(၃၅)
ေဒါက္တာ တီမိုသီ ဖရန့္၏ စကားအဆံုးတြင္ အားလံုးသည္ စကားမေျပာနိုင္ပဲ အေတြးကိုယ္စီျဖင့္ျငိမ္သက္ေနျက သည္။ ဒတ္ပစ္သည္ နကဿခတဿတေဗဒ ပညာရွင္ျကီးကို အကဲခတ္ေန၏။ ထိုသူသည္ သူေျပာသည့္စကားကို သူတာဝန္ယူ နိုင္ေျကာင္း ေပါှလြင္လြန္းလွသည္။
တီမိုသီက ဆက္၍-
“ခင္ဗ်ားတို့ ေျပာေျပာေနတဲ့ ဒုတိယျကယ္တံခြန္ဆိုတာ၊ သူ့နာမည္က ေဘာှဒဝင္တဲ့ဗ်၊ စေတြ့ခဲ့တဲ့ အေပ်ာှတမ္းသမား တစ္ေယာက္ရဲ့ နာမည္ေပါ့”
“အဲဒီ ေဘာှဒဝင္နဲ့ အားမီးနီးစ္မွတ္တမ္းထဲက ဒုတိယျကယ္တံခြန္ဟာ တူတူပဲဆိုတာ ေသခ်ာလားဆရာ” ပစ္က ထပ္ေမးလိုက္၏။
“သိပ္ေသခ်ာတာေပါ့၊ မစဿစတာပစ္၊ က်ြန္ေတာှတို့တြက္တာ နွစ္ေပါင္းနွစ္ရာေလာက္ အပိုအလိုရွိနိုင္ေပမဲ့၊ ဒီထက္ေတာ့ မပိုဘူး၊ ဒီရက္ပိုင္းအတြင္း ျကယ္တံခြန္ဝင္တိုက္မယ္ဆိုတာ ရယ္စရာပဲ”
လိုရမ္သည္ နွုတ္ခမ္းကို ကိုက္၍ စဉ္းစားေနသည္။
“ဆရာေျပာတဲ့ ဒီသတင္းအခ်က္အလက္ေတြဟာ ဝုဖ္လို လိုတရအဖြဲ့ဆီမွာလည္း ရွိမွာပဲ၊ ဒါျဖင့္သူတို့ဟာ ဒီမျဖစ္ နိုင္တဲ့ကိစဿစနဲ့ ဘာျဖစ္လို့ ပိုင္ဆိုင္မွုအားလံုးေရာင္းခ်ျပီး သေဘဿငာေပါှတက္ေနျကတာလဲ၊ အဓိပဿပါယ္ေတာ့ သိပ္မရွိဘူး ေနာှ။ ဒီလူေတြ ဒီေလာက္မရူးဘူး၊ အလည္းမအဘူး”
“သူတို့မိသားစုတင္မကဘူးလိုရမ္၊ သူတို့ကို သစဿစာခံျကတဲ့ လူေပါင္း (၇၅ဝဝဝ) လဲပါေသးတယ္၊ ျပီးေတာ့ သူတို့အားလံုးဟာ ဒီျဖစ္ရပ္ျကီး ျဖစ္ကိုျဖစ္မယ္လို့ အရူးအမူးယံုျကည္ေနျကတယ္” အယ္လ္က ျဖည့္စြက္၍ ေျပာလိုက္ သည္။
“ဟုတ္တယ္ရွင့္၊ သူတို့ကို သူတို့ ေခတ္သစ္ ေနာဧေတြလို့ အေသအခ်ာယံုျကည္ေနျကတယ္” ပက္ထရစ္ရွာကလည္း သူမ၏ အေတြ့အျကံုနွင့္ အျမင္ကိုတင္ျပသည္။
ဆန္ဒက္ကာက ေခါင္းယမ္းလိုက္၏။
“က်ုပ္အဖို့ေတာ့ ဒီကိစဿစဟာအေတာှနားလည္ရခက္ေနတယ္”
ပစ္က လက္ေထာင္လိုက္ျပီး-
“ဝုဖ္ေတြမွာ အေျကာင္းရင္းတစ္ခုခုရွိကိုရွိရမယ္။ ကမဿဘာေပါှမွာရွိတဲ့ သက္ရွိသတဿတဝါမွန္သမ်ွ ေသေျကပ်က္သုဉ္း ျပီးသူတို့သာ အသက္ရွင္က်န္ရစ္ရမယ္ဆိုတဲ့အေျကာင္း၊ ဘယ္သူမွ မသိနိုင္တဲ့အေျကာင္းတစ္ခုခုေပါ့” ဟု စဉ္းစဉ္းစား စားေျပာလိုက္၏။
ေဒါက္တာ တီမိုသီ ဖရန့္က ေခါင္းခါရင္း-
“တကယ္လို့ အဲသလိုအေျကာင္းရွိခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာင္ ကမဿဘာေျမအျပင္ဖက္ကလာမဲ့ အေျကာင္းေတာ့ လံုးဝ မဟုတ္ဘူးဗ်၊ အာကာသနဲ့ နကဿခတ္ေဗဒမွာ က်ြန္ေတာှတို့ထက္ပိုျပီး ဘယ္သူမွ မသိနိုင္ဘူး” ဟုအျပတ္ ေျပာလိုက္သည္။
“ဒါဆို တစ္ျခားနည္းနဲ့ ကမဿဘာ့ေျမလြွာကို ေရြ့လ်ားေစနိုင္သလား ဆရာ” ယယ္လဂါ၏ လက္ေတြ့က်ေသာ ေမးခြန္းကို ေဒါက္တာ တီမိုသီက-
“ျဖစ္နိုင္တယ္။ ကမဿဘာ့ဟန္ခ်က္ကို တိမ္းေစာင္းေစမဲ့ ျဖစ္ရပ္တစ္ခုခုျဖစ္ခဲ့ရင္ေပါ့” ဟုေျဖလိုက္သည္။
“ဘယ္လိုဟာမ်ိုးလဲဆရာ”
“ေတာင္နဲ့ ေျမာက္ဝင္ရိုးစြန္းတစ္ခုခုက ေရခဲျပင္ျကီးကို ေရြ့ေအာင္လုပ္နိုင္မယ္ဆိုရင္ေပါ့”
ပစ္ အရမ္းကို စိတ္ဝင္စားသြား၏။ ေရခဲျပင္ကိုေရြ့ေစရင္————။
“ဘယ္လိုမ်ားလဲဆရာ”
“ဒီလိုဗ်၊ က်ြန္ေတာှတို့ကမဿဘာဟာ အားလံုးသိျကတဲ့အတိုင္း ၂၃.၄ ဒီကရီေစာင္းျပီးဟန္ခ်က္ထိန္းကာ ေနကို လွည့္ပါတ္ ေနတယ္မဟုတ္လား။ အဲသလို လည္ပါတ္ေနရင္းက ကမဿဘာဟာ မသိမသာေလး တုန္ခါေနတယ္ဗ်၊ အကယ္၍မ်ား ကမဿဘာ့ဟန္ခ်က္နွစ္ခုျဖစ္တဲ့ ေတာင္နဲ့ေျမာက္ဝင္ရိုးစြန္းတစ္ခုခုမွာ အေလးခ်ိန္အလြန္အင္မတန္မ်ားလာခဲ့မယ္ဆိုရင္ မသိမသာကေန သိသိသာသာ အဆမတန္တုန္ခါလာျပီးေတာ့ ခုနက ျကယ္တံခြန္ဝင္တိုက္သလို ကမဿဘာ့ေျမလြွာ ေရြ့လ်ားျခင္းျဖစ္တတ္တယ္။ တစ္ခုထူးဆန္းတာကေတာ့ အဲသလိုျဖစ္ရပ္မ်ိုးဟာ နွစ္ေပါင္း ေျခာက္ေထာင္ကေန ရွစ္ေထာင္ျကားမွာ တစ္ခါ အခ်ိန္မွန္ျဖစ္ေလ့ရွိတာပဲ”
ပစ္ေခါင္းထဲတြင္ အေတြးတစ္ခု ဝင္းကနဲ လက္သြား၏။
“ေနာက္ဆံုးျဖစ္ခဲ့တာ ဘယ္တုန္းကလဲဆရာ”
“ေနာက္ဆံုးျဖစ္ခဲ့တာ လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္ေပါင္းကိုးေထာင္က”
လူအားလံုး သူမ်က္နွာကို ဝိုင္းျကည့္ေနျကစဉ္ ေဒါက္တာတီမိုသီက ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္ျပီး-
“ဟုတ္ပါတယ္၊ အဲဒါက ျကယ္တံခြန္ဝင္တိုက္တာနဲ့ တစ္ခ်ိန္တည္းျဖစ္ခဲ့တာပဲ” ဟု ေျပာလိုက္ေလေတာ့သည္။
++++++++++++++++++
“ဒါဆိုရင္ လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္ေပါင္းကိုးေထာင္က ျကယ္တံခြန္ဝင္တိုက္တာနဲ့ ကမဿဘာ့ဟန္ခ်က္ေရြ့လ်ားတာဟာ တစ္ခ်ိန္ တည္းလိုလို ျဖစ္ခဲ့တဲ့အတြက္ ကမဿဘာဟာ ျဗဟဿမာ့တံခိုးနဲ့ နွစ္ဆတိုးျပီး ပ်က္စီးခဲ့ရတာေပါ့” ပစ္က ေျပာလိုက္သည္။ သူ တစ္ခုခုကို သတိရသြား၏။
“ဆရာေျပာသလိုဆိုရင္ ကမဿဘာ့ဟန္ခ်က္ေရြ့ဖို့ဟာ အခ်ိန္ေတာင္လြန္ေနျပီေပါ့”
“ဟုတ္တယ္။ အခ်ိန္လြန္ေနျပီ။ ဒါေျကာင့္ ျဖစ္မယ္ဆိုရင္ အခ်ိန္မေရြးထျဖစ္နိုင္တယ္၊ ျဖစ္နိုင္ေခ်လည္း အရမ္းကို မ်ားတယ္။ ဘာျဖစ္လို့လဲဆိုေတာ့ နဂိုကတည္းက အနဿတာတိကရဲ့ ေရခဲျပင္ျဖစ္နွုန္းက တေျပးညီမရွိဘူး၊ နွစ္စဉ္နွစ္တိုင္း ေရခဲတန္ခ်ိန္ ဘီလီယံငါးေထာင္ေလာက္ဟာ ေရာ့စ္ေရခဲျပင္ေပါှမွာ ပံုလာတယ္။ ဒါေျကာင့္လည္း ကမဿဘာဟာ ပိုပိုျပီးေတာ့ တုန္ခါလာေနတယ္”
“ဘယ္လိုအခ်ိန္မ်ိုးမွာ ဒီကိစဿစျဖစ္သြားနိုင္သလဲ”
“ေရာ့စ္ေရခဲျပင္ျကီးဟာ အနဿတာတိကတိုက္ကေန ရုတ္တရက္ကြဲထြက္သြားျပီး ပင္လယ္ထဲေမ်ာသြားခဲ့ရင္ေပါ့။ အဲဒီ အခါမွာ ေတာင္ဝင္ရိုးစြန္းဟာ ေျမာက္ဖက္၊ ေျမာက္ဝင္ရိုး စြန္းဟာ ေတာင္ဖက္ကို လည္သြားျပီး အားမီးနီးစ္ ေတြခံစား ခဲ့ရသလို ျဖစ္ရပ္မ်ိုးေတြ တသေဝမတိမ္းျဖစ္မွာပဲဗ်၊ တစ္ခုပဲရွိတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္ကိုးေထာင္က တစ္ကမဿဘာလံုး မွာ စုစုေပါင္း လူဦးေရ တစ္သန္းပဲ ရွိတယ္။ ခု သန္းခုနွစ္ေထာင္ဆိုေတာ့ ေသေျကပ်က္စီးမဲ့ ဦးေရဟာ စဉ္းစားသာ ျကည့္ျကပါေတာ့”
“ဘယ္ေလာက္အရွိန္နဲ့လဲ”
“ပင္လယ္ထဲကို သံုးဆယ့္ေျခာက္နာရီအတြင္း မိုင္ေျခာက္ဆယ္ေလာက္ေရြ့သြားခဲ့ရင္ေပါ့”
“တားနိုင္တဲ့နည္းလမ္းရွိသလား ဆရာ”
“န်ူကလီးယားဗံုးအလံုးတစ္ေထာင္ေလာက္ တျပိုင္နက္ခြဲပစ္ျပီး ေရခဲေတြကိုခ်က္ခ်င္းအရည္ေပ်ာှေအာင္ လုပ္နိုင္ရင္ ေတာ့ ျဖစ္နိုင္ဖြယ္ရွိတယ္။ ဒါကလည္းသီအိုရီသက္သက္ပါပဲ”
ပစ္က လိုရမ္ကို စိုက္ျကည့္ရင္း-
“ဝုဖ္ေတြရဲ့ နာနိုနည္းပညာစခန္းဟာ ေရာ့စ္ေရခဲျပင္နဲ့ဘယ္ေလာက္ေဝးသလဲ”
“ဘယ္ေလာက္မွ မေဝးဘူး၊ အဲဒီ ေရာ့စ္ေရခဲျပင္အစြန္းမွာပဲ၊ ဘာျဖစ္လို့လဲ”
ပစ္၏ မ်က္လံုးအျကည့္ထဲမွ အဓိပဿပါယ္ကို အားလံုးသေဘာေပါက္သေယာင္ ခံစားလိုက္ျကရ၏။ ပစ္သည္ ေဒါက္တာ တီမိုသီကို လွမ္းျကည့္လိုက္ျပီး-
“ေရာ့စ္ေရခဲျပင္ဟာ ဘယ္ေလာက္က်ယ္သလဲ ေဒါက္တာ”
