အတဿတလန္တစ္ ရွာပံုေတာှ (၅၄)

လြန္ခဲ့သည္ နာရီနွစ္ဆယ္တုန္းကေတာ့ ပစ္နွင့္အယ္လ္တို့သည္ ဤေနရာမွ မိုင္ေျခာက္ေထာင္ကြာေဝးေသာ အသံုးလံုး ရံုးခ်ုပ္ရွိ ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီး ဆန္ဒက္ကာ၏ ရံုးခန္းအတြင္း၌ လက္တစ္ဆုပ္စာ လူတစ္စုနွင့္အတူရွိေနခဲ့ျကသည္။ သူတို့မ်က္နွာမ်ားသည္ စိုးရိမ္၊ ေသာက၊ ဗ်ာပါဒ အေငြ့အသက္မ်ား လိမ္းက်ံလ်ွက္။

“ေဒါက္တာအိုကြန္းနဲလ္ ေပ်ာက္ေနတယ္” ဆန္ဒက္ကာက စကားဝိုင္းကို စဖြင့္လိုက္၏။

ပစ္က ကန္ဟိန္းကို တစ္ခ်က္ျကည့္လိုက္ရင္း-

“ေဒါက္တာ အိုကြန္းနဲလ္ကို လံုျခံုေရး အျပည့္ေပးထားတယ္ မဟုတ္လား”

ကန္ဟိန္းက-

“ဟုတ္တယ္ဗ်၊ သူဘယ္သြားသြားက်ြန္ေတာှတို့လိုက္တာပဲ။ သူနဲ့ သူ့သမီးေလး ေရခဲမုန့္ဝယ္ဖို့ဆိုျပီး စတိုးဆိုင္ တစ္ခုထဲ ဝင္သြားလိုက္ရာက ျပန္မထြက္လာျကေတာ့ဘူး။ အဲဒီကစျပီး ေပ်ာက္သြားေတာ့တာပဲ”

ပစ္က စားပြဲကို လက္သီးျဖင့္ ခပ္ျပင္းျပင္းထုလိုက္၏။ ေဒါသေတြ လွိုင္းထလာ၏။

“ဝုဖ္ေတြ လက္ခ်က္မွန္းေသခ်ာသိပါလ်ွက္နဲ့၊ ဒီလိုလုပ္မယ္မွန္းလည္း ျကိုတင္ေတြးနိုင္ပါလ်ွက္နဲ့ ဘာျဖစ္လို့ ခုလို ျဖစ္ရတာလဲ။ ဘာျဖစ္လို့ က်ြန္ေတာှတို့က သူတို့ကို အျမဲေလ်ွာ့တြက္မိေနရတာလဲ”

“ေဒါသေတြ သိပ္ထြက္မေနနဲ့ဦး ေကာင္ေလး၊ ဆက္နားေထာင္လိုက္ဦး၊ က်န္ေသးတယ္” ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီး ဆန္ဒက္ကာ က သူ့တပည့္ကို ေျပာလိုက္၏။

ပစ္သည္ သူ့ဆရာမ်က္နွာကို ျကည့္လိုက္၏။ သူ့မ်က္နွာက ျပိုေတာ့မည့္ မိုးသဖြယ္ အံုမွိုင္း ညိုပုတ္လ်ွက္၊

“ေနဦး၊ ဆရာေျပာမယ့္ဟာ က်ြန္ေတာှမွန္းျကည့္မယ္။ အယ္လ္ဆီေရာ၊ ေဟဒီ့အေလာင္းေရာ ေပ်ာက္သြားျပန္ျပီ မဟုတ္လား”

ဆန္ဒက္ကာ ကဘာမွ မေျပာေတာ့ပဲ ေခါင္းကိုသာ ယမ္းေန၏။ အက္ဖ္ဘီအိုင္ ေအးဂ်င့္ ကန္ဟိန္းကသာ-

“က်ြန္ေတာှတို့ရဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးပစဿစည္းကိရိယာေတြမွာ ဘာတစ္ခုမွ အခ်က္မျပပဲ အယ္လ္ဆီနဲ့ ေဟဒီေပ်ာက္သြား တာကေတာ့ ဘယ္လိုေျဖရွင္းရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူး” ဟုတိုးတိုးေလး ေျပာရွာသည္။

