ဓါတ္ပံု မွတ္တမ္း တင္ေသာ အလုပ္မ်ား အားလံုး ျပီးစီးသြားေသာအခါ ပက္နွင့္ ဂ်ီယိုဒီနို တို့သည္ ကိတ္ေတာင္းသို့ ေလယာဉ္ ျဖင္ ့ထြက္ခြာလာခဲ့ျကသည္။ ခြဲစိပ္ခန္းထဲမွ ထြက္လာခါစ ရူဒီဂန္းကို သြားေရာက္ေတြ့ဆံုျကသည္။ အက်ိုး အေျကာင္းသိျပီးသည့္အခါ ဂန္းသည္ သူ့ကို ခ်က္ခ်င္း ဝါရွင္တန္သို့ ပို့ေပးဖို့ အယ္လ္အားအမိန့္ေပးေတာ့သည္။ဆရာ ဝန္၊ ဆရာမမ်ား အတန္တန္တားဆီးေနသည့္ျကားမွ အင္မတန္ေခါင္းမာသည့္ ထို လူဖလံေလး သည္ ေဆးရံုမွ ဆင္းသြားျပီး ကိတ္ေတာင္း ေလဆိပ္ရွိ အသင့္ ေစာင့္ေနေသာ အသံုးလံုး ဂ်က္ေလယာဉ္ တစ္စီးျဖင့္ ဝါရွင္တန္သို့ ျပန္လိုက္ ခဲ့ေတာ့သည္။
ဒတ္ပစ္ နွင့္ ေဒါက္တာဟက္ဖီးလ္တို့နွစ္ဦးမွာ ဆီးလ္အဖြဲ့ဝင္မ်ားနွင့္အတူ က်ြန္းေပါှတြင္ေနရစ္ခဲ့သည္။ သူတို့သည္ ပစဿစည္းအားလံုးကို စနစ္တက်ထုပ္ပိုး၍ ရဟတ္ယာဉ္မ်ားျဖင့္ အသံုးလံုးအဏဿဏဝါ သုေတသနသေဘဿငာေပါှသို့ အေခါက္ေခါက္အခါခါပို့ေဆာင္ေနျကသည္။ မံမီမ်ားအားလံုးကို သစ္သားေခါင္းကိုယ္စီျဖင့္ သယ္ယူ၍ စတန္းဖိုဒ့္ တကဿကသိုလ္ရွိ ေဒါက္တာဟက္ဖီးလ္၏ သုေတသနဓါတ္ခြဲခန္းသို့ ပို့ေဆာင္ရမည္ျဖစ္သည္။
ေနာက္ဆံုးမံမီကို ရဟတ္ယာဉ္ေပါှတင္ေဆာင္ျပီးေနာက္ ပစ္သည္ ဂ်က္ေကာ့ဘ္ကို လက္ဆြဲနွုတ္ဆက္ရင္း-
“အားလံုးအတြက္ က်ြန္ေတာှက ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္။ ခင္ဗ်ားတို့ မကူညီရင္ ဒီအလုပ္ျပီးဖို့ဆိုတာ မျဖစ္နိုင္ သေလာက္ ပါပဲ”
ဂ်က္ေကာ့ဘ္က အားပါးတရျပံုးရင္း-
“ေအးဗ်ာ၊ ဒီမံမီသယ္တဲ့ ေအာှပေရးရွင္းကေတာ့ မွတ္မွတ္ရရပဲဗ်၊ က်ြန္ေတာှတို့ လူသတ္သမားအေလာင္းေတြကို သယ္ရဦးမယ္၊ ျပီးရင္ ဝါရွင္တန္က ေဝါလ္တာရိဒ္ေဆးရံုမွာ စစ္ေဆးဖို့ ပို့ေပးရဦး မယ္၊ ကဲသြားျပီ မစဿစတာပစ္ေရ ေနာက္ျပန္ဆံုျကေသးတာေပါ့” ဟုနွုတ္ဆက္သြား၏။
