ကတၱီပါည၏ အေမွာင္ထုထဲတြင္ မတ္ေစာက္လွစြာေသာ ေတာင္နံရံႀကီးမ်ားသည္ မိုးထိုးေန၏။ အင္ဒီးစ္ ေတာင္တန္း၏ အေနာက္ဖက္ျခမ္းရွိ ေပ ၁၁၈ဝဝ ျမင့္သည့္ စာရိုမူရာလန္ေတာင္ထိပ္သည္ အၿမဲတေစ ဆီးႏွင္းမ်ား ဖံုးလႊမ္းလွ်က္ ရွိသည္။ ညသည္ တိမ္ကင္းစင္လွ်က္ရွိၿပီး ေကာင္းကင္သည္ ၾကည္လင္လြန္းလွသည္။ ၾကယ္မ်ား၏ အလင္းေရာင္ေအာက္ဝယ္ မတ္ေစာက္လွေသာ ေတာင္နံရံတြင္ တေရြ ့ေရြ ့သြားေနေသာ ယာဥ္ကေလး တစ္စီးကို ေတြ႔ရ၏။
မိုလာ အမ္ ၄ဝဝ အမ်ိဳးအစား ေကာင္းကင္ကားကေလးသည္ ခ်ာရိုကီး ဂ်စ္ကားတစ္စီးေလာက္သာ ရွိ၍ ကားလမ္းမ ေပၚတြင္ ဆင္းသက္ႏိုင္ၿပီး ကားဂိုေဒါင္ထဲတြင္ ထည့္သြင္းသိမ္းဆည္းႏိုင္၏။ သုိ႔ေသာ္ အဆင့္ျမင့္ ေလေၾကာင္းသိပၸံ ပညာ ျဖင့္တီထြင္ဖန္တီးထားေသာ ဤယာဥ္ငယ္သည္ ေလယာဥ္ႀကီးမ်ားသဖြယ္ တည္ၿငိမ္စြာေမာင္းႏွင္ႏိုင္၏။ စတားဝါးေခတ္ယာဥ္မ်ား၏ ေခတ္ဦးပံုစံဟု ေျပာႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အဆင့္ျမင့္ျမင့္တီထြင္ဖန္တီးထား၏။ ေရာက္ရွိ ဆင္းသက္ရန္ ေနရာကို ကြန္ပ်ဴတာမ်ားျဖင့္ တြက္ခ်က္အေျဖထုတ္ထားေသာ ေအာ္တိုပိုင္းေလာ့တပ္ ထိုယာဥ္ငယ္ အတြင္းရွိ ယာဥ္မွဴးႏွစ္ဦးမွာ ပါတ္ဝန္းက်င္ကို ေငးေမာၾကည့္ရႈေနယံုမွတပါး အျခားအလုပ္မရွိ။
ဒတ္ပစ္သည္ ျပင္ပျမင္ကြင္းမ်ားကို စိတ္မဝင္စားပဲ ကြန္ပ်ုတာေမာှနီတာကိုသာ သည္းျကီးမည္းျကီး ျကည့္ရွုေန၏။ ယာဉ္ငယ္ဆိုက္ေရာက္ရမည့္ေနရာကို ပရိုဂရမ္သြင္းထားျပီးျဖစ္ေသာေျကာင့္ ဒီထက္လည္းသူဘာမွ ပိုမလုပ္နိုင္။ အယ္လ္ဂ်ီယိုဒီနိုကေတာ့ စြန့္စားခန္းဝတဿတုတစ္ပုဒ္ကို က်ားကုတ္က်ားခဲ ဖတ္ရွုေန၏။ ယာဉ္ကိစဿစသည္ သူနွင့္ဘာမွ မဆိုင္သကဲ့သို့ ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္ကေလးပင္ စိတ္ဝင္စားဟန္မျပ။
