မွာမွ မရွိဘူးကြ။ ဘက္ထရီစြမ္းအင္က လိုအပ္ရင္ေရေအာက္မွာ လနဲ့ခ်ီျပီးေနနိုင္တယ္။ အျခားေရငုတ္သေဘဿငာေတြ မငုတ္နိုင္တဲ့ အနက္အထိ သူသြားနိုင္တယ္။ ယယ္လဂါကေတာ့ ဂ်ာမန္စစ္မွုေရးရာ ဖိုင္ေဟာင္း ေတြေမြွေနွာက္ျပီး ဒီသေဘဿငာကို ကံျကမဿမာသစ္ စစ္ဆင္ေရးလို့ေခါှတဲ့ လ်ွို ့ဝွက္စစ္ဆင္ေရးတစ္ခုမွာ သံုးခဲ့တယ္လို့ ေျပာေနတယ္”
“ေနဦးဗ်၊ အဲဒီစကားလံုး က်ြန္ေတာှျကားဖူးတယ္”
“မင္းျကားဖူးမွာေပါ့။ ဒါဟာအဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ထိပ္တန္းနာဇီေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ့ လ်ွို ့ဝွက္စီမံကိန္းျကီးပဲေလ။ အျခားနိုင္ငံေတြကေန သူခိုးက်င့္ သူခိုးျကံနဲ့ စစ္အတြင္းဓါးျပတိုက္ထားတဲ့ ေရြွ၊ေငြ၊ ပလက္တီနမ္၊ စိန္ နဲ့အနုပညာ လက္ရာေတြကို သူတို့စစ္ရွံုးေတာ့မဲ့ အခ်ိန္မွာ အာဂ်င္တီးနားကို အေခါက္ေခါက္အခါခါ ခိုးထုတ္ခဲ့ျကတယ္။ အဲဒီအတြက္ အာဂ်င္တီးနား အာဏာရွင္ ဗိုလ္ခ်ုပ္ပီရြန္နဲ့ လ်ွို ့ဝွက္သေဘာတူညီမွုရယူခဲ့ျကတယ္။ အခုအခ်ိန္ဆို ေဒါှလာ ဘီလီယံေပါင္းမ်ားစြာ တန္ဖိုးရွိတဲ့ အဲဒီပစဿစည္းေတြနဲ့အတူ ထိပ္တန္းနာဇီေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ့ မိသားစုေတြကို လက္တင္အေမရိကပို့ေပးခဲ့တဲ့ အဓိကလက္သည္ဟာ ယူ ၂ဝ၁၅ ပဲ ငါ့သားရဲ့”
“ဒါဆို စစ္မျပီးခင္ကတည္းက ဒီစီမံကိန္းကို လုပ္ခဲ့တာေပါ့”
“ဟုတ္တယ္။ ကံျကမဿမာသစ္ စီမံကိန္းဟာ မာတင္ေဘာမန္းရဲ့ အျကံလို့လည္း သံသယရွိျကတယ္။ မင္းသိတဲ့အတိုင္း ေဘာမန္းဟာ ဟစ္တလာကို ျကည္ညိုေပမဲ့ တတိယ ဂ်ာမန္နိုင္ငံေတာှကေတာ့ မလြဲမေသြ က်ဆံုးလိမ့္မယ္ဆိုတာ သူျကိုသိခဲ့တယ္။ ဒါေျကာင့္လည္း မဟာမိတ္တပ္ေတြ ရိုင္းျမစ္ကို ျဖတ္မလာခင္ ဒီသူခိုးစီမံကိန္းကို သူအေကာင္ အထည္ ေဖာှခဲ့တာပဲ။ ဟစ္တလာကိုေတာင္ သူလ်ွို ့ဝွက္စြာ ျပည္ပခိုးပို့ဖို့ျကိုးစားခဲ့ေသးတယ္။ ဟိုငနဲက ေသေျကာင္း ျကံသြားလို့သာ သူ့အျကံေရစုန္ေမ်ာခဲ့ရတာပဲ”