“က်ြန္ေတာှသိသေလာက္ ကမဿဘာ့အျကီးဆံုးေရခဲျပင္ပဲဗ်၊ ဘယ္ေလာက္က်ယ္သလဲေတာ့ မသိဘူး”
“ခဏေနျကဦးဗ်”
ဟီရမ္ ယယ္လဂါသည္ သူ့ခရီးေဆာင္ကြန္ျပူတာကို ထုတ္၍ အသံုးလံုး ကြန္ရက္နွင့္ခ်ိတ္ဆက္လိုက္၏။ မ်ားမျကာမီ လိုအပ္ေသာ သတင္းအခ်က္အလက္မ်ားရလာ၏။
“ေရာ့စ္ေရခဲျပင္ရဲ့ ထုထည္ဟာ စတုရန္းမိုင္ေပါင္း နွစ္သိန္းတစ္ေသာင္းရွိတယ္။ တက္စ္ဆက္ျပည္နယ္ေလာက္ေပါ့။ အရွည္က မိုင္တစ္ေသာင္းေလးေထာင္၊ ေပေပါင္း တစ္ေထာင့္တစ္ရာ ကေန နွစ္ေထာင့္သံုးရာအထိ ထူတယ္၊ ဒါကေတာ့ အားလံုးသိထားရမယ့္ အေျခခံအခ်က္အလက္ေတြပဲ၊ တျခားအေသးစိတ္အခ်က္အလက္ေတြ သိခ်င္ရင္ လည္းရေသးတယ္” ယယ္လဂါက အားလံုးကို ျကည့္ရင္း ေျပာလိုက္သည္။
ပစ္သည္ သက္ျပင္းခ်လိုက္ျပီး-
“သက္ေသ သကဿကာရ အတိအက်မျပနိုင္ေသးေပမဲ့ ဝုဖ္မ်ိုးဆက္သံုးဆက္လံုး အားသြန္ခြန္စိုက္လုပ္ေဆာင္ေနတာ အား လံုးဟာ ေရာ့စ္ေရခဲျပင္ကိုခြဲျပီး ကမဿဘာ့ဟန္ခ်က္တိမ္းေစာင္းေအာင္လုပ္ဖို့ပဲ”
အယ္လ္က ေခါင္းညိတ္ရင္း-
“ဂ်စ္ေဆာ အရုပ္ကားဆက္သလို ခုေတာ့ ရုပ္လံုးေပါှလာျပီေပါ့”
ပစ္က ဆက္ေျပာလိုက္၏။
“ဟုတ္တယ္။ ဘယ္လိုနည္းလမ္းကိုပဲ သံုးရသံုးရ၊ ဝုဖ္ေတြဟာ ေရာ့စ္ေရခဲျပင္ကို ရေအာင္ခြာထုတ္လိမ့္မယ္။ ဒီလိုနဲ့ ကမဿဘာ့ဟန္ခ်က္တိမ္းေစာင္းသြားျပီး ေျမလြွာေတြေရြ့လ်ားလို့ ဒုကဿခကပ္ျကီးဆိုက္တာကို သေဘဿငာေလးစီးေပါှကေန ရွုစားေတာှမူျကလိမ့္မယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ လူေပါင္းသန္းခုနွစ္ေထာင္ရဲ့ အေလာင္းေတြေပါှနင္းျပီး စတုတဿထအင္ပါယာ ရဲ့အရွင္သခင္မ်ားအျဖစ္ခံယူျကမွာေပါ့”
ထရပ္ကားေပါှမွ လူအားလံုးစကားမေျပာနိုင္ျကေတာ့ပဲ ျကက္ေသေသကုန္ျက၏။ အလြန္အင္မတန္ ယုတ္မာပက္ စက္ ရိုင္းစိုင္း ေအာက္တန္းက်လွေသာ ကမဿဘာ့ထိပ္ေခါင္တင္ ရာဇဝတ္မွုျကီးကို သူတို့နဖူးေတြ့၊ ဒူးေတြ့ျကံုေတြ့ေနရ ေခ်ျပီ။
“ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီး၊ သမတ ကိုအေျကာင္းျကားဖို့အခ်ိန္တန္ျပီ” ပစ္က ဆန္ဒက္ကာကို ေျပာလိုက္၏။
“ဟုတ္တယ္၊ ဆရာသမားျမန္ျမန္ေလးလုပ္ပါ”
ဟု အယ္လ္ကလည္း တိုက္တိုက္တြန္းတြန္းေျပာ၏။
ဆန္ဒက္ကာသည္ ေလပူျကီးမွုတ္ထုတ္လိုက္ျပီး-
“ငါ့အေနနဲ့ သမတရံုးက သူ့အပါးေတာှျမဲ ဂ်ိုးဖလင္းကိုေတာ့ ဒီအေျကာင္းေျပာထားခဲ့ျပီးျပီ။ ျကည့္ရတာ တို့ဖက္က လုပ္နိုင္တာ ေတြကို ျမန္နိုင္သမ်ွ အျမန္ဆံုးလုပ္ရေတာ့မယ္နဲ့တူတယ္။ ဘာေျကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဝုဖ္မိသားစုရဲ့ မဟာ အျကံအစည္ဆိုးျကီးကို အေကာင္အထည္ေဖာှဖို့ အခ်ိန္က သံုးရက္ပဲရွိေတာ့တယ္ မဟုတ္လား”
]]>
(၃)
၂ဝဝဂ ခုနွစ္ ဒီဇင္ဘာ (၁) ရက္၊ တနလဿငာေန့ မနက္ ၆ နာရီ ၅ မိနစ္
နယူးေယာက္ ျမို့ေတာှ
(ကိုင္ရို စံေတာှခ်ိန္ ေန့လည္း ၁ နာရီ ၅ မိနစ္)
“ဘယ္လိုဗ်၊ ခင္ဗ်ားက ဆရာဝန္၊ ဟုတ္လား”
ရဲအရာရွိ သည္ ပါးစပ္ျကီး ေဟာင္းေလာင္း ျဖစ္ေန၏။ ဒုတိယ ရိပ္သာ အေနာက္ဖက္ျခမ္းမွ ေမာင္းနွင္ လာေသာ ရဲကားသည္ သူတို့ ေနာက္တြင္ ရပ္ေန၏။ ေဘးခံုတြင္ လိုက္ပါ လာေသာ ရဲျကီးက ကားေပါှမွ မဆင္း၊ ေကာှဖီ ပင္ အေသာက္ မပ်က္။ ဂ်က္၏ စက္ဘီး အသစ္ ကေလး ကေတာ့ ရဲကား ေရွ့တြင္ ပိုးလိုး ပက္လက္ လန္လ်ွက္။ ေလာှေရး မီးဖြားခြင့္ ယူစဉ္ ကတည္းက ရံုးနွင့္ အိမ္ စက္ဘီးျဖင့္ အသြား အျပန္ လုပ္ ေနခဲ့သည္ေလ။
ဂ်က္သည္ ရဲအရာရွိကို ေခါင္းညိတ္ ျပလိုက္သည္။ ေစာေစာတုန္းကထက္ ပိုမို တည္ျငိမ္လာျပီ ျဖစ္ေသာှ လည္း သူ့စက္ဘီးကို ေနာက္မွ အတင္းေက်ာှတက္ျပီး ေရွ့တြင္ ရုတ္တရက္ ဘရိတ္ေဆာင့္အုပ္ခဲ့ေသာ တကဿကစီ ယာဉ္ေမာင္းကို ေဒါပြ ေနဆဲ။ ထိုသို့ သရမ္းေသာေျကာင့္ တကဿကစီဖင္ပိုင္း ကို သူ့စက္ဘီးျဖင့္ တိုက္မိ ျပီး ဂ်က္ စက္ဘီး ေပါှမွ ျပုတ္က်ခဲ့ ရသည္။ စည္းမရွိ၊ ကမ္းမရွိ ခရီးသည္ တင္ေသာ တကဿကစီ ကို ေဒါပြပြ ျဖင့္ ေဆာင့္ကန္ မိသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ရဲကား ေရာက္လာျခင္း ျဖစ္၏။
“ခင္ဗ်ား ေဒါသ ေျဖေလ်ွာ့နည္း သင္တန္း ေလး ဘာေလး တက္ဖို့ ေကာင္းတယ္”
ဂ်က္ ေသာင္းက်န္း ေနသည္ကို မ်က္ျမင္ ကိုယ္ေတြ့ ေတြ့ခဲ့ရေသာ ရဲ အရာ ရွိက ဆိုလိုက္၏။
“ေကာင္းပါျပီ။ ခင္ဗ်ား အျကံေပးတာကို က်ုပ္ စဉ္းစားပါ့မယ္” ဂ်က္သည္ ေဒါသ မေျပေသး သျဖင့္ ရဲကို ဘုေတာ လိုက္၏။ သူလြန္မွန္း သိေသာှလည္း အေလ်ွာ့ မေပးခ်င္။ ရဲအရာရွိ က တကဿကစီ သမားကို သြားခြင့္ ျပုလိုက္သည္။ လိုင္စင္ ပင္ မေတာင္း။ ဂ်က္ လြန္သည္ကို သူတို့ မ်က္ဝါး ထင္ထင္ ျမင္ေတြ့ျပီး သည္ကိုး။
“ဒီမွာ ဆရာဝန္၊ ခင္ဗ်ားက စက္ဘီး ေပါှက လူေနာှ။ နာစရာရွိ ခင္ဗ်ားပဲ နာမယ္။ နယူးေယာက္ တကဿကစီ ေတြ အေျကာင္းလည္း သိသားနဲ့ဗ်ာ”
“သိတယ္ေလ၊ သိလို့ပဲ လမ္းေဘး ကပ္နင္း တာေပါ့ဗ်၊ ဒါကို လမ္းေဘး ထိုးျပီး ရုတ္တရက္ ေဆာင့္ရပ္ ေတာ့ က်ုပ္က ဘာလုပ္ ရမလဲ”
“ကဲ-သြားပါေတာ့ဗ်ာ။ ေတာှျကာ ရံုးမေရာက္ပဲ ရင္ခြဲရံု ေရာက္ေနမယ္”
ရဲအရာရွိသည္ ဘုခ်ည္း ေတာ ေနေသာ ဂ်က္ကို က်ြဲျမီးတို လာသျဖင့္ မနိုင္နိုင္ေအာင္ ပိတ္ေျပာျပီး လစ္ထြက္ သြားေတာ့သည္။
ဂ်က္လည္း လဲေနေသာ စက္ဘီးကို ထူျပီး နင္းထြက္ လာခဲ့သည္။ စိတ္ကေတာ့ တိုျမဲ။ မျကာပါ။ ေရခဲ တမ်ွ ေအးစက္လွေသာ ေလေအးေျကာင့္ ပူေနေသာ ေသြးမ်ား ေအး သြား ခဲ့သည္။ တစ္နာရီ မိုင္နွစ္ဆယ္ နွုန္းျဖင့္ စက္ဘီး ကိုနင္းရင္း ၄၂ လမ္း အထိ မီးနီ လြတ္ေအာင္ နင္းနိုင္ခဲ့သည္။ ေသြးေအးသြားေတာ့မွ ရဲအရာရွိ ေျပာသည္မွာ မွန္ေျကာင္း သူေတြးမိ၏။ ခရီးသည္ကို ေဒါင္းေတာက္ေအာင္ ရွာေနရ ရွာေသာ တကဿကစီ ယာဉ္ေမာင္း မ်ားမွာ ပါတ္ဝန္းက်င္ကို ဂရုမျပုမိျက။ ဤကိစဿစ တြင္ သူလြန္သည္။ အို- ဤကိစဿစ မွ မဟုတ္၊ ဘယ္ကိစဿစ ျဖစ္ျဖစ္ သူက အျမဲတမ္း လြန္သည္ခ်ည္း။ ဇနီးနွင့္ သမီးေလး နွစ္ေယာက္ ဆံုးပါး သြားခ်ိန္ ကစ၍ ဂ်က္၏ ေမာင္ေသာင္းက်န္း ဇာတ္လမ္းက စခဲ့သည္။ ဒီလို လုပ္ေန၍ မျဖစ္မွန္းလည္း သိသည္။ သူ့မွာ ေလာှေရး နွင့္ ေဂ်ေဂ် တို့ ရွိေသးသည္။ သူထင္ရာစိုင္း ေန၍ မျဖစ္။ ျပင္မွ၊ ျပင္ဦးမွ ေတာှမည္။
ေတာင္ေတာင္ အီအီ စဉ္းစားရင္း ပထမ ရိပ္သာ လမ္းနွင့္ လမ္း (၃ဝ) ေထာင့္ရွိ မွုခင္းရံုးသို့ ေရာက္လာ ခဲ့ သည္။ ဂ်က္သည္ စက္ဘီးကို ဂိုေဒါင္ထဲ ထည့္၍ ရံုးသို့ ေလ်ွာက္လာ ခဲ့၏။ မွုခင္းရံုးသည္ ၂ဝဝ၁ စက္တင္ဘာ (၁၁) အေရး အခင္း ျပီးကတည္းက အျကီးစား ျပန္လည္ မြန္းမံ ထား၏။ အရင္တံုးက သူတို့ ျကံုေတြ့ ခဲ့ရေသာ အစားဆင္းရဲ၊ အေနဆင္းရဲ၊ ဘတ္ဂ်က္ မေလာက္ဌ သည့္ မွုခင္းရံုးေဟာင္းသည္ အတိတ္တြင္ က်န္ရစ္ ခဲ့ျပီ။ ကမဿဘာေက်ာှ အျကမ္းဖက္မွုျကီး ျဖစ္ျပီး ကတည္းက မွုခင္းရံုး၏ တန္ခိုး အာနုေဘာှ ျကီးထြား လာခဲ့သည္။ ခုဆိုလ်ွင္ ပထမ ရိပ္သာ လမ္း အတြင္း အသစ္ေဆာက္ ေနေသာ ရံုးသစ္ျကီးပင္ ဖြင့္ျပီးျပီ။ ထို ရံုးသစ္ရွိ ဒီအန္ေအ ဓါတ္ခြဲခန္း ကား တစ္နိုင္ငံ လံုးတြင္ အေကာင္းဆံုးဟု ဆိုနိုင္သည္။