ဒတ္ပစ္သည္ ေရတပ္မွ ေအာ့စပေရး ေတ့လ္ရိုတာ ေလယာဉ္ျကီးထြက္ခြာသြားသည္ကို မ်က္စိတဆံုးလိုက္လံျကည့္ရွု ေနမိသည္။ အခုေတာ့လည္း တစ္က်ြန္းလံုးမွာ သူ့တစ္ေယာက္တည္း။သူသည္ အခုအခါ ေျပာင္သလင္းခါလ်ွက္ရွိ ေသာ အခန္းထဲသို့ ျပန္လည္ဝင္ေရာက္သြားျပီး တစ္ခန္းလံုးကို ေစ့ေစ့စပ္စပ္ လိုက္လံျကည့္ရွု၏။ ဘယ္သူေတြကမ်ား ဒီေလာက္တိက်တဲ့ ကမဿဘာ့ေျမပံုကို လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာကတည္းက ဆြဲနိုင္ခဲ့ပါလိမ့္။ အနဿတာတိကမွာ ေရခဲ ျပင္မဖံုးလြွမ္းမီ ေခတ္ကာလဆီက ဘယ္သူေတြမ်ားေရာက္ရွိခဲ့ပါလိမ့္။ ေတာင္ဝင္ရိုးစြန္းသည္ ဘယ္အခ်ိန္ေလာက္က လူေတြေနထိုင္နိုင္ေလာက္ေအာင္ ပူေနြးေသာရာသီဥတု ရွိခဲ့ပါလိမ့္။
ပက္၊ ဟက္ဖီးလ္နွင့္ ဂ်ီယိုဒီနိုတို့ကို ေရွးေဟာင္းကမဿဘာ့ေျမပံုအေျကာင္းရွင္းလင္းျပစဉ္က သူမေျပာျပခဲ့သည့္ ကိစဿစတစ္ခု ရွိ၏။ ထိုေရွးေခတ္ကမဿဘာ့ေျမပံုတြင္ အေမရိကတိုက္၊ ဥေရာပတိုက္နွင့္ အာရွတိုက္တို့သည္ ယခုလက္ရွိအေျခအေန ထက္ မိုင္နွစ္ေထာင္မ်ွေျမာက္ဖက္သို့ ကပ္ေန၏။ ထိုအခ်က္ကို သူဘဝင္မက်။ မည္သို့ပင္ဆိုေစ၊ ထိုသူမ်ားသည္ အသိပညာ ျမင့္မားထက္ျမက္မွုက အံ့မခန္းရွိသည္ကို သူမျငင္းနိုင္။ ျကည့္ရသည္မွာ သူတို့သည္ ေနာင္လာေနာက္ သားမ်ားကို အမွာစကားတစ္ခုခုထားခဲ့ခ်င္ပံုရ၏။ ဘာအေျကာင္းမ်ားပါလိမ့္။ ေမ်ွာှလင့္ခ်က္လား၊ ခ်စ္ျခင္းေမတဿတာလား၊ ေသျခင္းတရားလား၊ သို့တည္းမဟုတ္ အယ္လ္ေျပာသလို ဆိတ္သားဟင္းခ်က္နည္းမ်ားေလလား။
ပစ္၏ အေတြးမ်ားသည္ ရဟတ္ယာဉ္စက္သံေျကာင့္ လန့္ျဖန့္ထြက္ေျပးကုန္ျကသည္။ သူ့ကို သုေတသနသေဘဿငာဆီ သို့ပို့ေဆာင္ေပးမည့္ ရဟတ္ယာဉ္ျဖစ္၏။ ပစ္သည္ လက္နွိပ္ဓါတ္မီးကို ပိတ္ျပီး မဲေမွာင္ေနေသာ လွိုဏ္ဂူထဲမွ ထြက္လာခဲ့ေတာ့သည္။
++++++++++++++++++++++++++++
ပစ္သည္ အခ်ိန္မျဖုန္းေနေတာ့ပဲ ကိတ္ေတာင္းမွသည္ ဂ်ိုဟန္နက္စဘတ္၊ ထိုမွတဆင့္ ဝါရွင္တန္သို့ ဆက္တိုက္ ခရီးနွင့္ခဲ့သည္။ တလမ္းလံုးအေသေကာင္ျကီးလို အိပ္စက္လာခဲ့သည္။ ဒါးလက္စ္ေလဆိပ္ကိုေရာက္ေတာ့ ညသန္း ေခါင္ အခ်ိန္။ ေလဆိပ္မွအထြက္ ကားရပ္နားသည့္ေနရာတြင္ ၁၉၃၆ ခုနွစ္ထုတ္ ဖိုဒ့္ကဘရီယိုလက္ ကားကေလးရပ္ ထားသည္ကို ေတြ့လိုက္ရသျဖင့္ သူေပ်ာှသြား၏။ ကားက လွသလို