“ဒီေရငုတ္သေဘဿငာေလးတစ္စီးနဲ့ ဂ်ာမနီကေန အာဂ်င္တီးနားကို လူေတြေရာ၊ ပစဿစည္းေတြေရာ အားလံုး ပို့နိုင္ပါ့မလား ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီးခင္ဗ်ား”
“ဘယ္ဟုတ္မလဲကြ၊ ဒီသယ္ယူပို့ေဆာင္ေရး လုပ္ငန္းစဉ္ျကီးမွာ အနည္းဆံုး ယူ ၂ဝ၁၅ လိုေရငုတ္သေဘဿငာ ၁၂ စီးထက္မနည္းပါတယ္။ တစ္ခ်ို့ကလည္း ဗံုးစာမိကုန္တယ္။ တစ္ခ်ို့ကိုလည္း သေဘဿငာသားေတြ ကိုယ္တိုင္ ဖ်က္ျပီး နွစ္ပစ္လိုက္တယ္တဲ့”
“ပစဿစည္းေတြနဲ့ ခရီးသည္ေတြကေရာ”
“ဒီအေျကာင္းေတာ့ ဘာမွမသိရဘူး။ စစ္ျကီးျပီးလို့ အေတာှျကာေတာ့ အဲဒီယူဘုတ္ေတြမွာ တာဝန္က်ခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ သေဘဿငာသားတစ္ေယာက္ကို အင္တာဗ်ူးခဲ့ျကဖူးတယ္။ သူ့အေျပာအရေတာ့ သစ္သားေသတဿတာျကီးေတြ အမ်ား အျပားတင္ထားတဲ့ ေရငုတ္သေဘဿငာေပါှမွာ ေက်ာ့ေနေအာင္ဝတ္စားထားျပီး အလြန္ဟိန္းေဟာက္ျကတဲ့ အထက္တန္းစား မိသားစုမ်ားကို တင္ေခါှခဲ့ရတယ္ဆိုပဲ။ ဆိပ္ကမ္းေရာက္ေတာ့ လာျကိုေနတဲ့ ကားေတြေပါှအသီး သီးတက္သြားျကသတဲ့။ ဒါကလြဲလို့ က်န္တာဘာမွ မသိဘူး”
“အာဂ်င္တီးနားမွာေနာှ”
“အခုထိ နာဇီလက္ေဟာင္းေတြ ရွိေနေသးတယ္ဆိုရင္ သူတို့ဟာ အနည္းဆံုး အသက္ကိုးဆယ္ေက်ာှျပီေပါ့။ အလြန္ဆံုးရွိလွ ေလး-ငါးေယာက္အျပင္ ဘယ္ပိုလိမ့္မလဲ”
“ဟုတ္ေတာ့ေနျပီ ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီးေရ့။ ဇာတ္လမ္းက တျဖည္းျဖည္းလွလာျပီ။ ဒီအိုနာက်ိုးကန္း နာဇီလဒျကီးေတြက ေခတ္ေဆြးက ယူ ၂ဝ၁၅ သေဘဿငာစုတ္ျကီးကို ျပင္ျပီး အဏဿဏဝါ သုေတသနယာဉ္ကို တိုက္ခိုက္စရာအေျကာင္း ရွိလို့ လားဗ်ာ”
“ဪ-ေကာင္ေလးနွယ့္။ မင့္ဟာက နွစ္ထပ္ရွိတာေတာင္ မမွတ္မိေသး သကိုးကြ။ တယ္လူရိုက္မွာ တစ္ခါ။ အယ္လ္တို့ကို စိန့္ေပါလ္က်ြန္းမွာ တစ္ခါ။ အခု မင္းတို့ကို တစ္ခါ အေသလုပ္ေနတာကို”