ခုဆိုလ်ွင္ ဂ်က္ကဲ့သို့ မွုခင္း ဆရာဝန္ေပါင္း (၃ဝ) ထက္မနည္း ရွိေနျပီ။ ဆရာဝန္ မဟုတ္ေသာ မွုခင္း အရာရွိ မ်ား၏ အေရ အတြက္ လည္း တိုးလာသည္။ မွုခင္း ဆိုင္ရာ မနုသဿသ ေဗဒ ပညာရွင္မ်ားနွင့္ သြားဖက္ ဆိုင္ရာ ပညာရွင္ မ်ားလည္း မနည္း မေနာ။
ေရျမင့္လ်ွင္ ျကာတင့္ ဆိုသကဲ့သို့ မွုခင္းရံုး တန္ခိုးျကီး လာျခင္းသည္ ဂ်က္အတြက္လည္း အက်ိုးရွိ၏။ ဇီဝ ေဗဒ ဆိုင္ရာ ဌာနမ်ား ရံုးသစ္သို့ ေရြ့ေျပာင္းသြားျခင္းေျကာင့္ သူတို့ ရံုးေဟာင္းသည္ ေနရာလြတ္ မ်ားစြာ ရလာ၏။ မွုခင္း ဆရာဝန္ တစ္ေယာက္ အတြက္ ကိုယ္ပိုင္ ရံုးခန္း၊ ကိုယ္ပိုင္ ဓါတ္ခြဲခန္း တို့ကို ေပးထား နိုင္၏။ အမ်ားနွင့္ ေရာေနွာ အလုပ္လုပ္ စရာ မလိုေတာ့။
ဂ်က္သည္ ဓါတ္ေလွကား ကို မေစာင့္ပဲ ေလွကားမွ တက္လာခဲ့သည္။ ကေလးသူငယ္ ရုတ္တရက္ ေသဆံုးမွု စံုစမ္း စစ္ေဆးေရး ဌာန နွင့္ မွတ္တမ္း ဌာန မ်ားကို ေက်ာှျဖတ္လာခဲ့သည္။ မနက္ ၇:၃ဝ တြင္ ေန့ဆိုင္း နွင့္ ညဆိုင္း ဂ်ူတီ လဲရမည္ ျဖစ္သျဖင့္ ညဆိုင္း တာဝန္က် မွုခင္း ဆရာဝန္ မ်ား အစီရင္ ခံစာ မ်ားနွင့္ အလုပ္ရွုပ္ ေနျကသည္။ ဂ်က္သည္ ညဆိုင္း တာဝန္ က်ေနေသာ သူ့သူငယ္ခ်င္း ဂ်န္းနိုက္စ္ ဂ်ယ္လ္ဂါ ကို လက္ျပ နွုတ္ ဆက္ လိုက္သည္။
ဂ်ာကင္ ကို ခ်ြတ္၍ သူ့ထိုင္ခံု ေနာက္တြင္ ခ်ိတ္လိုက္သည္။ တစ္ေန့တာ လုပ္ငန္းကို ဤသို့ ဤနွယ္ အစျပု လာခဲ့သည္မွာ နွစ္ေပါင္း မနည္းေတာ့။ စားပြဲ ေပါှတြင္ ညဆိုင္း သမားမ်ား တင္ခဲ့ေသာ အစီရင္ခံစာ မ်ား ေတာင္လို ပံုေန၏။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသျခင္း၊ မေတာှ တဆ မွုျဖင့္ ေသျခင္း၊ သူမ်ားသတ္၍ ေသျခင္း၊ ရုတ္တရက္ အေျကာင္းမဲ့ ေသဆံုးျခင္း၊ ေသနည္း အမ်ိုးမ်ိုးျဖင့္ ေသခဲ့ ရသူမ်ားကို ပဏာမ စစ္ေဆး ထား သည့္ ေသျခင္း ဆိုင္ရာ အစီရင္ခံစာမ်ား။ ရံုးမေရာက္ပဲ ရင္ခြဲရံု ေရာက္ေနမယ္ ဆိုသည့္ ရဲအရာရွိ၏ စကားကို ျပန္ သတိရ သျဖင့္ ျပံုးမိ ေသးသည္။ သူ့ရံုးသည္ ရင္ခြဲရံုပင္ ျဖစ္ေျကာင္း သည္ငနဲ မ်ား မသိရွာ။
ဂ်က္သည္ ထိုင္လိုက္ျပီး စားပြဲေပါှမွ အစီရင္ခံစာ မ်ားကို လွန္ေလာ ဖတ္ရွု လိုက္သည္။ တကယ္ေတာ့ သူ့ ထံုးစံ အတိုင္း ခက္ေပ့၊ ရွုပ္ေပ့ ဆိုသည့္ အမွုတြဲ ကို ေရြးေနျခင္း ျဖစ္သည္။ မွုခင္း ေဆးပညာ ကို သူ နွစ္သက္ သည္က လည္း ထိုသို့ေသာ အမယ္ဘုတ္ ခ်ည္ခင္ မ်ား မျကာ ခဏ ေတြ့ရျခင္း အတြက္ေျကာင့္ ျဖစ္သည္။ သူမ်ား မကိုင္ခ်င္သည့္ အမွုတြဲမ်ားကိုခ်ည္း ေရြးကိုင္ေသာေျကာင့္ ဂ်က္ကို အျခား မွုခင္း ဆရာဝန္ မ်ားကလည္း သေဘာက် ျက၏။ သူတို့ သက္သာ သည္ကိုး။
ေန့ဆိုင္း တာဝန္က် မွုခင္း ဆရာဝန္ တစ္ဦး၏ နိစဿစ ဓူဝ အလုပ္မွာ မနက္ (၇) နာရီ ထက္ ေနာက္ မက် ပဲ ရံုးကိုလာ၊ ညက ေရာက္လာသည့္ ေသမွု ေသခင္း အစီရင္ ခံစာ မ်ားကို စစ္ေဆး၊ လိုအပ္မည္ ထင္လ်ွင္ ရင္ခြဲ စမ္းသပ္၊ ျပီးလ်ွင္ အစီရင္ခံစာ ေရးတင္။ နွစ္ေပါင္း မ်ားစြာ လုပ္ခဲ့ ေသာေျကာင့္ ည အစီရင္ခံစာ မ်ား ထဲက ခက္ေပ့ ဆိုသည့္ ေက့စ္မ်ား ကို ဂ်က္ခ်က္ခ်င္း ေတြ့၏။ အေရွ့ပိုင္းရွိ ပုဂဿဂလိက ေက်ာင္းတစ္ခုမွ ဦးေနွာက္ အေျမွးပါး ေယာင္ ေရာဂါ ျဖင့္ ေသဆံုးသည္ဟု သံသယ ျဖစ္ဖြယ္ ဆယ္ေက်ာှသက္ ေယာကဿင်ားေလး အမွု။ ဂ်က္ကို ဤရံုးတြင္ ကူးစက္ေရာဂါ ဂုရုျကီးဟု ေခါှတြင္ ျကသည္။ ကူးစက္ ေရာဂါ နွင့္ ပါတ္သက္၍ တိက် မွန္ကန္ေသာ ေရာဂါ ရွာေဖြ ေတြ့ရွိမွု မ်ားကို လုပ္နိုင္ခဲ့ ေသာေျကာင့္ ျဖစ္သည္။ ခုလည္း ထို အမွုကို ဂ်က္ အေသးစိတ္ ဖတ္ရင္း စိတ္ဝင္စား လာသည္။ သူမ်ား ရြံေသာ၊ မလုပ္ခ်င္ေသာ ကူးစက္ ေရာဂါ ေျကာင့္ လူေသမွု၊ ဂ်က္ကေတာ့ လံုးဝ ဂရု မစိုက္။ ကူးေလ ျကိုက္ေလ ဟု သေဘာထား သလားေတာင္ ထင္ ရ သည္။
ေနာက္ တစ္မွု၊ အသက္ (၂၇) နွစ္ မိန္းကေလး၊ အေရးေပါှ ေဆးကု ဋဿဌာန သို့ ေျခလက္ မ်ား ေတာင့္တင္း၍ ေရာက္လာျပီး ခ်က္ခ်င္း ကိုမာ ရကာ ေသဆံုး သြားခဲ့သည္ ဆိုပဲ။ ဖ်ားျခင္း နာျခင္း မအီ မသာ ျဖစ္ျခင္း လံုးဝ မရွိခဲ့။ သူ့ သူငယ္ခ်င္း မ်ား အဆို အရ ထို မိန္းမပ်ိုသည္ က်န္းမာေရး လိုက္စားသူ ျဖစ္၏။ ေဆးလိပ္၊ အရက္၊ မူးယစ္ ေဆးဝါး ေဝရာ မဏိ ေရွာင္က်ဉ္၏။ ခုလည္း သူ့ သူငယ္ခ်င္း မ်ား ေကာ့ေတးလ္ အရက္ ေသာက္၊ သူက အခ်ိုရည္ ေသာက္၍ စကားေျပာေနျကစဉ္ ရုတ္တရက္ ထျဖစ္ျခင္းတဲ့။
“ဟာ- ေသာက္က်ိုး ေတာ့ နည္းျပီ”
ရုတ္တရက္ ထြက္လာေသာ အသံျကီး ေျကာင့္ ဂ်က္ ေခါင္းေထာင္ ျကည့္မိသည္။
သတင္းစာ ခ်ိုင္းျကားညွပ္ လာေသာ ရင္ခြဲရံု လက္ေထာက္ ဗင္နီ အမန္ဒိုလာ က သူ့ကို မ်က္လံုးျကီး ျပူး၍ ျကည့္ေနသည္။ ေျခေထာက္မ်ားက ေနာက္ျပန္ ဆုတ္ရန္ အသင့္။
“ဘာျဖစ္တာတံုး၊ အလန့္ တျကားနဲ့”
ဗင္နီ က အေျဖမေပး၊ ဂ်က္ စားပြဲ ေရွ့ တည့္တည့္တြင္ လက္ပိုက္ရပ္ရင္း-
“က်ြန္ေတာှ့ ကို လာ မေျခာက္နဲ့ ဆရာ၊ ဆရာ အရင္ လို ျပန္လုပ္ ဦးမွာလား ဟင္” ဟု သူ့ကို ျပန္ေမး လိုက္သည္။
ဂ်က္ ရယ္ခ်င္ လာ၏။ လက္စသတ္ေတာ့ ဗင္နီသည္ သူ့ကို ျမင္၍ ေျကာက္ ေန တာ ကိုး။ ေဂ်ေဂ် မေမြးခင္ တုန္းက ဂ်က္သည္ ရံုးကို အေစာျကီးလာ၊ ဗင္နီ့ ကို တရြတ္တိုက္ဆြဲ၍ ရင္ခြဲရံု တံခါး ဖြင့္ခိုင္းျပီး ဇြတ္ အတင္း အဓမဿမ အလုပ္လုပ္ ခိုင္း ခဲ့ သည္ ကိုး။ ရံုးကို အေစာဆံုး လာရေလ့ ရွိသည့္ ဗင္နီ သည္ ဂ်က္ ၏ အနိုင္က်င့္ မွု ကို အျမဲ ခံရ ေလ့ရွိသည္။ ဂ်က္ ရွိေနလ်ွင္ သူအလြန္ ျကိုက္သည့္ ေကာှဖီ ကေလး ကို ေသာက္၍ သတင္းစာမွ အားကစား ကဏဿဍ ေလးကို ပင္ ေျဖာင့္ေအာင္ မဖတ္ရ။ ဒီေန့ လည္း မနက္ခင္း ေကာှဖီ ကေလး နွင့္၊ သတင္းစာ ကေလး နွင့္ နွပ္မည္ ဟု ျကံကာ ရွိေသး ကမ္းကုန္ေအာင္ အခိုင္း ပက္စက္ေသာ ဂ်က္ ကို ျမင္ရံုျဖင့္ ဗင္နီ တစ္ေယာက္ ဖင္တုန္ ေနျပီ။
]]>
ေရွးေဟာင္း လဘက္ရည္ အိုးကေလး မရွိေတာ့ သည္က လြဲ၍ ဆိုင္၏ အခင္း အက်င္း သည္ လြန္ခဲ့သည့္ ဆယ္နွစ္က အတိုင္း။ ဆိုင္ရွိ ပစဿစည္း အမ်ားစုမွာ ေသသပ္စြာ ျပုလုပ္ထားေသာ အဂဿငုလိ လက္ရာ မ်ား ျဖစ္သျဖင့္ တစ္ခု ေရာင္းလိုက္တိုင္း ပံုစံတူ ေနာက္တစ္ခုက အစားေရာက္ လာခဲ့သည္ေလ။ဖန္လံုး ကေလးမ်ားကို ျကိုးျဖင့္ သီထားေသာ ဖန္ ပကဿကလာ ကို ဖယ္ရွား၍ ဆိုင္ထဲ ဝင္လိုက္သည္။ ဝယ္သူ မရွိ၊ လူသူ ကင္းရွင္း လ်ွက္ ရွိ၏။ ရာဟူး တစ္ေယာက္ လူ့ေလာက မွာ ရွိေရာ ရွိေသး ရဲ့လား။ ထိုသို့ ေရွာင္ စဉ္းစား ေနခ်ိန္ မွာပင္ ဆိုင္ေနာက္ဖက္မွ ဆိုင္ရွင္ ရာဟူး ကမန္း ကတန္း ထြက္လာသည္ကို ေတြ့လိုက္ ရသည္။
