အတဿတလန္တစ္ရွာပံုေတာှ

ဓါတ္ေလွကားသည္ သူတို့အထပ္တြင္ တံခါးမ်ားပြင့္လ်ွက္ရွိ၏။ ျကက္ေသြးေရာင္ ယူနီေဖာင္းဝတ္ သံုးဦးသည္ ရံုးသံုးပရိေဘာဂ မ်ားကို အျပင္သို့ ‘မ’ ေရြ့ေနျက၏။ သူတို့အုပ္စုသည္ ထိုအလုပ္သမားမ်ားကို အတင္းအဓမဿမ တိုးေဝွ့၍ အတြင္းသို့ဝင္ျက၏။ ၁၅ စကဿကန့္အတြင္း ဓါတ္ေလွကားသည္ ေအာက္ဆံုးထပ္သို့ ဆင္းလာခဲ့၏။

အမ်ိုးသမီးက သူတို့ကို ျပံုးျပံုးျကီးျကည့္ေန၏။ “ရွင္တို့ျကည့္ရတာ အေမရိကန္ေတြထင္တယ္” စပိန္သံဝဲေသာ အဂဿငလိပ္စကားျဖင့္ စကားစေျပာ၏။ “ခင္ဗ်ားဘယ္လိုသိသလဲဗ်” “အို-က်ြန္မတို့ လံုျခံုေရးေတြက အမ်ားစုက အေမရိကန္ တပ္မေတာှကပဲ” “ဒါဆိုခင္ဗ်ားက ဝုဖ္မိသားစုကေပါ့ေနာှ” ပစ္က အလုပ္ရွင္ကို အလြန္အင္မတန္အရိုအေသေပးေသာ ေလသံျဖင့္ ျပန္ေျပာလိုက္သည္။

ဒတ္ပစ္နွင့္ အယ္လ္ ဂ်ီယိုဒီနိုတို့ စတိုခန္းထဲမွ ထြက္လ်ွင္ ထြက္ခ်င္း အေဆာက္အဦး၏ ေထာင့္တစ္ေနရာမွ အသံထြက္လာသည္။ သူတို့ကို ေမးေနျခင္းျဖစ္သည္။ စကားသံက စပိန္လို။ အယ္လ္သည္ ေအးေဆးစြာ စပိန္လို ျပန္ေျပာရင္း သူ့လက္မ်ားကို ခါျပေန၏။ ဘာေတြေျပာေနမွန္းေတာ့ ပစ္မသိ။ သို့ေသာှလည္း တစ္ဖက္မွ သူ၏အေျဖကို ေက်နပ္ပံုေပါှသည္။ ဘာမွဆက္မေမးေတာ့။ သူတို့နွစ္ေယာက္ ခဏေစာင့္ ျပီး သေဘဿငာက်င္းရွိရာသို့ ဆက္ထြက္လာခဲ့သည္။ လမ္းေရာက္ေတာ့ ပစ္မေနနိုင္။

“ဘယ္လို ဗိုလ္ခ်ုပ္၊ ဘာလင္က ဗံုးခိုက်င္းထဲမွာ ဟစ္တလာ့အေလာင္း အျကြင္းအက်န္ေတြကို ရုရွားေတြေတြ့ခဲ့တယ္ ဆိုတာ မဟုတ္ဖူးတဲ့လား” “လံုးဝမဟုတ္ဘူးဗ်” ဗိုလ္ခ်ုပ္ဟိုဇဖဲက ရြန္လစ္တယ္လ္ကို ျပတ္သားစြာ ေျပာလိုက္၏။