အတဿတလန္တစ္ ရွာပံုေတာှ (၅၆)

အေစာင့္ေတြ သူတို့ကို မျမင္ပါေစနွင့္ ဟု ပစ္ျကိတ္၍ဆုေတာင္းေနမိသည္။ တစ္ကိုယ္လံုးအမည္းေရာင္ ေရငုတ္ဝတ္စံု ကို ဝတ္ဆင္ထားျပီး မဟူရာညအေမွာင္၏ အကာအကြယ္ကိုယူ၍ ေအးစက္မဲေမွာင္သည့္ ေရထဲတြင္ေနရေသာှလည္း မီးေရာင္မ်ား ထိန္ထိန္လင္းေနေသာ သေဘဿငာက်င္းနားသို့ကပ္လာရေသာအခါ သိပ္ေက်ာမလံုခ်င္။ မေတာှတဆ တာဝန္ေက်လွေသာ၊ မ်က္စိစူးလွေသာ အေစာင့္တစ္ေယာက္ေယာက္က သူတို့ကို ေတြ့သြားလ်ွင္ အျကံအစည္ အားလံုး သဲထဲေရသြန္ျဖစ္သြားနိုင္သည္။ သို့ေသာှ သူတို့ ကံေကာင္း၏။ ခုထိေတာ့ နာဘယံ ေဘးမရွိ။

“ငါ့အသံျကားရသလား အယ္လ္” ေအကြာကြမ္ ဆက္သြယ္ေရးကိရိယာမွတဆင့္ ပစ္တိုးတိုးေလးေမးလိုက္သည္။

“ပီပီသသျကီးကို ျကားရတယ္ကြ” အယ္လ္က ေလသံကေလးျဖင့္ ျပန္ေျဖလိုက္သည္။

ေရျပင္ေပါှသို့ အသာကေလးေခါင္းေဖာှျကည့္လိုက္ျကသည္။ ေခတ္သစ္ေနာဧ သေဘဿငာျကီးေလးစင္းနွင့္ (၇၅) ကိုက္ အကြာမွာသူတို့ေရာက္ေနျကျပီ။ ေရခဲေတာင္ျကီးမ်ားထက္ ျမင့္မားေသာ လူလုပ္သံမဏိ ေတာင္ျကီးမ်ား အလား ေရေပါှတြင္ ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္။ အရြယ္အစားကား အံ့မခန္းျကီးမားလွ၏။

“ငါတို့ အျမင္မ်ားမွားေနသလား” အယ္လ္က သေဘဿငာျကီးမ်ားကို ျကည့္ရင္း မယံုသကဿငာေျပာလိုက္သည္။ တကယ္ လည္း သူ့စိတ္ထဲတြင္ အိပ္မက္မက္ေနသလို ခံစားေနရ၏။

“နင့္အဘ သေဘဿငာေတြကို ေငးမေနနဲ့၊ အေပါှတက္ဖို့ေနရာရွာျကစို့” ပစ္က အယ့္ကို ေလသံကေလးျဖင့္ သတိေပး၏။

“မင္း ပက္ထရစ္ရွာ က တကယ္ ဒီေနရာမွာရွိလို့လား”

“မသိဘူး။ ရွိဖို့ေတာ့မ်ားတယ္။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ဒီကစရမွာပဲေလ”

သေဘဿငာက်င္း မီးျပတိုက္မွ ထိုးထားေသာ မီးေမာင္းအလင္းေရာင္မ်ားျကားကြက္၍ ျဖစ္ေပါှေနေသာ ကတ္သီး ကတ္သတ္ အေမွာင္ရိပ္ကေလးမ်ား၏ အကာအကြယ္ကိုယူ၍ ကမ္းေျခသို့ ပုန္းလ်ွိုးကြယ္လ်ွိုးတက္လာျကသည္။ သူတို့ထံတြင္ သေဘဿငာက်င္းအလုပ္သမား ယူနီေဖာင္းမ်ားအသင့္ပါလာျက၏။ အေမရိကန္ ေထာင္မ်ားတြင္ ေထာင္သားမ်ားကို ထုတ္ေပးေသာ လိေမဿမာှေရာင္ေတာက္ေတာက္ ဝတ္စံုမ်ားနွင့္ တူ၏။  ျဂိုလ္တုမွတဆင့္ ရိုက္ထား ေသာ ေကာင္းကင္ဓါတ္ပံုမ်ားကို အျကိမ္ျကိမ္အခါခါေလ့လာထားျပီး ျဖစ္သျဖင့္ အေစာင့္အျကပ္ အနည္းဆံုး ေနရာသို့ စီစဉ္ထားသည့္အတိုင္းတက္လာနိုင္ျကသည္။