ရာဟူးသည္ နွုတ္ခမ္း ထူထူ ရိုးျကီး ေဂါင္ဂင္ နွင့္ ေရွးေဟာင္း အီဂ်စ္ မ်ိုးနြယ္ ျဖစ္ေသာ ဖယ္လာဟင္ လယ္သမား ရုပ္ရည္မ်ိုး ရွိ၏။ ေရွာင့္ကို ေခါင္းညြတ္ နွုတ္ဆက္ ေနသည္။ မျကာမီ သူ၏ မ်က္ခံုးတို့ တြန့္တက္ သြား၏။
“ေဒါက္တာ ေဒါ့ထရီ မွတ္တယ္” ရာဟူးသည္ ေရွာင့္ အနား သို့ တိုး လာရင္း ေမးလိုက္သည္။
“အို- ရာဟူး၊ ခင္ဗ်ား က်ြန္ေတာှ့ကို မေမ့ ေသး ပဲ ကိုး၊ မေရာက္တာ အေတာှ ျကာလို့ ေမ့ေနျပီ ေအာက္ေမ့ တာ”
ရာဟူး သည္ ေရွာင္၏ လက္ကို တင္းတင္း ဆြဲ၍ နွုတ္ဆက္ရင္း-
“က်ြန္ေတာှက ေဖာက္သည္ ေတြ အားလံုး ကို မွတ္မိတယ္ ခင္ဗ်။ အထူး သျဖင့္ ဆရာ တို့လို ျပတိုက္ ျကီး ေတြက ေရွးေဟာင္း သုေတသန ပညာရွင္ ေတြဆို ပိုေတာင္ မွတ္မိေသး” ဟု ေျပာလိုက္၏။
“ဪ- ဒါျဖင့္ ခင္ဗ်ားမွာ တျခား ျပတိုက္က ေဖာက္သည္ ေတြလည္း ရွိေသး တယ္ေပါ့”
“ရွိတာေပါ့ ဆရာရယ္။ ပစဿစည္း အဆန္း ကေလး တစ္ခုခု ရလာရင္ ဘယ္သူ စိတ္အဝင္စား ဆံုး လဲ၊ ဘယ္သူ့ အရင္ ျပရ မလဲ ဆိုတာ သိထားမွ ဒီ အလုပ္လုပ္ လို့ ရမွာေလ။ ခုေခတ္ေတာ့ အင္တာနက္ ေပါှလာလို့ အရင္ ကလို ဆက္သြယ္ ရတာ မခက္ခဲ ေတာ့ ပါဘူး”
ရာဟူးက ေရွာင္ ကို ဆိုင္ေနာက္ဖက္ရွိ ဧည့္ခန္း သို့ ေခါှေဆာင္ သြားခ်ိန္ အတြင္း ေရွာင္သည္ ဂလို ဘယ္ လိုက္ေဇးရွင္း၏ ျမန္နွုန္းျမင့္ ထိုးေဖာက္မွု ကို စဉ္းစား လာခဲ့သည္။ အင္တာနက္ နွင့္ ခန္း-အယ္လ္-ခါလီလီ ေဈး။ မဆီေလးရယ္ နဲ့မွ အို မဆိုင္ ေသာ အရာ နွစ္ခု၊ ခုေတာ့လည္း ေရြွလည္တြဲ လို့ ခ်စ္ပြဲ ဝင္ ေနျက ပါပေကာ။
ရာဟူးက ေရွာင့္ကို သူ၏ မိရိုး ဖလာ အာရပ္ ဧည့္ခန္း ဆီသို့ ေခါှေဆာင္သြား၏။ ခန္းလံုးျပည့္ ေကာှေဇာ ခင္းထားျပီး ဗရိုကိတ္ ဖဲေခါင္းအံုးျကီး မ်ားခ် ထားသည့္ အာရပ္ ဧည့္ခန္း စစ္စစ္။ စားပြဲ ေပါှတြင္ ဓါတ္ပံု မ်ား ရွိ၏။ ရာဟူးက အာရပ္ ဝတ္စံုျကီး ဝတ္ဆင္ ထားျပီး သူနွင့္ ရုပ္ရည္တူေသာ ေယာကဿင်ား တစ္ေယာက္၏ ဓါတ္ပံု ကို ျပရင္း-
“ဒါက်ြန္ေတာှ့ ဘျကီး ေလ ဆရာ၊ အရင္ က ဒီဆိုင္ကို သူပိုင္ တာေပါ့” ဟု ေျပာလိုက္သည္။
“အင္း-ခင္ဗ်ား နဲ့ တူသားပဲ။ ဒီဆိုင္ကို သူ့ဆီက ဝယ္လိုက္တာလား၊ အေမြ ရတာလား”
“သူ့ မိန္းမ ဆီက ဝယ္ရတာ၊ သူက အေမ့ အကိုေလ၊ ဘျကီး က ေရွး သခဿင်ိ ုင္း တစ္ခု ကို တူးတဲ့ အဖြဲ့နဲ့ ပါတ္သက္မိ လို့ ဒီဆိုင္ထဲ မွာတင္ အသတ္ ခံလိုက္ ရတယ္”
“ျကားရတာ စိတ္မေကာင္း လိုက္တာဗ်ာ”
“ဒီ အလုပ္ က ဘယ္ေတာ့မွ စိတ္မခ် ရဘူး ဆရာရဲ့၊ ခုထိ က်ြန္ေတာှ ဘာမွ မျဖစ္ေသးတာ ေတာ့ အလာရ္ အရွင္ျမတ္ ရဲ့ ေက်းဇူးပဲ လို့ ေျပာရမယ္”
သူတို့ နွစ္ဦး လဘက္ရည္ ေသာက္ရင္း အလာဘ၊ သလဿလာဘ ေျပာျကသည္။ ထို့ေနာက္-
“တကယ္ေတာ့ ခင္ဗ်ား ဆီ က်ြန္ေတာှ တကူး တက လာခဲ့တာ ကိစဿစ ရွိလို့ဗ်”
“ဟုတ္ကဲ့၊ ေျပာပါ ဆရာ”
“က်ြန္ေတာှ ခင္ဗ်ား ကို ဝန္ခံ စရာ တစ္ခု ရွိတယ္။ ဟို တစ္ေခါက္က ခင္ဗ်ား ဆီက က်ြန္ေတာှ ဝယ္သြားတဲ့ လဘက္ရည္ အိုး ကေလး မွတ္မိလား”
“သိပ္မွတ္မိ တာေပါ့ ဆရာရယ္။ အဲဒါ က်ြန္ေတာှ့ ဆီ ရွိတဲ့ အထဲက အေကာင္းဆံုး ေတြထဲက တစ္ခုေပါ့”
“အဲဒီ ပစဿစည္းဟာ တကဲ့ ေရွးေဟာင္း ပစဿစည္း ဟုတ္ မဟုတ္ က်ြန္ေတာှတို့ အျကာျကီး ျငင္းေန ခံုေန ခဲ့ျက တယ္ေလ”
“ဟုတ္ပ၊ ဆရာက အတု လို့ခ်ည္း နင္းကန္ ေျပာ ေနလို့ ေနာက္ဆံုး က်ြန္ေတာှပဲ အေလ်ာ့ ေပး ခဲ့ ရ တယ္ ေလ”
“အင္း-က်ြန္ေတာှ နယူးေယာက္ ျပန္ေရာက္ေတာ့ အဲဒီ ပစဿစည္းကို က်ြမ္းက်င္ သူနဲ့ ျပျကည့္တယ္။ သူက ခင္ဗ်ား ေျပာ သလို ပဲ ဒီ ပစဿစည္းဟာ အစစ္လို့ ေျပာတယ္။ အခု ေတာ့ အဲဒီ ပစဿစည္းေလးဟာ က်ြန္ေတာှ တို့ ျပတိုက္ရဲ့ ဂုဏ္ေဆာင္ ပစဿစည္း ျဖစ္ေနျပီ”
“အမွားကို ဝန္ခံ ရဲတဲ့ သတဿတိ ရွိလို့ ဆရာ့ကို က်ြန္ေတာှ ခ်ီးျကူး ပါတယ္ ဆရာ”
“က်ြန္ေတာှ လည္း ဒီ ဆယ္နွစ္ အတြင္း အဲဒီ ကိစဿစ အတြက္ စိတ္ကို မခ်မ္းသာဘူးဗ်ာ”
ရာဟူး က ျပံုးျပံုးျကီး လုပ္ရင္း-
“ဒါက လြယ္ပါတယ္ ဆရာရယ္။ ဆရာ က်ြန္ေတာှ့ကို ပိုက္ဆံ ထပ္ေပး လိုက္ရင္ ျပီးတာပဲ”
ေရွာင္သည္ ရာဟူးကို ေစ့ေစ့ျကည့္လိုက္၏။ သူ တကယ္ ေျပာ ေန တာ လား။
ရာဟူးက ဇေဝ ဇဝါ ျဖစ္ေနေသာ ေရွာင့္ကို ျကည့္၍ သြားဝါဝါ ျကီးမ်ား ေပါှေအာင္ ရယ္ရင္း-
“အလကား စတာပါ ဆရာရယ္။ က်ြန္ေတာှ လည္း အဲဒီ ပစဿစည္းကို အလကား နီးနီး အေခ်ာင္ ရထားတာ။ ထိုက္သူ ရသြားတာ က်ြန္ေတာှ ေက်နပ္ ပါတယ္” ဟု ေျပာ လိုက္ သျဖင့္ ေရွာင့္ မွာ အလံုးျကီး က်သြား၏။ အာရပ္ ျပက္လံုး သည္ အာရပ္ တို့၏ ေဖာှေရြမွု ကဲ့သို့ပင္ မွန္းဆရ ခက္လွသည္။
“အင္း- ဆရာ့ ေတြ့မွ က်ြန္ေတာှ သတိရတယ္။ မေန့ကပဲ အညာက ဖယ္လာဟင္ လယ္သမား တစ္ေယာက္ ဆီက ရထားတဲ့ ပစဿစည္း တစ္ခု ရွိတယ္။ က်ြန္ေတာှ တစ္သက္လံုး ေတြ့ခဲ့ သမ်ွ ပစဿစည္း ထဲမွာေတာ့ အဆန္း ဆံုး လို့ ေျပာရမယ္။ ဆရာျကည့္ခ်င္ သလား။ ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ ဆရာ ဝယ္မယ္ ဆိုရင္ က်ြန္ေတာှ့ကို အဂဿငုလိ ပါဆိုျပီး မညာရဘူးေနာှ”
ေရွာင္က မဆိုင္း မတြ ေခါင္းညိတ္ လိုက္၏။
“ျကည့္တာေပါ့ ရာဟူး”
ရာဟူးသည္ အခန္းေထာင့္ တစ္ေနရာရွိ ေသတဿတာေလး တစ္လံုးထဲမွ ေခါင္းအံုးေပ်ာ့ကေလး တစ္လံုး နွင့္ တူေသာ ပစဿစည္း တစ္ခုကို ထုတ္လာသည္။ ပါတ္ထားေသာ အဝတ္စ အထပ္ထပ္ ကို ခြာ၍ ပစဿစည္းကို ေရွာင့္ လက္ထဲ ထည့္လိုက္သည္။
ထိုပစဿစည္း ကို ျမင္ျမင္ခ်င္း ေရွာင့္ နွလံုးသားသည္ ပါးစပ္ေပါက္မွ ခုန္ထြက္ မတတ္ ျဖစ္သြားသည္။ ကမဿဘာေပါှ ရွိ ေရွးေဟာင္း သုေတသန ပညာရွင္တို့ ခု သူ့လက္ထဲရွိ ပစဿစည္းကို ျမင္လ်ွင္ မည္သို့ တံု့ျပန္ ျကမည္နည္း။ ေရွာင္သည္ ထိုပစဿစည္း ကို ေကာင္းစြာ သိ၏။ သို့ေသာှ ခုလို လက္ထဲ ဆုပ္ကိုင္ ထားရ လိမ့္မည္ဟု အိပ္မက္ မ်ွပင္ မမက္ ဖူးခဲ့။ အစစ္လား၊ အတုလား။ ရုတ္တရက္ သူ မခြဲျခား နိုင္ေသး။ သို့ေသာှ စြန့္ရ လိမ့္မည္။ လဘက္ရည္အိုး အတိုင္း စြန့္၍ ဝယ္ရ လိမ့္မည္။ အကယ္၍ မ်ား အစစ္ ျဖစ္ခဲ့ လ်ွင္ေတာ့ အီဂ်စ္ အာဏာ ပိုင္ မ်ားထံ ျပန္လည္ ေပးအပ္ လိုက္ရ ေစဦးေတာ့၊ သူ့အမည္သည္ ေရွးေဟာင္း သုေတသန သမိုင္းတြင္ အစဉ္ ထာဝရ ေမာှကြန္း ကဗ်ည္း တင္နိုင္ လိမ့္မည္ မွာ ဧကန္ မုခ် ျဖစ္၏။ တိုင္း၍ ယက္သည့္ ပကဿကလာ၊ မိုးရြာ သည္ နွင့္ အခန့္သင့္၊ သူ အခ်ိန္ကိုက္ ေရာက္ လာ ခဲ့ျခင္း ျဖစ္၏။ ရာဟူးသည္ အင္တာနက္ မွ တဆင့္ သူ့ ေဖာက္သည္ မ်ားကို ဒီပစဿစည္းနွင့္ ပါတ္သက္၍ ဆက္သြယ္ရ ေသးပံု မေပါှ။
ကိုင္း၊ စျပီ။ ေရွာင္သည္ အီဂ်စ္ ျပည္ တလြွားတြင္ အပါးနပ္ဆံုး ေရွးေဟာင္း ပစဿစည္း ေရာင္းသူ ကုန္သည္ျကီး ရာဟူး ကို စတင္၍ ေဈးစကား ေျပာလိုက္သည္။