ကားပိုင္ရွင္ အမ်ိုးသမီးကလည္း အလြန္လွ၏။ ေငြေရာင္လက္လက္ထေနေသာ ဆံပင္ရွည္တို့ကို ေရာင္စံုစကတ္ပုဝါျဖင့္ စည္းေနွာင္ထားျပီး ပါးရိုးျမင့္ျမင့္၊ နွုတ္ခမ္း သားထူထူ၊ နွာတံစင္းစင္းနွင့္ ခရမ္းျပာေရာင္မ်က္ဝန္းမ်ားပိုင္ရွင္ ကိုလိုရာဒိုမွ ေအာက္လြွတ္ေတာှအမတ္မင္း မစ္(စ္) လိုရမ္စမစ္သည္ သူ့အားျပံုး၍ ျကိုဆိုေန၏။
“က်ြန္မ ေမာင့္ကို ဒီလိုပံုမ်ိုးနဲ့ လာျကိုရတာဘယ္နွစ္ခါရွိျပီလဲ”
“အနည္းဆံုးေတာ့ ရွစ္ခါေလာက္ရွိျပီထင္တာပဲ” ပစ္သည္ ျမူးတူးလ်ွက္ရွိသည္။ နွစ္ရွည္လမ်ားခ်စ္ခဲ့ရသည္ သူ၏ အလုပ္မ်ားလွေသာ ခ်စ္သူသည္ သူ့အျကိုက္ဆံုး ကားကေလးကိုေမာင္း၍ သန္းေခါင္ယံအခ်ိန္ သူ့ကိုလာျကိုဖို့ သတိရ ေသးသည္ေကာ။
ပစ္သည္ ကားထဲသို့ ေလ်ွာထိုးဝင္လိုက္ျပီး လိုရမ္ကို တရွိုက္မက္မက္နမ္းလိုက္သည္။ တင္းက်ပ္စြာဖက္ထား လိုက္သည္။ ခဏျကာေတာ့ သူမသည္ ပစ္အားတြန္းထုတ္လိုက္ျပီး-
“သိပ္မကဲနဲ့ေမာင္- အမ်ိုးသမီးနိုင္ငံေရးသမားဆိုတာ ျပည္သူလူထုရဲ့ လက္ခုပ္သံနဲ့ ရွင္သန္ေနျကရတာ။ က်ြန္မ ကလင္တန္လို မျဖစ္ခ်င္ဘူး” ဟုဆိုလိုက္၏။ ျပီးေတာ့မွ- “ကဲ ဘယ္သြားမလဲေမာင္၊ ရွင့္ ဂိုေဒါင္ကိုလား”
“မဟုတ္ဘူး လိုရမ္၊ ေမာင့္ကို အသံုးလံုး ရံုးခ်ုပ္ကို ပို့ေပး။ ယယ္လ္ဂါနဲ့ေတြ့စရာရွိတယ္။ ေမာင့္ကြန္ျပူတာကိုလည္း စစ္ရဦးမယ္”
“အိမ္မွာ ကြန္ျပူတာမရွိတာဆိုလို့ တစ္တိုင္းျပည္လံုးမွာ ေမာင့္တစ္ေယာက္ထဲ ရွိမယ္ထင္တယ္”
“ေမာင္က တမင္သက္သက္ အိမ္မွာ မထားတာကြ၊ အင္တာနက္လိုက္၊ အီးေမးလ္လိုက္နဲ့ အခ်ိန္ကုန္မခံနိုင္ဘူး၊ တျခားလုပ္စရာေတြ အမ်ားျကီး”
လိုရမ္သည္ ကားကို ဟိုက္ေဝးလမ္းမျကီးတစ္ေလ်ွာက္ ေမာင္းနွင္လာခဲ့သည္။ ပစ္သည္ ျငိမ္ျငိမ္ေလးထိုင္ရင္း ဟိုေတြး ဒီေတြး ေတြးလာခဲ့ရာ ဝါရွင္တန္ရုပ္ထုနားေရာက္လာေတာ့-
“ေအာက္လြွတ္ေတာှမွာ ဘာသတင္းေတြထူးေသးလဲ” ဟုေမးလိုက္သည္။
လိုရမ္သည္ ရယ္ခ်င္စိတ္ကို ထိန္းခ်ုပ္ထားရသည္။ ဒီလိုခရီးမ်ိုးမွာ ဒီေနရာေရာက္တိုင္း ဒီေမးခြန္းကို သူမပ်က္မကြက္ ေမးတတ္ရာ ျကာေတာ့ ေျဖရသူပင္ ျငီးေငြ့လာသည္။ သူကေတာ့ ေမးျမဲေမးဆဲ။ လိုရမ္ကလည္း ေျဖေနျကအတိုင္း ဝတဿတရားမပ်က္ေျဖလိုက္သည္။