ဂ်ီယိုဒီနို ကေမးေစ့ကို ပြတ္ရင္း-

“ဒီအတိုင္းဆို ဒီေကာင္ေတြဟာ ရွိန္းဆာယာ ပိုေမာက္လို့ ကိုယ္ေပ်ာက္ေဆးစားျပီးမ်ား ကယ္သြားသလားလို့ပဲ ယူဆစရာ ရွိေတာ့တာေပါ့”

“ကိုယ္ေပ်ာက္တာမဟုတ္ဖူး။ ဒို့ထက္လ်ွင္တာ၊ ျမန္တာ၊ သြက္လက္တာကြ” ပစ္က ျဖည့္ေျပာလိုက္သည္။

ကန္ဟိန္းက-

“ဘယ္လ္တီမိုး ေလဆိပ္ကေန ကံျကမဿမာအင္တာပရိုက္စ္ပိုင္ ဂ်က္ေလယာဉ္တစ္စီး ထြက္သြားတယ္။ သူတို့ဘယ္ကို–”

“အာဂ်င္တီးနားကို” ကန္ဟိန္း၏ စကားကို ပစ္က အဆံုးသတ္ေပးလိုက္၏။

စီအိုင္ေအမွ ရြန္လစ္တဲက လည္ေခ်ာင္းရွင္းလိုက္ျပီး-

“ဒီေနရာမွာ ေမးစရာရွိတာက သူတို့ဘာေျကာင့္ ဒီလိုလုပ္တာလဲဆိုတာကိုပဲ။ တစ္ခ်ိန္တုန္းကေတာ့ သူတို့ဟာ မစဿစတာ ပစ္၊ မစဿစတာ ဂ်ီယိုဒီနိုနဲ့ ေဒါက္တာ အိုကြန္းနဲလ္တို့ကို ေတြ့ရာသခဿင်ိ ုင္းဓါးမဆိုင္းပဲ သုတ္သင္ခ်င္ရတဲ့ အေျကာင္းက ကိုလိုရာဒိုက လ်ွို့ဝွက္ခ်က္ေတြ ေပါှမွာစိုးလို့မဟုတ္လား။ အခု အဲဒီလ်ွို့ဝွက္ခ်က္ကို လူတကာသိေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သူတို့ဘာလို့ ဒီလိုလုပ္တာလဲဆိုတာ က်ြန္ေတာှတို့ စဉ္းစားလို့မရဘူးျဖစ္ေနတယ္”

“ေဒါက္တာအိုကြန္းနဲလ္ရဲ့ က်ြမ္းက်င္မွုကို လိုခ်င္လို့ေနမွာေပါ့” ကန္ဟိန္းက ဝင္ေျပာလိုက္၏။

“ေနဦးဗ်။ အားမီးနီးစ္လ်ွို့ဝွက္အခန္း အားလံုးေပါင္း ေျခာက္ခုရွိတယ္လို့ အယ္လ္ဆီဝုဖ္က ေျပာတယ္။ က်ြန္ေတာှတို့ က နွစ္ခု၊ သူတို့က တစ္ခုေတြ့ခဲ့ျပီးျပီ။ နွစ္ခုက သဘာဝေဘးအနဿတရာယ္ေျကာင့္ ပ်က္စီးသြားျပီဆိုေတာ့ တစ္ခု က်န္ရစ္ေနေသးတာေပါ့။ အယ္လ္ဆီက အဲဒီတစ္ခုဟာ ပီရူးက အင္ဒီးစ္ေတာင္တန္း တစ္ေနရာမွာရွိတယ္လို့ ေျပာတယ္။ က်ြန္ေတာှထင္တယ္။ သူတို့မွာ အဲဒါကို ရွာဖို့ ဝွက္စာရွိလိမ့္မယ္။ ဒီဝွက္စာကို ေဖာှဖို့မ်ားေဒါက္တာ အိုကြန္းနဲလ္ကို ျပန္ေပးဆြဲသြားျကသလား”