“အင္း- ဒီပစဿစည္းဟာ တကယ့္ အစစ္ အမွန္ မဟုတ္ေပမဲ့လို့—————————–”
]]>
(၂)
၂ဝဝဂ ခုနွစ္ ဒီဇင္ဘာ (၁) ရက္၊ တနလဿငာေန့ မြန္းတည့္ (၁၂) နာရီ
ကိုင္ရို ျမို့ေတာှ၊ အီဂ်စ္
(နယူးေယာက္ စံေတာှခ်ိန္ နံနက္ ငါး နာရီ)
ေရွာင္ ေဒါ့ထရီ စီးနင္း လာသည့္ အီဂ်စ္ အဌားကား၏ ယာဉ္ေမာင္းသည္ (၁၆) ရာစုနွစ္ အီဂ်စ္ျပည္ကို ေအာှတိုမန္ အင္ပါယာ လက္ေအာက္ က်ေရာက္ေစခဲ့သည့္ ဘုရင္ မန္းလုခ္၏ ဂူသခ်ဿငိ ုင္းရွိရာ အယ္လ္-ဂူရီ ျပတိုက္ ေရွ့တြင္ ကားကို ျငင္သာစြာ ရပ္လိုက္သည္။ လြန္ခဲ့သည့္ ဆယ္နွစ္ေလာက္က ေရွာင္သည္ ဤ ေနရာ ကို သူ၏ တတိယေျမာက္ မိန္းမနွင့္ အတူ လာခဲ့ဖူး၏။ အခု တစ္ေခါက္ တြင္ ေတာ့ ဤခရီးကို သူက ဦးေဆာင္သူ မဟုတ္။ သူ၏ ပဥဿစမ ေျမာက္ မိန္းမ ျဖစ္ေသာ ဆာနာ နွင့္ ကပ္ လိုက္ လာျခင္း ျဖစ္သည္။ ကိုင္ရို တြင္ က်င္းပမည့္ အျပည္ျပည္ ဆိုင္ရာ မ်ိုးရိုး ဗီဇ ပညာရွင္မ်ား ကြန္ဖရန့္ တြင္ ဆဲလ္ အတြင္းရွိ မိုက္တို ကြန္ဒရီးယား၏ ဗီဇ ကို အထူးက်ြမ္းက်င္သည့္ ထင္ရွားေသာ ေမာှလီ ျကူလာ ဇီဝ ေဗဒ ပညာရွင္ တစ္ဦး ျဖစ္သည့္ ဆာနာ သည္ ထို ကြန္ဖရင့္၏ အထင္ရွားဆံုး ေဟာေျပာသူ တစ္ဦး ျဖစ္ေပမည္။ သူတို့ လင္မယား နွစ္ဦး အတြက္ ခရီးစဉ္ အစ အဆံုး စပြန္ဆာ ေပးေသာ ဤခရီးကို မလိုက္လ်ွင္ ေရွာင္ သည္ ငါးေျကာှ မျကိုက္ေသာ ေျကာင္မိုက္ ျဖစ္သြား လိမ့္မည္။ တိုင္း၍ ယက္သည့္ ပကဿကလာ၊ မိုးရြာ သည္နွင့္ အခန့္သင့္ ဆို သကဲ့သို့ ေရွာင့္ အတြက္လည္း ကိုင္ရိုတြင္ က်င္းပ ေနသည့္ အျပည္ျပည္ ဆိုင္ရာ ေရွးေဟာင္း သုေတ သန ပညာရွင္မ်ား ကြန္ဖရန့္စ္ ကို အခ်ိန္မီ တက္ေရာက္ နိုင္ခဲ့ရာ ဒီေန့ ဆိုလ်ွင္ ေနာက္ဆံုးေန့ ေရာက္ရွိ ခဲ့ျပီ ျဖစ္သည္။
ေရွာင္သည္ ကားေပါှမွ ဆင္းလိုက္ျပီး ဖုန္ထူေသာ၊ ပူေလာင္ေသာ၊ အခ်ိန္ မေရြး ယာဉ္ေျကာ ပိတ္ဆို့ ေနတတ္ေသာ အယ္လ္ အာဇား လမ္းမျကီး အတိုင္း ေလ်ွာက္လွမ္း လာခဲ့သည္။ လက္တြန္းလွည္း မ်ား၊ စည္းမရွိ ကမ္းမရွိ ထင္သလို လမ္းျဖတ္ကူး ေနသူမ်ား၊ ကားမ်ားမွ တပြမ္ပြမ္ တတီတီ က်ယ္ေလာင္စြာ တီး ေနေသာ ေဒါမနသဿသ ဟြန္းသံ မ်ားျဖင့္ လမ္းမျကီး မွာ ရွုတ္ေထြး ဆူညံ ပြက္ေလာရိုက္ လ်ွက္ ရွိသည္။ ကိုင္ရို ၏ ယာဉ္ေျကာ ပိတ္ဆို့မွုက ေျကာက္ခမန္း လိလိ။ ေရွာင္ မေရာက္ျဖစ္ ခဲ့သည့္ ဆယ္နွစ္တာ ကာလ အတြင္း ဤ ဒဏဿဍာရီ ျမို့ေတာှျကီး တြင္ မွီတင္း ေနထိုင္ျကေသာ လူဦးေရ သည္ ၁၈.၇ သန္း အထိ တိုးတက္ လာခဲ့ သည္။
ေရွာင္သည္ အယ္လ္-မူဇလိ-ဒန္-အလာရ္ လမ္း ထဲသို့ ခ်ိုးဝင္ လိုက္ျပီး ခန္း-အယ္လ္-ခါလီလီ ေဈးလမ္းျကား သို့ ဦးတည္ လိုက္သည္။ ၁၄ ရာစု ကတည္းက တည္ရွိေသာ ဤလမ္းေျမွာင္ ကေလးထဲမွ ဝကဿငပါ ေဈး သည္ ေရာင္းလို့ ရတာ မွန္သမ်ွ အကုန္ေရာင္း၏။ လိုခ်င္ တာ အားလံုး ရနိုင္၏။ ေရွာင္သည္ ထိုေဈးတြင္ ေရာင္းခ် ေသာ ပစဿစည္းမ်ားကို စိတ္မဝင္စားပါ။ သူဦးတည္ ေနသည္က အန္တီကာ-အဗဿဗဒူ ဟုေခါှေသာ ေရွးေဟာင္း ပစဿစည္း အေရာင္း ဆိုင္ကေလး ျဖစ္၏။ ေနာက္ဆံုး တစ္ေခါက္ ကိုင္ရို ေရာက္ခဲ့ စဉ္က ထိုဆိုင္ေလး သည္ ဤ ေဈး တစ္ဝိုက္တြင္ ရွိေျကာင္း သူမွတ္မိ၏။
အသက္ (၅၄) နွစ္ ရွိျပီ ျဖစ္ေသာ ေရွာင္သည္ နယူးေယာက္ မက္ထရို ပိုလစ္တန္ ေရွးေဟာင္း ျပတိုက္ရွိ အေရွ့တိုင္း ေရွးေဟာင္း ယဉ္က်းမွု ဋဿဌာန၏ ဋဿဌာနမွူး ျဖစ္ျပီး ဝါရင့္၊ သဗဿဗာရင့္ ေရွးေဟာင္း သုေတသန ပညာရွင္ တစ္ဦး လည္း ျဖစ္သည္။ သမဿမာက်မ္းစာ နွင့္ ပါတ္သက္သည့္ ေရွးေဟာင္း သုေတသန သမား ျဖစ္ေသာ ေရွာင္သည္ အေရွ့ အလယ္ပိုင္း နွင့္ ေအးရွား မိုင္းနား ရွိ လက္ဘနြန္၊ အစဿစေရး၊ ဆီးရီးယား၊ ေဂ်ာှဒန္၊ အီရန္ တို့မွ ေရွးေဟာင္း သုေတ သန လက္ရာ မ်ားနွင့္ ပါတ္သက္၍ အထူး က်ြမ္းက်င္သူ တစ္ဦး လည္း ျဖစ္သည္။ ေနာက္ဆံုး တစ္ေခါက္ အန္တီကာ-အဗဿဗဒူ သို့ေရာက္ခဲ့စဉ္က ဆိုင္၏ ဖုန္ အလိမ္းလိမ္း ကပ္ ေနေသာ ျပူတင္းေပါက္ နားရွိ အလြန္ လွပေသာ ေကာက္ေျကာင္း မ်ားေရးျခယ္ ထားေသာ နွစ္ ေျခာက္ေထာင္ သက္တမ္းရွိ လဘက္ရည္ ခရားအိုး တစ္လံုးကိုု သူ အရူးအမူး ျဖစ္ခဲ့သည္။
နယူးေယာက္ ရွိ သူ့ျပတိုက္တြင္ ေရွး အီဂ်စ္ လက္ရာ အလားတူ ထို ပစဿစည္းမ်ိုး ရွိေသာှလည္း အန္တီကာ-အဗဿဗဒူ ရွိ ပစဿစည္းက သူ့စိတ္ကို ပိုမို ဆြဲေဆာင္ နိုင္စြမ္း ရွိသည္။ ပန္းကနုတ္ လက္ရာ တြင္သာ သာသည္ မဟုတ္၊ မကြဲ မပ်က္ပဲ နဂိုေန အပ်ိုရည္ မပ်က္ ရွိေနျခင္း ကိုက နယူးေယာက္မွ အိုးထက္ အဆေပါင္း မ်ားစြာ သာေနျပီ။ သူတို့ ျပတိုက္မွ ပစဿစည္းက တစ္စစီ ျပန္ဆက္ ထားရျခင္း ျဖစ္သည္။
ေရွာင္သည္ အိုးကို မခြဲ နိုင္၊ မခြာရက္ ျဖစ္ေန ခဲ့သည္။ နာရီေပါင္း မ်ားစြာ ျကည့္ေန ခဲ့သည္။ ထိုစဉ္က အတူ လိုက္ပါ ခဲ့ေသာ ဇနီးသည္ ဂလို ရီရာ မွာ ေဒါသ အိုး ေပါက္ကြဲ ခဲ့ရသည္။ ဟိုတယ္ သို့ ျပန္ေရာက္ ေသာ အခါ သူတို့ လင္မယား အျကီး အက်ယ္ စကား မ်ား ျကသည္။ ေနာက္တစ္နွစ္ အျကာတြင္ ဂလို ရီရာ နွင့္ ကြာ ရွင္း ခဲ့ရ ျခင္း၏ အဓိက လက္သည္ တရားခံမွာ ထိုအိုးေျကာင့္ ဆိုလ်ွင္ မမွား။
ရွုတ္ေထြး ေပြလီ လွေသာ အီဂ်စ္ေဈး အတြင္း အတု အပ ျဖစ္ေသာ အဂဿဿငုလိ ေရွးေဟာင္း လက္ရာ တို့သည္ ရိုက္သတ္၍ မကုန္ေအာင္ ေပါမ်ား လွသည္။ ဆိုင္ရွင္ ရာဟူးက မည္သို့ပင္ အစစ္ အမွန္ ေရွးေဟာင္း လက္ရာ ျဖစ္ေျကာင္း က်ိန္တြယ္ ေျပာေစ ကာမူ ထိုစကားကို သူကိုယ္တိုင္ ေရာ၊ ဝယ္သူ ေရွာင္ ပါ မယံု ခဲ့ျကေခ်။ ထို့ေျကာင့္ လည္း အခ်ိန္ ျကာျမင့္စြာ ေဈးစကား ေျပာျပီး ျကေသာ အခါ ရာဟူး ၏ ဆိုေဈး တစ္ဝက္ မ်ွသာ ျဖစ္ေသာ အီဂ်စ္ေငြ ေပါင္ နွစ္ရာ သာသာ ျဖင့္ ထိုအိုးကို ေရွာင္ ဝယ္ယူနိုင္ခဲ့သည္။
နယူးေယာက္ ျပန္ေရာက္၍ သူ့ မိတ္ေဆြ အီဂ်စ္ ပညာ ဋဿဌာန မွူး အန္ဂ်ီလာ ဒစ္တမာ ကို ျပသျပီးေသာ အခါ ေရွာင္သည္ တုန္လွုပ္ ေခ်ာက္ျခား သြားခဲ့ ရသည္။ အိုးကို အေသအခ်ာ ေလ့လာျပီး ေနာက္ အန္ဂ်ီလာ က ထို ပစဿစည္း သည္ အတု မဟုတ္၊ အမွန္ တကယ္ နွစ္ေျခာက္ေထာင္ သက္တမ္း ရွိေသာ တကယ့္ အစစ္ အမွန္ ေရွးေဟာင္း ပစဿစည္းဟု အေျဖထုတ္လိုက္ ေသာေျကာင့္ ပင္။ ထို အခ်ိန္မွ စ၍ ေရွာင္ သည္ သူ့ ကိုယ္သူ အျပစ္ ရွိသလို ခံစား လာရသည္။ အိုးကို ျပတိုက္သို့ လွူဒါန္း ခဲ့ေသာ္လည္း အီဂ်စ္၏ အဖိုးတန္ ရတနာ တစ္ပါးကို ျပည္ပ သို့ ခိုးထုတ္ လာသူ ကဲ့သို့ သူ့ကိုယ္သူ ယူဆျပီး ခြင့္ မလြတ္ နိုင္ေအာင္ ျဖစ္ခဲ့ ရသည္။