“ဒီလိုပါပဲ။ ေထြေထြထူးထူး မရွိပါဘူး”
“မင္း မျငီးေငြ့ဘူးလား လိုရမ္”
“ဘတ္ဂ်က္ နဲ့ပါတ္သက္တဲ့ စကားရည္လုပြဲေတြဟာ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ့စိတ္ကို ဘယ္ေလာက္အထိ လွုပ္ရွား ေစနိုင္မွာလဲ ေမာင္ရယ္။ ဒါနဲ့ ရူဒီဂန္းတစ္ေယာက္ အေျခအေန အေတာှဆိုးဆို”
“ေတာင္အာဖရိက က အရိုးဆရာဝန္ေတြ ေတာှျကပါတယ္ လိုရမ္ရာ၊ သံုးေလးလေတာ့ ေထာ့ေနဦးမွာေပါ့ေလ”
“အယ္လ္ကေျပာတယ္။ ေမာင္ အနဿတာတိကမွာ အေတာှဒုကဿခေတြ့ခဲ့တယ္တဲ့”
“သူတို့က ပိုဆိုးတာေပါ့ လိုရမ္ရယ္။ ေနဦး၊ မင္း အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ကူးသန္းေရာင္းဝယ္ေရး ေကာှမတီမွာ ပါတယ္ မဟုတ္လား”
“ပါတယ္ေလ”
“အာဂ်င္တီးနားက ေကာှပိုေရးရွင္းျကီးေတြနဲ့ ရင္းနွီးသလား”
“ဘာျဖစ္လို့လဲေမာင္၊ သူတို့ ဘဏဿဍာေရးဝန္ျကီးနဲ့ေတာ့ အစည္းအေဝးေတြမွာ ေတြ့ေနတာပဲ”
“အနာဂါတ္ ကံျကမဿမာသစ္ ဒါမွမဟုတ္ စတုတဿတအင္ပါယာဆိုတဲ့ နာမည္မ်ိုးနဲ့ ေကာှပိုေရးရွင္း ရွိသလား”
လိုရမ္က ခဏစဉ္းစားလိုက္ျပီး
“ကံျကမဿမာ အင္တာပရိုက္စ္ဆိုတာေတာ့ ဗ်ူနိုေအးရီးစ္မွာရွိတယ္။ က်ြန္မအမွတ္မမွားဘူးဆိုရင္ အဲဒီက စီအီးအိုက ကားလ္ဝုဖ္လို့ ေခါှတယ္ထင္တယ္”
“ဘယ္ေလာက္ျကာျပီလဲ”
“ေလးနွစ္ေလာက္ေတာ့ ရွိျပီ”
“မင္းမွတ္ဉာဏ္ေကာင္းေသးသားပဲ”
“ကားလ္ဝုဖ္က တစ္ခါျမင္ရင္ တစ္သက္မေမ့နိုင္ေလာက္တဲ့ ကိုလူေခ်ာရွင့္”
“ဒါဆို မင္းဘာလို့ ငါ့ တြယ္ကပ္ေနေသးသလဲ”
လိုရမ္က ျပံုး၍-
“တခါတေလက်ေတာ့ မိန္းမေတြဟာ ရုပ္ဆိုးဆိုး၊ ျကမ္းျကမ္တမ္းတမ္း၊ ဘီလူးလို လူမ်ိုးကိုမွ ျကိုက္တတ္ျကတယ္ရွင့္”
“ရုပ္ဆိုးဆိုး၊ ျကမ္းျကမ္း၊ ဘီလူးလိုလူ ဆိုတာ ငါေပါ့ေလ” ပစ္သည္ ေျပာေျပာဆိုဆို သူမ နားရြက္ဖ်ားေလးကို မနာ ေအာင္ကိုက္လိုက္သည္။ သူမက တခစ္ခစ္ရယ္ရင္း-
“လုပ္နဲ့ေနာှ၊ က်ြန္မ ကားေမာင္းေနတယ္” ဟုမူနြဲ့လိုက္၏။