“က်ြန္ေတာှလည္း သူတို့အေျကာင္းေမးဖို့ေတာင္ ခုမွ သတိရေတာ့တယ္။ သူတို့ ပစဿစည္းရခဲ့ျကလား”
“ရခဲ့တယ္။ မင္းတို့လိုပဲ သူတို့လည္း ေသေတာ့မလို့နည္းနည္းပဲလိုတယ္။ ေျခာက္ေယာက္ နွစ္ေယာက္ ခ်ျကတာ ေလ။ ရူဒီကေတာ့ ေျခသလံုးရိုးက်ိုးသြားတယ္။ မင့္သူငယ္ခ်င္း ဟိုနြားျကီးကေတာ့ ပြန္းရံုပဲ့ရံုပါပဲ”
ဆန္ဒက္ကာသည္ သူ့ေဆးျပင္းလိပ္မ်ားကို အျမဲခိုးေသာက္ေလ့ရွိေသာ အယ္လ္ ဂ်ီယိုဒီနိုကို နြားျကီးဟု ကင္ပြန္းတပ္ လိုက္သည္ကို ျကားလိုက္ရ၍ ပစ္ျပံုးလိုက္မိသည္။
“စတုတဿတအင္ပါယာ ဆိုတဲ့ ဒီငနဲေတြဆီမွာ က်ြန္ေတာှတို့မွာ ရွိတဲ့ ေခတ္မွီေထာက္လွမ္းေရးနည္းပညာေတြ အားလံုး ရွိပံုရတယ္။ ဝင္ရိုးစြန္းမုန္တိုင္းကို သူတို့ မတိုက္ခင္တုန္းက ယူဘုတ္ ကပဿပတိန္နဲ့ က်ြန္ေတာှ စကားေျပာခဲ့ရတယ္။ သူဘာေျပာလဲသိလား။ ခင္ဗ်ား ကိုလိုရာဒိုကေန အနဿတာတိက ေရာက္လာျပန္ျပီကိုးတဲ့။ ဒီစကားက အေတာှထိတယ္ေနာှ။ က်ြန္ေတာှတို့ ထဲမွာ အတြင္းလူ သတင္းေပး ရွိေနျပီထင္တယ္ ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီး”
“ေအး-ငါေသခ်ာစံုစမ္းပါ့မယ္။ အခု ေဒါက္တာ အိုကြန္းနယ္လ္ကို စိန့္ေပါလ္က်ြန္းလြတ္လိုက္ျပီ။ မင္းလည္း အဲဒီကို လိုက္သြား၊ ငါစီစဉ္ေပးမယ္။ ဒါပဲ”
“ေန-ေနပါဦး ဆရာရဲ့။ အဲဒါ ျပင္သစ္ပိုင္က်ြန္းမဟုတ္လား”
“ျပင္သစ္မကလို့ ျပင္သစ္အေဖပဲ ပိုင္ပိုင္၊ သြားဆိုသြား၊ စကားမမ်ားနဲ့”
“ဒါဆို က်ြန္ေတာှ ဘယ္ေတာ့ အိမ္ျပန္ရမွာလဲ”
“ကိစဿစျပီးတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့ကြ၊ ကဲ-ဘာေျပာခ်င္ေသးလဲ” အဖိုးျကီးစိတ္မရွည္ခ်င္ေတာ့။ ဒတ္ပစ္ေခါင္းထဲတြင္ အလ်ွင္ အျမန္တြက္ခ်က္စဉ္းစားလိုက္သည္။ ဘာေတြေမးရဦးမလဲ။
“ေနဦးဆရာ။ ယယ္လဂါတို့ ပက္ထရစ္ရွာတို့ ဟိုေက်ာက္စာ စကားဝွက္ေဖာှေနတဲ့ အေျခအေနေလး သိပါရေစဦး”