ပစ္သည္ ဝုဖ္သေဘဿငာက်င္းဆီသို့ ေရေအာက္မွ ဝင္ရာလမ္းျပေျမပံုကို ေနာက္တစ္ျကိမ္ထပ္မံျကည့္ရွုလိုက္သည္။ ပုန္းလ်ွိုးကြယ္လ်ွိုး ရွိလွစြာေသာ ကံျကမဿမာအင္တာပရိုက္စ္၏ အင္ပါယာအတြင္းသို့ သူတို့နွစ္ေယာက္ ေခြးသူခိုးကဲ့သို့ ခိုးေျကာင္ခိုးဝွက္ ဝင္ျကရမည္ျဖစ္သည္။ ေရဒါတို့ ေလဆာတို့လြတ္မည့္လမ္းက ဤတစ္လမ္းသာရွိ၏။
ဒတ္ပစ္နွင့္ အယ္လ္ဂ်ီယိုဒီနိုတို့ နွစ္ေယာက္လံုး ေရငုတ္ဝတ္စံုမ်ားကို ကိုယ္စီဝတ္ဆင္ထားျကသည္။ သူတို့မွာ အဝတ္ အစားလဲလွယ္ေနဖို့ အခ်ိန္မရွိ။ ပစ္သည္ ကြန္ျပူတာေမာှနီတာကို ျကည့္ရင္း-
“ဆန္တာကရုဇ္က ထြက္ခြာလာတာ ခု ၂၁၂ မိုင္ေရာက္ျပီ” ဟု အယ္လ္ကိုလွမ္းေျပာလိုက္သည္။
အယ္လ္က ဝတဿတုစာအုပ္နွင့္ မ်က္နွာ မခြာတမ္းကပ္ထားရာမွ-
“ဘယ္ေလာက္လိုေသးသလဲ” ဟုလွမ္းေျပာလိုက္သည္။
“မိုင္ငါးဆယ္သာသာေလာက္။ ပရိုဂရမ္အရေတာ့ ေနာက္ဆယ့္ငါးမိနစ္ဆို ေရာက္ျပီ”
“ဒါဆို ေနာက္တစ္ခန္းဆက္ဖတ္ဖို့ အခ်ိန္ရေသးတယ္ကြ”
“နင့္ေမကလိန္းတဲ့မွ၊ ဘာအေျကာင္းမို့လို့ ဒီေလာက္သည္းျကီးမည္းျကီး ဖတ္ေနတာလဲ”
“အသာေနစမ္း၊ အျကမ္းဖက္သမားေတြက လူစြမ္းေကာင္းမကို တစ္စစီ ဖဲ့ေတာ့မယ့္အခ်ိန္မွာ လူစြမ္းေကာင္းက လာကယ္တဲ့ အခန္းကိုေရာက္ေနျပီကြ”
“ေတာှပါကြာ” ပစ္က စိတ္ပ်က္စြာျငီးျငူလိုက္ျပီး ေမာှနီတာကိုသာ စူးစိုက္ျကည့္ေနလိုက္၏။ ဒီငေပါနွင့္ စကားေျပာ ရသည္မွာ စိတ္ဆင္းရဲစရာ။ ခဏေနေတာ့-
“ေဟ့ေကာင္၊ ေရာက္ျပီကြ”
“ဟာကြာ၊ ဇာတ္ရွိန္တက္ေနတုန္းမွ”
“ေအးပါ၊ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ ဆက္ဖတ္လို့ရပါေသးတယ္။ ဖတ္၊ ဖတ္”
အယ္လ္က ပစ္ကို မ်က္ေစာင္းျကီးထိုးျပီး စာအုပ္ဆက္ဖတ္ေနျပန္သည္။ ပစ္က သူတို့ေအာက္ဖက္ရွိ သေဘဿငာက်င္းမွ မီးေရာင္မ်ားကို ေငးျကည့္ေနသည္။ လူလြန္မသားေတြ တည္ေဆာက္ေနသည့္ သေဘဿငာျကီးေတြကို နဖူးေတြ့၊ ဒူးေတြ့ျမင္ရေတာ့မည္။
“ဟား၊ ျပီးျပီ” ဂ်ီယိုဒီနိုက အလန့္တျကားထေအာှလိုက္သည္။