ေရွာင္သည္ လမ္းျကား လမ္းေျမွာင္ ကေလးမ်ား ထဲေလ်ွာက္လွမ္း လာရင္း ေဈး အတြင္းပိုင္း သို့ ေရာက္ လာ၏။ လမ္းက်ဉ္း လမ္းပိန္ ကေလးမ်ားထဲရွိ က်ပ္ညပ္ ေနေသာ အေဆာက္ အဦး မ်ားေရွ့တြင္ ေကာှေဇာ မ်ားခင္းျပီး ပစဿစည္း ေပါင္းစံု ကို ခင္းက်င္း ျပသ ေရာင္းခ် ေန၏။ ယင္တေလာင္းေလာင္း နွင့္ သိုးသား မ်ား၊ အနံ့ျပင္း ေသာ အာရပ္ ေကာှဖီမ်ား၊ အနံ့ဆိုး အနံ့ေကာင္း ေထြးေရာ ယွက္တင္ ျဖစ္ေန၏။
လမ္းေလ်ွာက္ ေနရာ မွ ေရွာင္ ရပ္လိုက္၏။ လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္နွစ္ ကလိုပင္ ေဈးထဲမွာ သူ လမ္းေပ်ာက္ ေနျပန္ျပီ။ အပ္ခ်ုပ္ဆိုင္ တစ္ဆိုင္ ေရွ့တြင္ ရပ္ျပီး အျဖူေရာင္ သံပုရာခြံ ဦးထုတ္ ကေလး ေဆာင္းထားေသာ အညိုေရာင္ ဝတ္စံုဝတ္ အာရပ္ အဘိုးျကီး တစ္ေယာက္ကို လမ္းေမး ေန၏။
မိနစ္ အနည္း ငယ္ အျကာ တြင္ ေရွာင္သည္ အန္တီကာ-အဗဿဗဒူ ဆိုင္ေရွ့ သို့ တန္းတန္း မတ္မတ္ ေရာက္ လာ၏။ ဆယ္နွစ္ ဆယ္မိုး ျကာျမင့္ သည့္တိုင္ ဆိုင္ရွိ ေနေသး သည္ ကိုေတာ့ မအံ့ဩ မိပါ။ ဆိုင္ရွင္ ရာဟူးက သူ့ ဘိုးေဘး ဘီဘင္ လက္ထက္ ထဲက စတင္ တည္ေတာင္လာ ခဲ့သည္ ဤဆိုင္ သက္တမ္းသည္ အနည္းဆံုး နွစ္ေပါင္း တစ္ရာ ေက်ာှခဲ့ျပီ ဟု ေျပာခဲ့သည္ မဟုတ္ပါလား။
]]>
(၃၄)
ဗ်ူနိုေအးရီးျမို့ေတာှ အစြန္အဖ်ားရွိ ေဂ်ာ့ခ္နယူးဘာရီေလဆိပ္အတြင္းသို့ မည္သည့္အမွတ္တံဆိပ္မွ ရိုက္နွိပ္ မထားေသာ အျဖူေရာင္ အလံုပိတ္ ထရပ္ကားငယ္တစ္စီးေမာင္းနွင္ဝင္ေရာက္လာျပီး ပစဿစည္းဂိုေဒါင္တစ္ခုအနီးတြင္ ရပ္တန့္လိုက္ သည္။
ထိုေလဆိပ္သည္ အာဂ်င္တီးနား ျပည္တြင္းေလေျကာင္းလိုင္းမ်ားနွင့္ ပါရာေဂြး၊ ခ်ီလီနွင့္ ဥရုေဂြးနိုင္ငံမ်ားသို့ သြားေရာက္ေသာ ပါခ်ီပါခ်က္ ေလယာဉ္ငယ္မ်ားသာ အတက္အဆင္း ျပုရာတြင္ အသံုးျပု ေသာေျကာင့္ အသံုးလံုး အမွတ္တံဆိပ္ရိုက္နွိပ္ထားေသာ ဂ်က္ေလယာဉ္ငယ္ တစ္စီး ဆင္းသက္ လာျပီး ထရပ္ကား ရပ္ထားရာဂိုေဒါင္သို့ ဦးတည္ ေမာင္းနွင္သြားသည္ကို မည္သူတစ္ဦး တစ္ေယာက္ မ်ွ ဂရုစိုက္ ျကည့္ရွုေနျခင္းမရွိ။ ေတာင္အေမရိကတိုက္ ေနြေန့လည္ခင္း၏ ျခစ္ျခစ္ေတာက္ပူေလာင္ေနသည့္ ကြန္ကရစ္ေလယာဉ္ေျပးလမ္းေပါှသို့ ဂ်က္ ေလယာဉ္ေပါှမွ အမ်ိုးသားသံုးဦးနွင့္ အမ်ိုးသမီးတစ္ဦးဆင္းသက္လာသည္။ သူတို့ထရပ္ကားသို့ေရာက္ရန္ ေပသံုးဆယ္ခန့္အလိုတြင္ ကားေပါှမွ လက္နက္အျပည့္အစံုတပ္ဆင္ထားေသာ အေမရိကန္ မရိန္းတပ္သားေလးဦး ဆင္းလာျပီး အသင့္အေနအထားျဖင့္ ေနရာယူဝိုင္းရံလိုက္သည္။
မရိန္းတပ္ျကပ္ျကီးသည္ ေလယာဉ္ေပါှမွဆင္းလာေသာ ေအာက္လြွတ္ေတာှအမတ္ မစဿစလိုရန္စမစ္၊ ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီး ဆန္ဒက္ကာ၊ ဟီရမ္ယယ္လဂါနွင့္ အျခားအမ်ိုးသားတစ္ဦးတို့ကို ကားေပါှသို့ပို့ေဆာင္ျပီး ကားတံခါးကိုအေသအခ်ာ ပိတ္လိုက္သည္။ ထရပ္ကားသည္ အတြင္းတြင္ဇိမ္ခံရံုးခန္းတစ္ခုပမာ အျကီးအက်ယ္ျပင္ဆင္ထား၏။ တစ္ကမဿဘာလံုး ရွိအေမရိကန္သံရံုးမ်ားအားလံုးတြင္ ထိုသို့ေသာအလားသဏဿဍာန္တူ ထရပ္ကားမ်ားရွိ၏။ ၁၉၇၉ ခုနွစ္နိုဝင္ဘာလက အီရန္တြင္ျဖစ္ခဲ့ေသာ အေမရိကန္သံရံုးတိုက္ခိုက္ခံရမွုနွင့္ ျပန္ေပးဆြဲမွုအျပီး အေမရိကန္ သံရံုးဝန္ထမ္းမ်ားအား အလားတူျဖစ္ရပ္မ်ားျဖစ္ပြားခဲ့လ်ွင္ သယ္ယူပို့ေဆာင္ရန္အထူးတလည္ဖန္တီးထားေသာ ကားမ်ိုးျဖစ္၏။
ပစ္သည္ လိုရမ္ကို ဆီးျကိုေပြ့ဖက္လိုက္ျပီး-
“မင္းလိုက္လာမယ္လို့ ေမာင္မထင္ထားဘူး” ဟုေျပာလိုက္၏။
ပက္ထရစ္ရွာသည္ မနာလို ဝန္တိုမွုေျကာင့္ ေအာင့္ကနဲ ျဖစ္သြားသည္။ ကိုလိုရာဒိုမွ ေအာက္လြွတ္ေတာှအမတ္မင္း သည္သူမထင္ထားသည္ထက္ အမ်ားျကီးပိုမို ဆြဲေဆာင္မွုရွိေျကာင္းကိုေတာ့ ဝန္မခံပဲမေနနိုင္။
လိုရမ္က ျပံုးစစျဖင့္-
“ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီးကလည္း လိုက္ခဲ့ဖို့ေခါှတယ္၊ မ်က္စိေနာက္စရာ သတင္းေထာက္ေတြလည္းမရွိဘူးဆိုေတာ့ ေမာင္နဲ့ တစ္နာရီ ေလာက္ေတြ့ရလည္းမနည္းဘူးဆိုျပီး လိုက္ခဲ့လိုက္တာေလ” ဟုျပန္ေျပာလိုက္သည္။ သူသည္ ဂ်ီယိုဒီနိုကို ျမင္ေသာအခါ-
“အိုး၊ အယ္လ္၊ ရွင့္ကို မေသမေပ်ာက္ အေကာင္းပကတိေတြ့ရတာ ဝမ္းသာလိုက္တာရွင္” ဟုေျပာလိုက္ျပန္၏။
အယ္လ္က လိုရမ့္ပါးနွစ္ဖက္ကို တရြွတ္ရြွတ္နမ္းရင္း-
“အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ေနရာမွာ အစိုးရကိုယ္တိုင္ခုလိုလာအားေပးတာကို ခ်ီးေျမွာက္ရမကြ” ဟု ပစ္ကို ကလိေလ၏။
ဆန္ဒက္ကာ၊ ယယ္လဂါနွင့္ လူစိမ္းတို့ဝင္လာ၏။ ဆန္ဒက္ကာသည္ သူ့သားတပည့္နွစ္ေယာက္ကို ေခါင္းညိတ္ျပျပီး ပတ္ထရစ္ရွာထံသို့ တန္းတန္းမတ္မတ္ေလ်ွာက္သြား၏။
“ေဒါက္တာ့ကို ခုလိုျပန္ေတြ့ရလို့ က်ုပ္အင္မတန္ဝမ္းသာတယ္”
“ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီးကို က်ြန္မတို့သားအမိက ေက်းဇူးတင္ရမွာပါရွင့္။ က်ြန္မတို့ကိုကယ္ဖို့ ဒတ္နဲ့ အယ္လ္ကို လြွတ္လိုက္ လို့ေလ”
“တကယ္ေတာ့ က်ုပ္ကမလြွတ္ဖူးဗ်၊ သူတို့သေဘာနဲ့သူတို့သြားတာ”
ထို့ေနာက္ဗိုလ္ခ်ုပ္ျကီး ဆန္ဒက္ကာသည္ ေဒါက္တာတီမိုသီ ဖရန့္နွင့္အားလံုးကို မိတ္ဆက္ေပး၏။
“ဒီလူက က်ုပ္ရဲ့ေက်ာင္းေနဖက္ ေရာင္းရင္းျကီးဗ်၊ အထက္တန္းေက်ာင္းတုန္းက က်ုပ္ကို အယ္ဂ်ီဘယာ ေအာင္ ေအာင္သူကူညီခဲ့တာေပါ့၊ က်ုပ္ေရတပ္ထဲေရာက္ေတာ့ သူက သတဿတုတြင္းဖက္ေရာက္သြားတယ္။ ျပီးေတာ့ စတန္းဖို့ဒ္ တကဿကသိုလ္က နကဿခတေဗဒနဲ့ ပါရဂူဘြဲ့ရတယ္။ ခုေတာ့ အေမရိကန္အစိုးရရဲ့ ကြန္ျပူတာအထူးျပုလုပ္ခ်က္ဗ်ူဟာရံုး မွာ ညြွန္ျကားေရးမွူးလုပ္ေနပါတယ္”
တီမိုသီသည္ လူပုဂင္တိုျဖစ္၏။ သူေမာ့မျကည့္ရပဲ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္စကားေျပာနိုင္သူဆို၍ အရပ္ငါးေပ ေလးလက္မ သာရွိသည့္ အယ္လ္ဂ်ီယိုဒီနို တစ္ေယာက္သာရွိ၏။
သူတို့အားလံုးထိုင္လိုက္ျကျပီးေနာက္ သံရံုးဝန္ထမ္းမ်ားခ်ေပးေသာ ေကာှဖီနွင့္ ဆန္းဒဝစ္ခ်္မ်ားကို စားေသာက္ျက၏။
ဆန္ဒက္ကာက ပဏာမ၊ အခ်ီး၊ နိဒါန္းဘာမွ ခံမေနပဲ-
“ကြန္ဂရက္က ကံျကမဿမာအင္တာပရိုက္စ္အေျကာင္း စံုစမ္းခိုင္းလို့ လိုရမ္ဒီေရာက္လာတာ” ဟုတိုက္ရိုက္ ဒဲ့ဒိုး ေျပာခ် လိုက္သည္။
လိုရမ္စမစ္က ေခါင္းညိတ္လိုက္၏။
“ဟုတ္တယ္။ ျပီးခဲ့တဲ့နွစ္ရက္အတြင္း ကံျကမဿမာအင္တာပရိုက္စ္ဟာ သူ့ပိုင္ဆိုင္မွုေတြအကုန္ခ်ေရာင္းျပီး ဘဏ္ေတြ ထဲက ေငြေတြအကုန္ထုတ္သြားတယ္။ က်ြန္မတို့ စေတာ့ေဈးကြက္ေတြ သူ့ေျကာင့္ကေမာက္ကမ ျဖစ္ကုန္တယ္။ ဝုဖ္ မိသားစုဝင္ နွစ္ရာလံုးလည္းအစအနေပ်ာက္သြားတယ္။ တစ္သက္လံုး ကမဿဘာေပါှမွမရွိခဲ့ဘူးသလိုကို ေျခရာေဖ်ာက္ သြားတာ”
“အင္း- သူတို့ သေဘဿငာေတြေပါှ ေရာက္ေနေရာေပါ့။ ဒါနဲ့ ျကယ္တံခြန္က တကယ္ပဲကမဿဘာကို ဦးတည္လာေနသလား၊ မလာဘူးလား၊ က်ြန္ေတာှတို့ ဘာမွေသခ်ာမသိရဘူး” ပစ္က ေတြးေတြးဆဆေျပာလိုက္သည္။
“အဲဒီကိစဿစေျကာင့္ ငါ တီမိုသီ ကိုမရရေအာင္ေခါှလာတာေပါ့”