ပစ္သည္ ေကာင္းကင္မွ ျကယ္မ်ားကို ေမာ့ျကည့္ေနမိ၏။ ကားလ္ဝုဖ္၊ ဂ်ာမန္နာမည္ အစစ္ပဲ၊ ဒီအတိုင္းဆိုရင္ ကံျကမဿမာ အင္တာပရိုက္စ္ကိုေတာ့ စံုစမ္းရလိမ့္မည္။
လိုရမ္သည္ အသံုးလံုး ရံုးခ်ုပ္ရွိ ေျမေအာက္ကားရပ္နားစခန္းထဲ ကားကိုေမာင္းဝင္သြား၏။ ကားသံုးစီးသာ ရပ္ထားသည္ကိုေတြ့ရသည္။ သူမသည္ ဓါတ္ေလွကားနွင့္ ကပ္ရက္ေနရာတြင္ ကားကိုရပ္လိုက္သည္။
“က်ြန္မလိုက္ခဲ့ရမွာလားေမာင္”
“မျကာဘူး၊ ခဏပဲ” ပစ္က ေျပာေျပာဆိုဆို ကားထဲမွ ထြက္ျပီး ဓါတ္ေလွကားထဲဝင္သြားသည္။
ပင္မ ဧည့္ခန္းျကီးသို့ေရာက္ေသာအခါ လံုျခံုေရးဝန္ထမ္းက-
“အလုပ္လာလုပ္တာ ေနာက္က်လွခ်ည္လား ဆရာ” ဟုဆီးျကိုနွုတ္ဆက္သည္။
“က်ြန္ေတာှ ခဏပဲျကာမွာ” ပစ္သည္ သမ္းေဝလ်ွက္ ျပန္ေျဖလိုက္သည္။ ပစ္သည္ ဆယ္ထပ္ရွိ ဟီရမ္ယယ္လ္ဂါ ၏အခန္းသို့ ေရာက္ေသာအခါ သူထင္သည့္ အတိုင္း ယယ္လ္ဂါသည္ အလုပ္လုပ္ဆဲ။ မ်က္လံုးျကီးမ်ားနီရဲလ်ွက္။ မက္စ္ကေတာ့ သူ့ကို ေမာှနီတာမွတဆင့္ မခို့တရို့ျကည့္ေန၏။
“ေဟး-ဒတ္၊ ညျကီးသန္းေခါင္ ဘာလာလုပ္သလဲ”
“ခင္ဗ်ားနဲ့ ေဒါက္တာအိုကြန္းနယ္လ္တို့ ေတြ့ထားတာေတြ လာနွိုက္တာ” ပစ္သည္ တဲ့တိုးပင္ေျပာလိုက္သည္။
ယယ္လ္ဂါက-
“က်ြန္ေတာှတို့ ေနာက္ဆံုးရီပို့ကို ညဆယ္နာရီက ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီးစားပြဲေပါှတင္ေပးျပီးျပီ” ဟုေျပာလိုက္၏။
“က်ြန္ေတာှ့ကို ခဏဌားလိုက္၊ မနက္က်ေတာ့ ျပန္ေပးမယ္”
“မေလာနဲ့ေလ ဒတ္ရဲ့။ အဘိုးျကီး ေန့လည္ထဲက အစည္းေဝးလုပ္ေနတာ၊ ခုထိ မျပီးေသးဘူး”
“ဒါဆိုလည္း ခင္ဗ်ား အိမ္ျပန္ အိပ္ပါေတာ့လား”
“ျပန္မလို့ပဲ။ ခုနကပဲ ေဒါက္တာ အိုကြန္းနယ္လ္ျပန္သြားလို့” ယယ္လ္ဂါက မ်က္လံုးမ်ားကို ပြတ္ရင္းေျပာလိုက္သည္။
“သူလာေသးတယ္ ဟုတ္လား”
“ေအးဗ်ာ၊ ေသာက္က်ိုးနည္းေအာင္ အလုပ္လုပ္နိုင္တဲ့ မိန္းမပဲဗ်ို ့”
“ဒါဆိုလည္း က်ြန္ေတာှ့ကို ပါးစပ္နဲ့ပဲ နည္းနည္းေျပာျပဗ်ာ”
“ခင္ဗ်ားျကားရင္ ယံုမွာေတာင္မဟုတ္ဘူး၊ ဇာတ္လမ္းက ဆန္းခ်က္ကေတာ့ ပက္စက္တယ္ ဆိုတဲ့ အထဲကပဲဗ်ို ့”
+++++++++++++++++++++++