“ေသာက္က်ိုးနည္း၊ ေကာင္းလိုက္တဲ့ ဝတဿတုကြာ၊ မင္းသားတစ္ေယာက္ထဲက လူဆိုးတစ္ေသာင္းေလာက္ကို ဗ်င္းပစ္လိုက္တာ” ဂ်ီယိုဒီနိုသည္ ေျပာေနရင္းတန္းလန္း မီးေရာင္မ်ားကို ျမင္လိုက္ရသျဖင့္လန့္သြား၏။
“ေဟ့- ငါတို့ကို သူတို့ မေတြ့နိုင္တာေသခ်ာတယ္ေနာှ။ ဘုရား၊ ဘုရား၊ ေအာက္ကေန ဒံုးက်ည္နဲ့လွမ္းေဆာှလိုက္ လို့ကေတာ့ လူစြမ္းေကာင္း ပစ္နဲ့ လူစြမ္းေကာင္း အယ္လ္တို့နွစ္ေယာက္ မီးျခစ္ဘူးေလာက္ရွိတဲ့ ယာဉ္ကေလးထဲမွာ မီးသျဂဿငိုလ္ျပီးသားျဖစ္ကုန္ျကေတာ့မွာပဲ”
“ဘယ္စစ္သံုးေရဒါစနစ္ကမွ အမ္ ၄ဝဝ ကိုမေတြ့နိုင္ဘူးလို့ေတာ့ ေျပာလိုက္ျကတာပဲကြ၊ ေတြ့ရင္ေတာ့ မင္းေျပာသ လိုျဖစ္မွာ ေျမျကီးလက္ခတ္မလြဲပဲ သူငယ္ခ်င္း”
“ေအး၊ ေမာင္မင္းျကီးသားမ်ားေျပာလိုက္တာ မွန္ပါေစကြာ”
ပစ္သည္ လက္နွိပ္ဓါတ္မီးအေသးစားေလးျဖင့္ ေျမပံုကို ထိုးျကည့္ရင္း-
“ေရြးစရာလမ္းနွစ္လမ္းရွိတယ္ကြ။ ပထမလမ္းက ေရေအာက္ကေန နွစ္မိုင္ေလာက္သြားရမယ္။ ဒုတိယလမ္းက ေရခဲေတာင္ျကီးတစ္ခုကို ျဖတ္ျပီး ေလးမိုင္ေလာက္လမ္းေလ်ွာက္ရမယ္။ မင္းဘယ္ဟာျကိုက္သလဲ”
“ဒီေလာက္ေမွာင္မဲေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ေရခဲေတာင္ကိုတက္လို့ကေတာ့ ေခ်ာက္ထဲျပုတ္ျကျပီး ေနာင္နွစ္ေပါင္းတစ္ေသာင္း ေလာက္အထိ နင့္အေလာင္းကို ရွာမေတြ့ပဲေနမွာေပါ့ ကျမင္းထီးေကာင္ရဲ့”
“စိတ္မပူပါနဲ့ အဲသလို ျပုတ္ျကလို့ မင္းေသသြားရင္ ငါရေအာင္ရွာျပီး ကမဿဘာကိုကယ္တင္သူ လူစြမ္းေကာင္း အယ္လ္ ဂ်ီယိုဒီနိုဆိုျပီး ျပတိုက္မွာ ကိုယ္တံုးလံုးျကီး မွန္ေခါင္းသြင္းေပးထားပါ့မယ္”
သူတို့နွစ္ေယာက္ စကားနိုင္လုေနစဉ္ အမ္ ၄ဝဝ သည္ လံုးဝအရွိန္ေသသြား၏။ ပစ္သည္ ယာဉ္၏ ထိန္းခ်ုပ္ခလုတ္ မ်ားကို ဟိုသည္ေလ်ွာက္နွိပ္ရင္း အလုပ္မ်ားေန၏။ စကဿကန့္ပိုင္းအတြင္း အမ္ ၄ဝဝ သည္ တစ္ခုေသာေျမျပင္သို့ ျဖည္းညွင္းစြာ၊ ေအာင္ျမင္စြာသက္ဆင္းလိုက္နိုင္သည္။ အမွန္တကယ္ဆင္းသက္သည့္ေနရာသည္ ပရိုဂရမ္ လုပ္ထား ေသာ ေနရာနွင့္ ေလးလက္မသာကြာေဝး၏။ အံ့မခန္းသည့္ နည္းပညာမ်ားပါေပ။