ကမ္းစပ္ရွိ ေက်ာက္တံုးျကီးကို အကာအကြယ္ယူရင္း ထိုေနရာ၏ တစ္ဦးတည္းေသာ အေစာင့္ကိုေခ်ာင္းျကည့္လိုက္ ၏။ ပစ္ေမ်ွာှလင့္ထားသည့္အတိုင္း အေစာင့္သည္ ပ်င္းရိျငီးေငြ့စြာျဖင့္ အိပ္ငိုက္ရင္းလမ္းေလ်ွာက္ေန၏။ မည္သည့္ အေနွာက္အယွက္ ကိုမွ မေတြ့ျကံုဖူးသည့္အတြက္ ဝတဿတရားေက်ရံု တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနသည္။

အေမွာင္ရိပ္ထဲသို့ အေစာင့္ဝင္ေရာက္ေပ်ာက္ကြယ္သြားေသာအခါ ပစ္နွင့္ အယ္လ္တို့သည္ ကုန္းေပါှသို့ အူယား ဖားလ်ား တက္ေျပးျကျပီး အနီးဆံုးအေဆာက္အဦးတစ္ခုနားေျပးကပ္လိုက္ျက၏။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ တံခါးကို ေသာ့ခတ္မထား။ သူတို့အထဲသို့ အျမန္ဝင္ျကျပီး တံခါးျပန္ပိတ္လိုက္ျက၏။

အခန္းထဲတြင္ေတြ့ရသည့္ တာေပါှလင္ပိတ္စျကီးတစ္ခုကိုယူ၍ တစ္ခုတည္းေသာ ျပူတင္းေပါက္တြင္ ကာရံထား လိုက္သည္။ ထို့ေနာက္ လက္နွိပ္ဓါတ္မီးအေသးေလးျဖင့္ တစ္ခန္းလံုးေလ်ွာက္ထိုးျကည့္ျက၏။ သေဘဿငာတည္ေဆာက္ ေရး ပစဿစည္းမ်ားထားသည့္ စတိုခန္းတည္း။ ပစဿစည္းမ်ားကို သပ္ယပ္သန့္ရွင္းစြာ စနစ္တက် စီတန္းထား၏။

“ဒီေကာင္ေတြ အင္မတန္ေသသပ္ စနစ္က်တာပဲကြ”

“စနစ္က်တာက ဂ်ာမာန္ ေတြရဲ့ေမြးရာပါအက်င့္ကြ။ တစ္ကမဿဘာလံုးကို စနစ္တက် ဖ်က္ဆီးမွာ”

ပစ္နွင့္ အယ္လ္တို့သည္ စကားေျပာရင္း လိေမဿမာှေရာင္ အလုပ္သမားယူနီေဖာင္းမ်ားကို သူတို့၏ အသားကပ္ ေရငုတ္ဝတ္စံုမ်ားအေပါှက ထပ္ဝတ္ေနျက၏။

“ငါတစ္ခုေတြးမိတယ္ီ” အယ္လ္က ရုတ္တရက္ေကာက္ကာငင္ကာေျပာလိုက္သည္။

“ဘာလဲ”

“ျဂိုလ္တု ဓါတ္ပံုေတြက နာမည္မပါဘူးေလကြာ။ ငါတို့က ဘယ္အေဆာက္အဦးကိုသြားရမွာတုန္း”

