မွတ္မွတ္ရရ
500 days in Dvaravati (22)
ရြာမွထြက္ေလ၊ ေတာမွာေသ က်န္းမာေရး ေဘာဂေဗဒ မဟာသိပဿပံတန္း စာသင္ခန္းသည္ ပုစိေကြး ေသးေသးကေလးျဖစ္၏။ ထိုစာသင္ခန္း ေပါက္စနေလးနွင့္ မလိုက္ဖက္လွစြာပင္ နွစ္ေကာင္အား ေလေအးေပးစက္ျကီး တပ္ဆင္ထားေသာေျကာင့္ စာသင္ခန္းကား အျမဲတမ္း ရင္ထဲက ေဆာင္းရာသီ ျဖစ္ေနေတာ့သည္။
500 days in Dvaravati (21)
ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္ “ေက်ာင္းဖြင့္ရင္ ရည္းစားေလးကို ေခၚၿပီး ဦးခ်စ္လဘက္ရည္သြားေသာက္မယ္” တဲ့။ သူတို႔ ငယ္ငယ္က ေအာင္ျမင္ ေက်ာ္ၾကားလွေသာ အဆိုေတာ္ႀကီး ကိုင္ဇာ၏ သီခ်င္းခ်ိဳခ်ိဳ တစ္ပုဒ္ ရွိခဲ့ဖူးသည္။ အခု ထိုင္းႏိုင္ငံ ဘန္ေကာက္ ၿမိဳ ႔ေတာ္ ခ်ဴလာေလာင္ကြန္ေတာ္ဝင္ တကၠသိုလ္ႀကီးတြင္ ေက်ာင္းတက္ေနရေသာ သူ႔အတြက္ preliminary course ေခၚပဏာမ သင္တန္းမ်ားၿပီးဆံုး၍ မဟာဘြဲ႔အတြက္ တကယ့္အစစ္အမွန္ သင္တန္းမ်ား စပါေခ်ၿပီ။
500 days in Dvaravati (20)
အရူးကတမူးသာ (၂) ၁၉၇ဝ ေနွာင္းပိုင္း ပရင္စတန္တကဿကသိုလ္တြင္ေတာ့ ဂ်ြန္နက္ရွ္သည္ အလြန္တရာနာမည္ျကီးသူ ျဖစ္ေနေလျပီ။ လူတိုင္း က ပရင္စတန္ သခဿင်ာဋဿဌာန၏ ေက်ာက္သင္ပုန္းမည္းျကီးေပါှတြင္ ညျကီးသန္းေခါင္ သခဿင်ာညီမ်ွျခင္းမ်ား ထထေရးတတ္ သည့္ ဂ်ြန္နက္ရွ္အေျကာင္းကို ဒဏဿဍာရီထဲက ပံုျပင္တစ္ပုဒ္နွယ္ ေျပာဆိုေနျက၏။ ၁၉၇၈ ခုနွစ္တြင္ နက္ရွ္ အီကြီ လီဘရမ္ရွာေဖြေတြ့ရွိမွုကို အေျကာင္းျပု၍ ဗြန္န်ူမန္းဆုကို ရ၏။
500 days in Dvaravati (19)
အရူးက တမူးသာ (၁) ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္၍ သင္တန္းသစ္တက္ရျပန္ေလျပီ။ ဒီတစ္ေခါက္ အလွည့္က် အသံုးေတာှခံ ရမည့္ဘာသာက မိုက္ခရို အီေကာှေနာမစ္ ျဖစ္၏။ သင္တန္းတာဝန္ခံက တြဲဖက္ပါေမာကဿခ ေဒါက္တာဂ်ြန္ အမည္ရွိ မ်က္မွန္ထူထူ၊ ဆံပင္တိုတို နွင့္ အျမဲျပံုးေနတတ္ေသာ ဆရာမ ျဖစ္၏။