“ငါတို့ ဘာမွကို မလုပ္လိုက္ရဘူးကြ။ သူ့ဖာသာသူ အကုန္လုပ္သြားတာပဲ”
“မလုပ္ရေတာ့ ေသာက္လုပ္ရွုပ္သက္သာတာေပါ့ မသာရဲ့။ ဒါနဲ့ေနပါဦး ခု တို့ဘယ္ေရာက္ေနသလဲ”
“သေဘဿငာက်င္းနဲ့ ကိုက္ငါးဆယ္ကြာတဲ့ ေတာင္ျကားထဲမွာ”
ပစ္သည္ ယာဉ္ထဲမွ ထြက္လိုက္၏။ ညသည္ တိတ္ဆိတ္မေနပါ။ သေဘဿငာက်င္းမွ အသံတို့သည္ ေရျပင္ကို ျဖတ္လ်ွက္ သူတို့ရွိေနရာ ေတာင္ျကားအတြင္းတြင္ ဆူညံလ်ွက္ရွိ၏။ ပစ္နွင့္ အယ္လ္တို့နွစ္ေယာက္သည္ ေရငုတ္ကိရိယာမ်ား နွင့္ လက္နက္ ကိရိယာမ်ားကို အျမန္ဆံုးတပ္ဆင္ေနျကသည္။ ပစ္သည္ ဂ်ီပီအက္စ္ စနစ္သံုး လမ္းျပ ကြန္ျပူတာကိရိယာကို ဘယ္လက္ေမာင္းတြင္ခ်ိတ္လိ္ုသည္။ အားလံုးေနသားတက်ျဖစ္ေအာင္ ျပင္ဆင္ျပီး ေသာအခါ ဂ်ီယိုဒီနိုက-
“သြားျကေတာ့မလား”
ပစ္က ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္၏။ ဒီအခ်ိန္မွစ၍ လံုျခံုေရး ထူထပ္စြာခ်ထားေသာ သေဘဿငာက်င္းတြင္းေရာက္သည္အထိ သူတို့စကားေျပာ၍ မျဖစ္ေတာ့မွန္း နွစ္ေယာက္လံုးသိျကသည္။ သြားျကေတာ့မည္၊ သြားရေတာ့မည္။
ဖတ္သြားပါတယ္
အေတာှျကာပါျပီေစာင့္ဖတ္ျဖစ္တာ အပိုင္း၂၀ေက်ာှကတည္းက comment ကတခါပဲေပးခဲ့ဖူးတယ္။
ေတာှေတာှစိတ္၀င္စားဖို့ေကာင္းတယ္ဗ်ာ ဇာတ္လမ္းက အေရးအသားေျကာင့္မူရင္းအာေဘာှမပ်က္ပဲ
ဆြဲေဆာင္မွုရွိေနတာ ။ေနာင္လဲ ဒီလိုဇာတ္လမ္းမ်ိုး ဒီလိုအေရးအသားသြက္သြက္ထက္ထက္မ်ိုးက ို
ေစာင့္ေမ်ွာှေနပါတယ္။က်န္တဲ့အပိုင္းေတြကိုလဲေမ်ွာှေနပါေျကာင္း……….
(က်ြန္ေတာှကဘာသာျပန္၀တဿထုေတြကိုျကိုက္ေလ့မရွိပါဘူး ဒီဇာတ္လမ္းဒီအေရးအသားကိုေတာ့ နွစ္သက္
ပါတယ္ခင္ဗ်ာ) စာေတြအမ်ားျကီးေရးနိုင္ပါေစ……။ ၈.၂.၂၀၁၀။