ဆန္ဒက္ကာက ရွင္းျပလိုက္၏။
အခု တီမိုသီ ဖရန့္၏ အလွည့္ေရာက္လာျပီျဖစ္၏။ သူက မွတ္စုစာအုပ္မ်ားကို ထုတ္လိုက္ျပီး လည္ေခ်ာင္းရွင္း လိုက္၏။
“အဲဒီကိစဿစကို က်ြန္ေတာှမေျဖခင္ ေနာက္ေျကာင္းနည္းနည္းျပန္ပါရေစ၊ ဒါမွ ဝုဖ္တို့ရဲ့အစီအမံေတြကို ခင္ဗ်ားတို့ သေဘာေပါက္မယ္။ ခရစ္ေတာှမေပါှခင္နွစ္ေပါင္းခုနွစ္ေထာင္ေက်ာှက ျကယ္တံခြန္တစ္လံုး ကမဿဘာကို ဝင္တိုက္ခဲ့ဖူး တယ္၊ ဒါက ပံုမွန္ျဖစ္စဉ္ေတာ့မဟုတ္ဖူး၊ တစ္သက္မွတစ္ခါဆိုသလို ျဖစ္တတ္တဲ့အျဖစ္အပ်က္တစ္ခု၊ ပံုမွန္ဆိုရင္ ေတာ့ ေန့တိုင္းကမဿဘာေပါှကို လက္သီးဆုပ္ေလာက္ရွိတဲ့ ဥကဿကာခဲကေလးေတြ က်လာေလ့ရွိတယ္။ နွစ္တစ္ရာကို တစ္ခါေလာက္ေတာ့ ဥကဿကာခဲျကီးျကီးမားမားေျကြက်ေလ့ရွိတယ္။ ဥပမာ အရီဇိုနားမွာ က်လာတဲ့ ေပတစ္ရာ့ငါးဆယ္ ရွိတဲ့ ဥကဿကာခဲျကီး၊ ၁၉ဝ၈ ခုနွစ္က ဆိုက္ေဘးရီးယားမွာ မိုင္ရွစ္ရာပါတ္လည္ေလာက္ အေပါက္ျကီးျဖစ္သြားေစတဲ့ ဥကဿကာခဲျကီးလိုဟာမ်ိုးေပါ့။ အဲဒီထက္ျကီးတဲ့ ထားပါေတာ့- တစ္မိုင္ပါတ္လည္ေလာက္ ရွိတဲ့ ဥကဿကာခဲျကီး ေတြကေတာ့ နွစ္တစ္သန္း ကို တစ္ခါေလာက္က်ေလ့ရွိတယ္။ ဒါျကီးေတြက်ရင္ေတာ့ မသက္သာဘူး၊ ခုကမဿဘာေပါှမွာရွိတဲ့ န်ူလက္နက္ အားလံုးေဖာက္ခြဲလိုက္သလိုျဖစ္သြားမယ္။ အဲသလို ဥကဿကာခဲအျကီးစားျကီးေတြ နွစ္ေထာင္ေက်ာှေက်ာှ ေလာက္ဟာ က်ြန္ေတာှတို့ကမဿဘာေဘးကေန ပံုမွန္ျဖတ္သန္းသြားျကေလ့ရွိတယ္”
“ဆရာ့စကားျကားရတာ စိတ္မသက္သာစရာပဲ” ပက္က ျကက္သီးထဟန္ျဖင့္ေျပာလိုက္သည္။ သူတို့အျဖစ္က တီမိုသီ့ စကားနားေထာင္မိမွ က်ားေျကာက္လို့ ရွင္ျကီးကိုး၊ ရွင္ျကီးက်ားထက္ဆိုး ဆိုသည့္အျဖစ္မ်ိုးျဖစ္ေန၏။
“ေနဦးဗ်၊ မေျကာက္ျကပါနဲ့ဦး၊ ဥကဿကာခဲေျကာင့္ခင္ဗ်ားတို့ ေသနိုင္ေခ်ဟာ တစ္သက္လံုးမွာ အျကိမ္ ၂ဝဝဝဝ မွ တစ္ျကိမ္ပဲရွိပါတယ္။ သို့ေသာှလည္း က်ြန္ေတာှတို့ ကမဿဘာသူ၊ ကမဿဘာသားမ်ားရဲ့ ကံျကမဿမာမီးစာကုန္ဆီခန္းတဲ့ အျဖစ္မ်ိုးေတြလည္းရွိတတ္ေသးတယ္”
ပစ္က ေကာှဖီကိုေမာ့ခ်လိုက္ျပီး-
“ခုလိုအျဖစ္မ်ိုးေပါ့ ဆရာ”
တီမိုသီက ေခါင္းညိတ္ျပီးဆက္ေျပာ၏။
“နွစ္ေပါင္း သန္းတစ္ရာမွာ တစ္ျကိမ္ေလာက္ေတာ့ ျကယ္တံခြန္လို့ေခါှတဲ့ မဟာ့မဟာ ဥကဿကာခဲျကီးေတြ ကမဿဘာကို ဝင္ေဆာင့္ေလ့ရွိတယ္။ အဲသလိုျဖစ္တိုင္းလည္း က်ြန္ေတာှတို့ကမဿဘာဟာ ဆိုးဆိုးဝါးဝါးကို ထိခိုက္ပ်က္စီးခဲ့ရတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္ေပါင္းေျခာက္ဆယ့္ငါးသန္းက ဒီလိုျဖစ္ရပ္ေျကာင့္ ကမဿဘာေပါှက ဒိုင္နိုေဆာမ်ိုးနြယ္ျကီး မ်ိုးတုန္း ပ်က္သုဉ္းခဲ့တယ္။အဲဒီတုန္းက ဝင္တိုက္မိတဲ့ဥကဿကာခဲဟာ ေျခာက္မိုင္ပါတ္လည္ရွိတယ္။ သူေဆာင့္မိလို့ျဖစ္တဲ့ တြင္းနက္ျကီးက မိုင္တစ္သိန္းနွစ္ေသာင္းပါတ္လည္က်ယ္တယ္၊ ဒါေပမဲ့—”
“လြန္ခဲ့တဲ့နွစ္ေပါင္းကိုးေထာင္က ဝင္တိုက္ခဲ့တဲ့ ျကယ္တံခြန္ဟာ သူ့ထက္ျကီးတယ္။ ခု ကေနဒါနိုင္ငံ ဟတ္ဆန္ ပင္လယ္ေအာှေဒသကို အခ်င္းမိုင္ ဆယ္မိုင္ပါတ္လည္ရွိတဲ့ ျကယ္တံခြန္ျကီးဝင္တိုက္ခဲ့တယ္။ သူ့ေျကာင့္ျဖစ္တဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲျဖစ္ရပ္ေတြေျကာင့္ ကမဿဘာေပါှက သက္ရွိနဲ့အပင္အားလံုးရဲ့ ကိုးဆယ့္ကိုးရာခိုင္နွုန္း ေသေျကပ်က္စီးခဲ့ တယ္။ ပထမအျကိမ္အပ်က္အစီးထက္ နွစ္ဆယ္ရာခိုင္နွုန္းပိုလာတဲ့သေဘာပဲ”
လိုရမ္က စိတ္ဝင္စားစြာျဖင့္-
“ေနာက္ဆက္တြဲျဖစ္ရပ္ဆိုတာက ဘာေတြလဲဆရာ”
တီမိုသီက ေရတစ္ငံုေသာက္လိုက္ျပီး-
“ဆယ္မိုင္ပါတ္လည္ရွိတဲ့အရာဝတဿတုတစ္ခု၊ ကမဿဘာေပါှေရာက္ေတာ့ ေျမဆြဲအားေျကာင့္ အေလးခ်ိန္ ဘီလီယံတန္ေပါင္း မ်ားစြာရွိလာတဲ့ အဲဒီအရာဝတဿတုဟာ တစ္နာရီကို မိုင္တစ္သိန္းသံုးေသာင္းဆိုတဲ့အရွိန္နဲ့ ကမဿဘာေပါှကို က်ေရာက္ခဲ့ တာေလ။ ကမဿဘာျကီးဟာ အတင္းအဓမဿမဆြဲယမ္းခံရတဲ့ ေခါင္းေလာင္းလိုျဖစ္သြားခဲ့တယ္။ က်ြန္ေတာှဒီျဖစ္ရပ္ကို ကြန္ျပူတာ အထူးျပုလုပ္ခ်က္သံုးျပီးအေသးစိတ္ရွင္းျပလို့ရတယ္။”
“ဒါနဲ့ ဒီဟာက ျကယ္တံခြန္ဆိုတာ ဆရာဘယ္လိုလုပ္သိလဲ” ယယ္လဂါက ေမးလိုက္သည္။
“ဥကဿကာခဲနဲ့ ျကယ္တံခြန္ အမ်ားျကီး ကြာျခားမွုေတြရွိတယ္ဗ်။ ပါဝင္တဲ့ပစဿစည္းေတြေရာ၊ အရွိန္ေရာေပါ့”
“ဒီလိုနဲ့ တိုက္မိျကေရာဆိုပါေတာ့၊ ဘာေတြဆက္ျဖစ္ကုန္လဲ” ဆန္ဒက္ကာက ေမးလိုက္ျပန္သည္။
“လိုရင္းေျပာရရင္ ေတာမီးအျကီးအက်ယ္ေလာင္တယ္၊ အိုဇံုးလြွာေပ်ာက္သြားတယ္၊ မုန္တိုင္းေတြ ေနရာမလပ္ ျဖစ္တယ္၊ ၁၄ လေလာက္ေအာက္စီဂ်င္ျပတ္သြားတယ္။ ေနရာအားလံုးေရလြွမ္းသြားတယ္၊ ေျမငလ်ွင္ အျကီး အက်ယ္လွုပ္တယ္၊ အဲဒါေတြက သက္ရွိမ်ားေသေျကပ်က္သုဉ္းရျခင္းရဲ့ အဓိကအေျကာင္းရင္းေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အံ့အားသင့္ဖြယ္အသက္ရွင္က်န္ရစ္ခဲ့ျကတဲ့ လက္တစ္ဆုပ္စာ လူသားမ်ိုးနြယ္ေတြရွိခဲ့ျကတယ္။ အဲသည္လူေတြကပဲ က်ြန္ေတာှတို့ရဲ့ ဘိုးေဘးဘီဘင္ေတြ ျဖစ္ခဲ့ျကတာေပါ့”
“ဒီလိုနဲ့ပဲ ကပ္ဆိုးျကီးျပီးသြားခဲ့တာေပါ့” ဆန္ဒက္ကာက သက္ျပင္းခ်ရင္းေမးလိုက္သည္။
တီမိုသီက ေခါင္းယမ္းျပရင္း-
“အဆိုးဆံုးအပိုင္းက်န္ေသးတယ္ သူငယ္ခ်င္းရဲ့။ေရွးေရွးတုန္းကတည္းက က်ြန္ေတာှတို့ သိပဿပံပညာရွင္ေတြဟာ ဒီကိစဿစကို ေလ့လာခဲ့ျကတယ္။ ျကယ္တံခြန္ေတြ၊ ဥကဿကာခဲေတြနဲ့ ထိေတြ့မွုေျကာင့္ ကမဿဘာ့ ဗဟိုခ်က္ကို ထိခိုက္ေစနိုင္သ လား ဆိုတဲ့ေမးခြန္းကို ေျဖနိုင္ဖို့ေပါ့”
အားလံုးသည္ အသက္ပင္မရွုနိုင္ပဲ တီမိုသီ ဖရန့္၏ စကားကို စိတ္ပါဝင္စားစြာနားေထာင္ေနျက၏။
“ခ်ားလ္စ္ဟတ္ဘ္ဂြဒ္ ဆိုတဲ့သိပဿပံပညာရွင္တစ္ေယာက္က ဒါနဲ့ပါတ္သက္လို့ သီအိုရီတစ္ခုထုတ္ခဲ့တယ္။ သူ့သီအိုရီ ကဘာေျပာလဲဆိုေတာ့ အကယ္၍ ျကယ္တံခြန္ေဆာင့္မိတဲ့ဒဏ္ဟာ သိပ္ျပင္းထန္လြန္းလို့ ကမဿဘာ့ဗဟိုခ်က္ လွုပ္ခါသြား ခဲ့ရင္ မိုင္နွစ္ဆယ္ကေန ေလးဆယ္အထိပဲရွိတဲ့ ေျမသားအျပင္လြွာဟာ ျပတ္ေရြ့တာ သို့မဟုတ္ လည္ပါတ္လွုပ္ရွား တာျဖစ္သြားနိုင္တယ္။ ဒီအခါမွာ တိုက္ျကီးေတြ ေနရာေရြ့သြားမယ္။ ရာသီဥတု အျပင္းအထန္ေဖာက္ျပန္မယ္တဲ့၊ ဒါကို ကမဿဘာေျမလြွာေရြ့လ်ားျခင္းသီအိုရီလို့ နာမည္ေပးခဲ့တယ္။ ဘုရားေပးတဲ့ ေျမျကီးဟာခိုင္မာတယ္ဆိုတဲ့ အယူ အဆနဲ့ေတာ့ ေျပာင္းျပန္ေပါ့။ ခ်ားလ္စ္ဟတ္ဘ္ဂြဒ္လည္း အေတာှကဲ့ရဲ့ခံခဲ့ရတယ္။ ေနာက္ဆံုး အိုင္စတိုင္းက သူ့သီအိုရီကို လက္မခံခင္အထိေပါ့”