500 days in Dvaravati (18)
ဆုန္ကရမ္ ရဲ့ အရုဏ္ဦး ေပ်ာ္သည္။ ေက်ာင္းပိတ္ၿပီ။ မက္ခရို ေဘာဂေဗဒ ႏွင့္ အသံုးခ် သခ်ၤာသင္တန္းမ်ားၿပီးဆံုး၍ အႀကိဳသင္တန္း၏ ေနာက္ဆံုးဘာသာရပ္ျဖစ္ေသာ မိုက္ခရို ေဘာဂေဗဒ သင္တန္းမစမီွ ဆုန္ကရမ္ေခၚ ထိုင္းသႀကၤန္ပြဲေတာ္ႏွင့္ တည့္တည့္ တိုးမိသျဖင့္ ေက်ာင္းသံုးပါတ္ပိတ္ရသည္။ စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ အနားယူလိုက္မဟဲ့လို႔ အႀကံႀကီး ႀကံခဲ့ ေသာ္လည္း ေက်ာင္းပိတ္ၿပီး ၄၈ နာရီ အတြင္း ထိနမိဒၶ ကသူ႔ကို လႊမ္းမိုးအႏိုင္ယူသြားခဲ့သည္။ ဘန္ေကာက္၏ လမ္းမ မ်ားကား ေျခာက္ေသြ႔လွပါဘိ။ ဘဇာ ေၾကာင့္နည္း။ အေၾကာင္းရင္းကို ေစာေၾကာဆန္းစစ္မိေသာအခါ- ၿမိဳ ႔ႀကီးသား တို႔ကား အားလပ္ရက္အတြက္ ႏိုင္ငံတြင္း၊ ျပင္ အပန္းေျဖခရီးမ်ား ကိုယ္စီကိုယ္ဌ ထြက္ေတာ္မူေနၾကရာ ဘယ္ခရီးမွ မထြက္ႏိုင္ေသာ သူ႔လိုလူမ်ိဳးမ်ားသာ ဆုန္ကရမ္ သႀကၤန္ရက္အတြင္းဘန္ေကာက္တြင္ ေငါင္းစင္းစင္း [...]
500 days in Dvaravati (17)
နင္လားဟဲ့ သခ်ၤာ ေန႔ရက္တို႔သည္ မွန္မွန္ႀကီး ကုန္ဆံုးလွ်က္ ရွိ၏။ တစ္ေန႔ ထမင္း သံုးထပ္စားရင္း၊ ေလးဖက္ပါတ္ရံ အုတ္နံရံတြင္း အခန္းက်ဥ္းကေလး ထဲမွာထိုင္ရင္း၊ လွဲရင္း၊ စာဖတ္ရင္း၊ နိစၥဓူဝ ေက်ာင္းသို႔သြား၍ စိတ္ညစ္ဖြယ္ သင္ၾကားပို႔ခ်မႈမ်ား ကို နာခံရင္း၊ ညေနအျပန္ ရန္နန္လမ္းမ ေဘးရွိ ပန္းၿခံေပါက္စေလးထဲတြင္ ထိုင္၍ ေတာင္ေတာင္အီအီ ေငးေမာရင္း၊ ကြန္ပ်ဴတာေရွ ႔မ်က္ႏွာအပ္၍ အင္တာနက္ရင္း၊ တီဗြီ ဖန္သားျပင္မွ အရုပ္ႏွင့္ အသံမ်ားကို စကၡဳႏွင့္ ေသာတ အာရံုျဖန္႔ က်က္ရင္း တစ္လမွ်ေသာ အခ်ိန္ကုန္ခဲ့ၿပီ။
500 days in Dvaravati (16)