“အဲဒါအသာထားဦး ဒီထက္ဆိုးတာရွိေသးတယ္၊ အခုဒို့ေရာက္ေနတာ ေတာင္အေမရိက၊ အဂဿငလိပ္လို ေျပာျကမွာ မဟုတ္ဘူး၊ မင္းစပိန္လိုတတ္လား”

“ေဟ့ေကာင္ရ၊ ငါ အီတလီသားကြ၊ စပိန္လိုေလာက္ကေတာ့ ျဖီးလို့ရတယ္”

“ေအး ဒါဆို စကားေျပာရမဲ့ေနရာဆို မင္းေျပာ၊ ငါက နားမျကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနမယ္”

“ျပီးေရာ”

ပစ္နွင့္ အယ္လ္တို့သည္ ဤသို့ဤနွယ္လုပ္ငန္းတာဝန္မ်ားခြဲေဝျပီး သကာလ အယ္လ္က ဝုဖ္ရံုးခန္းကို ျဂိုလ္တုဓါတ္ပံု မ်ားတြင္ ျပူးျပဲရွာေနတုန္း ပစ္သည္ လက္စြဲေတာှ ဂလိုဘယ္လ္စတားဖုန္းကို နွိပ္ေလ၏။ ဆန္ဒက္ကာထံ အေျကာင္း ျကားရမည္ေလ။

+++++++++++++++

ဝါးတားဂိတ္အတြင္းရွိ ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီး ဆန္ဒက္ကာ ၏ ကြန္ဒိုမီနီယံအခန္းတြင္းအေျခအေနသည္ မီးလင္းဖိုမွ အပူရွိန္ ေျကာင့္ေနြးေထြးလ်ွက္ရွိေသာှလည္း ထိုင္ေနသူသံုးေယာက္မွာ စိတ္လွုပ္ရွားမွုေျကာင့္ ဂဏာမျငိမ္လွ။

ဆန္ဒက္ကာနွင့္ ရြန္လစ္တယ္လ္တို့သည္ အနည္းဆံုးအသက္ရွစ္ဆယ္ခန့္ရွိမည့္ ေခါင္းျဖူစြယ္က်ိုး အဖိုးျကီး တစ္ဦး နွင့္ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ ထိုင္လ်ွက္ရွိျကသည္။ ထိုအဖိုးျကီးကား ဒုတိယ ကမဿဘာစစ္အတြင္း ဂ်ာမာန္ေရတပ္၏ ဗိုလ္ခ်ုပ္အျဖစ္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္ ဗိုလ္ခ်ုပ္ ဟိုဇဖဲ ျဖစ္၏။ ယခုအခါ အေမရိကန္ နိုင္ငံသား တစ္ဦး ျဖစ္ေနျပီ ျဖစ္ေသာ သူ့ေနာက္ေျကာင္းကို မည္သူမွ မသိနိုင္ေတာ့။

ဗိုလ္ခ်ုပ္ ဟိုဇဖဲသည္ ၁၉၄၂ ခုနွစ္မွ ၁၉၄၅ ခုနွစ္အထိ ဂ်ာမာန္ယူဘုတ္ေရယာဉ္မွူးအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ျပီး သူ့ယူဘုတ္ နွင့္အတူ မက္ဆီကိုနိုင္ငံ ဗီရာခရုဇ္တြင္ လက္နက္ခ်ခဲ့သူျဖစ္၏။ စစ္အျပီး မာရွယ္စီမံကိန္းနွင့္ ျကံုေတြ့ရေသာ ဟိုဇဖဲ သည္ အေမရိကန္အစိုးရထံမွ သေဘဿငာမ်ားဌားရမ္းျပီး ဟိုဇဖဲ သေဘဿငာကုမဿပဏီကို တည္ေထာင္၍ နွစ္ေလးဆယ္ အတြင္း သေဘဿငာ (၃၇) စီးပိုင္ဆိုင္သည့္ သူေဌးျကီးတစ္ဦးျဖစ္လာခဲ့သည္။ ထို ဟိုဇဖဲ၊ အနွီ ဟိုဇဖဲသည္ ယခု ဆန္ဒက္ ကာနွင့္ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ထိုင္လ်ွက္ရွိသည္။