“အဲဒီ သေကဿငတေတြက လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္ေပါင္းကိုးေထာင္က လက္ရာေတြတဲ့”
“ဘယ္လို- လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္ေပါင္းကိုးေထာင္- ဟုတ္လား ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီး”
“ယယ္လဂါကေတာ့ ခရစ္ေတာှမေပါှမွီ နွစ္ေပါင္း ၇၁ဝဝ ကလက္ရာလို့ ေျပာတယ္”
ပစ္ စိတ္ရွုပ္သြား၏။
“ဒီလိုဆိုရင္ အီဂ်စ္နဲ့ ဆမ္မာရီယန္ တို့မေပါှခင္ နွစ္ေပါင္းေလးေထာင္ေလာက္ေစာျပီး ယဉ္ေက်းတဲ့ လူ့အဖြဲ့အစည္း တစ္ခု ေပါှခဲ့ျပီးသားလို့ဆိုလိုတာေပါ့”
“ငါလည္း သမိုင္းအေျကာင္းေတာ့ သိပ္မသိဘူးကြ၊ ဟုတ္တယ္လို့ထင္တာပဲ”
“ဒီလိုဆို ေရွးေဟာင္းသုေတသန နဲ့ သမိုင္းပညာရွင္ေတြေတာ့ ျပဋဿဌာန္းစာအုပ္ အသစ္ေတြ ျပန္ေရးရမဲ့ကိန္း ဆိုက္ေနျပီေပါ့”
“ရွိေသးတယ္ကြ။ ယယ္လဂါနဲ့ ေဒါက္တာ အိုကြန္းနယ္လ္တို့ အကဿခရာအခ်ို ့ကို အဓိပဿပါယ္ေဖာှနိုင္ျပီ။ ကမဿဘာဖ်က္ ကပ္ျကီးက်ေရာက္စဉ္က လို့ေရးထားသတဲ့”
“ကမဿဘာဖ်က္ကပ္ျကီး- အင္း— ဒီလိုဆိုရင္ ယဉ္ေက်းတဲ့ လူ့အဖြဲ့အစည္းတစ္ခု ကမဿဘာဖ်က္ကပ္ေျကာင့္ ပ်က္စီးခဲ့တယ္ ဆိုေတာ့” ပစ္သည္ ေျပာေနရင္း တစ္စံုတစ္ခုကို ဖ်တ္ကနဲ သတိရလိုက္သည္။
“ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီး၊ မဟုတ္မွလြဲေရာ၊ ဒါဟာ အတဿတလန္တစ္ နဲ့မ်ားသက္ဆိုင္ေနမလား”
အေတာှျကာေအာင္တိတ္ဆိတ္သြားသည္။ ဒတ္ပစ္သည္ မိုင္ရွစ္ေထာင္အကြာမွ ေျပာသင့္ မေျပာသင့္ ခ်ိန္ဆ ေနေသာ ဆန္ဒက္ကာ၏ ရုပ္ပံုလြွာကိုပင္ မ်က္စိထဲျမင္ေယာင္မိေသးသည္။ ေနာက္ဆံုးမွ သူက ျဖည္းေလးစြာျဖင့္-
“ဟုတ္တယ္ ပစ္။ ဒါဟာ အတဿတလန္တစ္ရဲ့ ကမဿဘာ့ပထမဆံုး သဲလြန္စပဲ။ မင္းဟာ ဒီကိစဿစနဲ့ ပါတ္သက္လို့ မင္းထင္တာထက္ပိုျပီး ပါဝင္ပါတ္သက္ေနျပီ။ ဒီေတာ့ ေရဆံုး ေျမဆံုးသာ လိုက္ေပေတာ့ ငါ့သား။”
+++++++++++++++++++++++++++
ကဲ အတဿတလန္တစ္ ေတာ့စလာျပီ။ ေရဆံုးေျမဆံုးသာဖတ္ေပေတာ့ မင္းခန့္ေရ