ဟန္းဖုန္း မွသည္ ဟန္ဖုန္းဆီသို႔ ဘာလိုလိုႏွင့္ ဘန္ေကာက္ေရာက္ေနသည္မွာ တစ္လ နီးပါးရွိခဲ့ၿပီ။ ရန္နန္း ကိုဗဟိုျပဳ၍ ေနရာအေတာ္မ်ားမ်ား သြားတတ္ လာတတ္ေနၿပီ။ အယုဒၶယ လမ္းသြယ္ (၂) ဆိုသည့္ သူေနထိုင္ရာ လမ္းက်ဥ္းေလးအတြင္း သူ႔ေျခရာမ်ား ထပ္ေနၿပီ။ လမ္းထိပ္ရွိ ကားအေရာင္းျပခန္းငယ္ေလးကိုလည္း အသြားအျပန္ ေငးေမာၾကည့္ရႈတတ္လာၿပီ။ မာစီးဒီး၊ ေဗာ္လ္ဗို၊ ဘီအမ္ဒဘလွ်ဴ ႏွစ္ေယာက္စီး ၿပိဳင္ကားငယ္ကေလးမ်ားက မ်က္စိပသာဒ ရွိလွပါဘိ၊ ေစ်းႏႈန္းေတြက ဘတ္ႏွစ္သန္း မွ ငါးသန္းအထိ အစားစား၊ သူတို႔ဆီက ကားေစ်းျဖင့္ခ်ိန္ထိုးၾကည့္လွ်င္ မ်ားလွသည္ဟု မဆိုသာ။ သို႔ေသာ္လည္း သူ႔မွာ ရွိသည့္ေငြျဖင့္ ဆိုလွ်င္ေတာ့ ကားမေျပာႏွင့္၊ လန္ခ်ားပင္မရႏိုင္။
500 days in Dvaravati (15)
ဒြါရာ၀တီမွာရက္ငါးရာ (၁၅) ခ်ဴလာ ႏွင့္ အန္နာ၊ မင္းတုန္းႏွင့္ ဆရာမွတ္ စေန၊ တနဂၤေႏြ ႏွစ္ရက္လံုး သူ အျပင္မထြက္ျဖစ္။ ကိုးန၀င္း အခန္းထဲမွာ ေအာင္းေန၏။ စားေသာက္ဆိုင္ကို ဖုန္းဆက္ၿပီး စားခ်င္တာ မွာစားသည္။ တီဗြီ ၾကည့္သည္။ စာအုပ္ဖတ္သည္။ တစ္သက္လံုး ေတာင့္တ ခဲ့ေသာ တစ္ေယာက္တည္း ေနခ်င္ သလိုေနရသည့္ အခြင့္ အေရးကို အျပည့္အ၀ ရယူေနသည့္ႏွယ္။ တုိက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ လို႔ပဲ ေျပာရမလား။ တီဗြီမွ The king and I ဇာတ္လမ္းလာေနသည္။ ထိုင္းရဲ့ ဂႏၲ၀င္ေျမာက္ အလွည့္အေျပာင္းတို႔ ကို မွတ္တမ္းတင္ရင္း အေနာက္လႊမ္းမိုးမႈ ကို သိမ္ေမြ႔စြာ မီးေမာင္းထိုးျပသည့္ ခ်ဴလာ ေလာင္ကြန္ ဘုရင္ ႏွင့္ အဂၤလိပ္စာ [...]
သင့္လူ
ေျကာင္ကိုခ်ူဆြဲျကသူမ်ား
ေမ်ွာှလင့္ခ်က္ ျကီးမားစြာထား၍ အေကာင္အထည္ ေဖာှခဲ့ျကေသာ ပဏာမ က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မွု လုပ္ငန္းျကီးကို နွစ္ေပာင္း သံုးဆယ္ ျကာေသာခာဝယ္ ပညာရွင္တို့ ဆန္းစစ္ျကည့္ေသာအခာ မွန္းခ်က္နွင့္ နွမ္းထြက္ မကိုက္သည္ကို ဝမ္းနည္းဖြယ္ ေတြ့ရွိ လာျက၏။ မည္သို့ ျဖစ္ခဲ့သနည္း။