“အမ်ားျကီးျဖစ္နိုင္တာေပါ့” ဆန္ဒက္ကာနွင့္ ကန္ဟိန္းက ပစ္စကားကို ေထာက္ခံလိုက္ျက၏။

“ေဒါက္တာ အိုကြန္းနဲလ္က လုပ္ေပးပါ့မလား” ဂ်ီယိုဒီနိုက ဝင္ေျပာ၏။

ရြန္လစ္တဲလ္က ျပံုးလိုက္ရင္း-

“မလုပ္ေပးလို့မရဘူးေလဗ်ာ။ သူ့သမီးေလးပါ ေခါှသြားတာကိုးဗ်”

“ဆိုေတာ့ က်ုပ္တို့သြားကယ္ထုတ္ဖို့ပဲရွိတာေပါ့”

ပစ္၏ စကားေျကာင့္ ရြန္လစ္တဲလ္ မ်က္လံုးျပူးသြားသည္။

“ကယ္ထုတ္ဖို့ဆိုတာက ဘယ္မွာထားမွန္းသိဦးမွကိုး မစဿစတာပစ္ရဲ့”

“က်ြန္ေတာှသိတယ္။ ခ်ီလီမွာရွိတဲ့ သူတို့သေဘဿငာက်င္းမွာရွိလိမ့္မယ္။ ခုေလာက္ဆို ဝုဖ္ေတြအားလံုး အဲဒီကို ေရာက္ေနေလာက္ျပီ”

“ဒီလိုဆိုရင္ေတာ့ က်ြန္ေတာှတို့ စီအိုင္ေအက ရထားတဲ့ သေဘဿငာက်င္းရဲ့ ဆက္တယ္လိုက္ဓါတ္ပံုေတြနဲ့ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီေနရာကို ဘယ္လိုသြားမလဲ။ ေျမျပင္၊ ေရျပင္နဲ့ ေလထဲကေန ဘယ္လို ယာဉ္မ်ိုးနဲ့မွ အနားကပ္လို့မရေလာက္ေအာင္ လံုျခံုေရးေကာင္းလွတယ္လို့ က်ြန္ေတာှတို့ ပညာရွင္ေတြက ေျပာထားတယ္”

“ဒါဆိုလည္း ေရေအာက္ကသြားမွာေပါ့ဗ်ာ”

“ေရေအာက္မွာလည္း လံုျခံုေရး ကိရိယာေတြ တပ္ထားနိုင္တာပဲ”

“အဲဒီက်မွ ျကည့္လုပ္တာေပါ့”

“ေနဦး၊ ေနဦး အဲသလိုလုပ္ဖို့ ငါခြင့္မျပုနိုင္ဦး၊ အသံုးလံုးရဲ့ လုပ္ပိုင္ခြင့္ ေဘာင္ထဲက ေက်ာှေနတယ္။ ဒီကိစဿစမ်ိုးဆိုတာ ေရတပ္က အထူးစစ္ဆင္ေရးအဖြဲ့ေတြ ကိုင္ရမွာ” ဆန္ဒက္ကာ ကဝင္ေျပာလိုက္၏။

“မဟုတ္ဘူး ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီး၊ ဝုဖ္ေတြအေျကာင္းကို က်ြန္ေတာှတို့ေလာက္သိတဲ့လူ ေလာကမွာမရွိဘူး။ က်ြန္ေတာှနဲ့ အယ္လ္ လုပ္ရင္ျဖစ္တယ္”

“ေအး၊ ဒါေပမဲ့ မင္းတို့ကို အက္ဖ္ဘီအိုင္ ကေရာ၊ စီအိုင္ေအကပါ မကူညီနိုင္ဘူးဆိုတာ သိတယ္ေနာှ” ဆန္ဒက္ကာ က ကန္ဟိန္းနွင့္ ရြန္လစ္တဲလ္ကို ျကည့္ရင္း ပစ္ကို ျပန္ေျပာလိုက္သည္။

“ျပီးေတာ့ ငါေမးခ်င္တာက ခုေလာေလာလတ္လတ္ကို ဝုဖ္ေတြရဲ့ စီမံကိန္းကို ထိုးေဖာက္ဝင္ေရာက္ဖို့ လိုေနျပီလား”

“လိုတယ္ ဗိုလ္ခ်ုပ္၊ ျမန္နိုင္သမ်ွ ျမန္ေလေကာင္းေလပဲ။ က်ြန္ေတာှအဲဒါကို စိတ္ထဲက သိေနတယ္။”