“လြန္ခဲ့တဲ့နွစ္ကိုးေထာင္ကျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကမဿဘာေျမလြွာေရြ့လ်ားျခင္းအက်ိုးဆက္ဟာ အေတာှဆိုးခဲ့တယ္။ အခ်ို့ တိုက္ျကီး ေတြ၊ က်ြန္းေတြဟာ အီေကြတာ နားေရြ့သြားခဲ့တယ္၊ ေတာင္နဲ့ေျမာက္ဝင္ရိုးစြန္းေတြဟာလည္သြားခဲ့တယ္။ ေရခဲေတာင္ေတြအရည္ေပ်ာှကုန္လို့ ပင္လယ္ေရမ်က္နွာျပင္ ေပေလးရာျမင့္တက္လာတယ္၊ ေျမာက္ဝင္ရိုးစြန္းဟာ မူလရွိတဲ့ ကေနဒါေလာက္ကေန အာတိတ္ပင္လယ္ထဲေရာက္သြားခဲ့တယ္။ ဆိုက္ေဘးရီးယားဆိုတဲ့ အပူပိုင္း ေဒသဟာ ခ်က္ခ်င္းေရခဲကုန္တယ္။ အနဿတာတိကဟာလည္း ေတာင္ဖက္ကို မိုင္နွစ္ေထာင္ေလာက္ေရြ့သြားခဲ့တယ္။ အစစအရာရာ အသစ္ကျပန္စရတဲ့သေဘာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ကမဿဘာ့ဝင္ရိုးမေျပာင္းလဲဘူး၊ ေနကို ဗဟိုျပုလည္ပါတ္တဲ့ စနစ္ မေျပာင္းလဲဘူး၊ ကမဿဘာ့ေျမမ်က္နွာသြင္ျပင္သာေျပာင္းသြားခဲ့တယ္”
ဆန္ဒက္ကာက-
“ဟုတ္ျပီ သူငယ္ခ်င္း၊ ေနာက္ေျကာင္းျပန္တာေတြ ေတာှေလာက္ျပီ၊ ခုေရွ့ေျကာင္းျပန္ျကစို့၊ လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္ကိုးေထာင္ ကအားမီးနီးစ္ေတြထားခဲ့တဲ့ ေဟာကိန္း၊ ခုဝုဖ္မိသားစု အယံုျကီးယံုေနတဲ့ ဒုတိယျကယ္တံခြန္ကမဿဘာကို ဝင္တိုက္မယ္ဆိုတဲ့ ကိစဿစဟာ မွန္သလား၊ မွားသလား” ဟု ဒဲ့ဒိုးေမးလိုက္သည္။
တီမိုသီ သည္ေနာက္ထပ္ေကာှဖီတစ္ခြက္ငဲ့၍ နွစ္က်ိုက္ သံုးက်ိုက္ေမာ့လိုက္ျပီး-
“က်ြန္ေတာှတို့ ဥကဿကာခဲနဲ့ ျကယ္တံခြန္ေစာင့္ျကည့္သတိေပးစနစ္ကိုမနွစ္ကစျပီးတည္ေထာင္ခဲ့တယ္။ ကမဿဘာ့ေနရာ အသီးသီးမွာ နကဿခတ္ျကည့္မွန္ေျပာင္းနဲ့ တျခားပစဿစည္းကိရိယာအစံုအလင္ထားရွိျပီး ကမဿဘာကို ခ်ဉ္းကပ္လာတဲ့ အရာမွန္ သမ်ွ ေစာင့္ျကည့္ခဲ့ျကတယ္”
ဇာတ္ရွိန္ျမင့္လာေပျပီ၊ အားလံုးသည္ ရင္တမမနားေထာင္ေနခဲ့ျကသည္။
“ခုထိေတာ့ ကမဿဘာကိုခ်ဉ္းကပ္လာတဲ့ ဥကဿကာခဲေလးဆယ္ေက်ာှေတြ့ထားျပီးျပီ။ ဒါေပမဲ့ ဝင္တိုက္မိဖို့ေတာ့မရွိဘူး။ နကဿခတ္ပညာရွင္အားလံုး တညီတညြတ္တည္းသေဘာတူထားတာကေတာ့ အမွန္တကယ္ အနဿတရာယ္ရွိတဲ့ ကိစဿစက လြဲလို့ ဒီကိစဿစေတြကို လူထုကိုအသိမေပးဘူး၊ မလိုလားအပ္တဲ့ ေျကာက္လန့္မွုေတြေပါှေပါက္မွာစိုးလို့ပဲ”
“ခု-ဒုတိယ ျကယ္တံခြန္ဆိုတာကေရာ” လိုရမ္က ေမးလိုက္၏။
တီမိုသီ ဖရန့္ကအားလံုးကို ျခံုျကည့္လိုက္ျပီး-
“ခုထိ ဒုတိယ ျကယ္တံခြန္လာေနျပီဆိုတဲ့ကိစဿစေရာ၊ ကမဿဘာကို ဝင္တိုက္မဲ့ကိစဿစေရာ ဘာမွမေတြ့ရေသးဘူးဗ်”
“ဘယ္လို၊ ဆရာ အေသးစိတ္ရွင္းျပပါဦး” ပစ္သည္ တီမိုသီကို အံ့ဩတျကီးျပန္ေမးလိုက္၏။
“တကယ္ေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္ေပါင္းကိုးေထာင္က ျကယ္တံခြန္ဝင္တိုက္မိတဲ့ကိစဿစဟာ ျဖစ္ေတာင့္ျဖစ္ခဲ ကိစဿစဗ်၊ ကမဿဘာ ကိုဝင္တိုက္တဲ့ ျကယ္တံခြန္နဲ့ မတိုက္မိပဲ ျပန္ထြက္သြားတဲ့ျကယ္တံခြန္ဟာလည္း တကယ္ေတာ့ အျမြာမဟုတ္ဘူး၊ ျဂိုလ္တစ္ခုစီကေန ပဲ့ျကလာျပီး ကမဿဘာပါတ္လမ္းေျကာင္းကို တူတူဝင္လာမိတာပဲ။ တိုက္ဆိုင္မွုသက္သက္ပဲဗ်”
“ဒါဆို အဲဒီ အျမြာလို့ေခါှေနျကတဲ့ ဒုတိယျကယ္တံခြန္က ဘယ္ေတာ့လာမွာလဲ”
တီမိုသီဖရန့္သည္ ခဏမ်ွ ျငိမ္ေန၏။ သူသည္ ေကာှဖီကို တစ္က်ိုက္ျခင္း အရသာခံေသာက္လိုက္ျပီးမွ-
“က်ြန္ေတာှတို့ နကဿခတဿတပညာရွင္ေတြ အားလံုးသေဘာတူထားတာကေတာ့ အဲဒီျကယ္တံခြန္ဟာ ေနာက္ထပ္ နွစ္ေပါင္း တစ္ေထာင္ျကာတဲ့အခါမွ ကမဿဘာနဲ့ မိုင္ရွစ္သိန္းအကြာကေန ကမဿဘာကိုေက်ာှျဖတ္သြားလိမ့္မယ္ ဆိုတာပါပဲ”
]]>
ဝုဖ္သည္ အရူးတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္ဟု ပစ္ယံုမွတ္လိုက္ခ်င္သည္။ သို့ေသာှ အရူးတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို့ ထိုသူ၏ အသိဉာဏ္ပညာ၊ ဥစဿစာဓနနွင့္ စီမံခန့္ခြဲမွုစသည့္အရည္အခ်င္းမ်ားက ေတာှလြန္း၊ ေကာင္းလြန္းအားျကီးေနသည္။
ဝုဖ္၏ ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ဇယားအလိုအရ ယခုကမဿဘာပ်က္ရန္ သို့တည္းမဟုတ္ ပစ္အတြက္ ျပသဿသနာ၏အေျဖကိုရွာရန္ ေလးရက္နွင့္ ဆယ္နာရီတိတိသာအခ်ိန္ရေတာ့သည္။ ဝုဖ္သည္ဘာေျကာင့္မ်ားဤေန့ဤရက္ အတိအက်ကိုေျပာသြား ခဲ့ပါလိမ့္၊ ပစ္သိသိမသိသိ ဂရုမစိုက္ဆိုသည့္သေဘာနွင့္လား၊ သို့တည္းမဟုတ္ ခုခ်ိန္မွေတာ့ ဘယ္သူမွ ဘာမွမတတ္ နိုင္ေတာ့ဆိုသည့္ ယူဆခ်က္နွင့္လား။ ပစ္ေခါင္းထဲတြင္ လားေပါင္းမ်ားစြာနွင့္ ခ်ာခ်ာလည္ေန၏။
ပစ္သည္ စိတ္ရွုပ္ေထြးစြာျဖင့္ အရက္ဘားရွိရာသို့ေလ်ွာက္လာခဲ့ျပီး အနီဂ်ို တာကြီလာ ေကာ့ေတးတစ္ခြက္ စပ္ခိုင္းျပီး ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ဇိမ္ဆြဲေသာက္ေနလိုက္သည္။ အာဂ်င္တီးနားနိုင္ငံဆိုင္ရာ အေမရိကန္သံအမတ္ျကီး ဂ်ြန္ဟြန္းသည္ သူ့နားလာရပ္၏။
“ဘယ့္နွယ့္လဲ၊ ကားလ္ဝုဖ္နဲ့စကားေျပာလို့ အဆင္ေျပရဲ့လား”
“သိပ္ေတာ့မေျပဘူးဗ်၊ သူက သူ့ကိုယ္သူ ဘုရားသခင္ေလာက္ေအာက္ေမ့ေနတာကိုး”
“ကားလ္ဝုဖ္ဟာ လူထူးလူဆန္းဗ်၊ က်ြန္ေတာှသိသေလာက္ေတာ့ ဘယ္သူမွ သူနဲ့နီးနီးကပ္ကပ္ အတြင္းက်က် ေပါင္းသင္းဆက္ဆံဖူးတဲ့လူ မရွိဘူး။ က်ြန္ေတာှလည္း လက္လွမ္းမီသေလာက္ တီးေခါက္ျကည့္ပါတယ္။ ကမဿဘာေပါှ ျကယ္တံခြန္က်မယ္လို့ ေျပာနိုင္တဲ့အေထာက္အထားေတာ့ ဘယ္မွာမွ မေတြ့ရဘူးဗ်”
“သံအမတ္ျကီးေရာ သူ့အေျကာင္းဘယ္ေလာက္သိထားသလဲခင္ဗ်”
“ဘာမွေတာ့သိပ္မသိပါဘူး၊ စီအိုင္ေအ အစီရင္ခံစာေတြထဲေဖာှျပသေလာက္ပဲသိတာပါ။ သူ့အဘိုးက ဂ်ာမနီက ေျပးလာတယ္ဆိုတာရယ္၊ နာဇီအဆက္အနြယ္ေတြဆိုတာရယ္၊ ခန့္မွန္းမရေလာက္ေအာင္ ခ်မ္းသာျကြယ္ဝတာရယ္ ဒီေလာက္ပါပဲ”
“သူတို့ မိသားစုအေျကာင္းေရာ”
သံအမတ္ျကီးသည္ မာတီနီတစ္ခြက္ကို မွာလိုက္ျပီး-
“ဒါလည္း ေကာလာဟာလေလာက္ပဲဗ်၊ က်ြန္ေတာှရဲ့ အာဂ်င္တိုင္း မိတ္ေဆြတစ္ခ်ို့ေျပာစကားအရေတာ့ ေအာ့ဇဝစ္ လူသတ္သမားလို့နာမည္ျကီးခဲ့တဲ့ ေဒါက္တာ ဂ်ိုးဆက္ မင္ဂလာဟာ ဝုဖ္မ်ိုးဆက္တည္ေထာင္ဖို့ အေရးျကီးတဲ့ေနရာ ကပါဝင္ခဲ့တယ္လို့ဆိုတယ္။ မ်ိုးရိုးဗီဇ သုေတသနလုပ္ငန္းကေန—–” သံအမတ္ျကီးသည္ ေဘးဘီကို ျကည့္ျပီး အသံကို တိုးလ်ွက္-
“ဟစ္တလာရဲ့ ဖိုမ်ိုးရည္ေတြကို ဝုဖ္အမ်ိုးသမီးေတြဆီ ထိုးသြင္းျပီး သေနဿဓေအာင္ေစတယ္လို့ဆိုျကတယ္”
“သံအမတ္ျကီးေရာ အဲဒီသတင္းေတြကို ယံုသလား”
“က်ြန္ေတာှ မယံုခ်င္ဘူးဗ်ာ။ ဒါေပမဲ့—” သံအမတ္ျကီးဟြန္းသည္ မာတီနီကို တစ္က်ိုက္စုပ္လိုက္သည္။
“က်ြန္ေတာှသံရံုးက ေထာက္လွမ္းေရးအရာရွိ ဗိုလ္မွူး စတိဖ္ေမလာက ကြန္ျပူတာေပါှမွာ ဟစ္တလာ့ဓါတ္ပံုနဲ့ ဝုဖ္မ်ိုးဆက္ေတြရဲ့ဓါတ္ပံုကို ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာျပေတာ့မွ မ်က္လံုးနဲ့ ဆံပင္အေရာင္ကလြဲလို့ မ်က္နွာတည္ေဆာက္ပံုက အေတာှ့ကို တူတာသြားေတြ့ရတယ္”
ပစ္သည္ သူ၏လက္ကို သံအမတ္ျကီးကို ဆန့္ထုတ္ကမ္းေပးျပီး-
“ခုလို က်ြန္ေတာှတို့ကို ကူညီတဲ့အတြက္ေရာ၊ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေပးတဲ့အတြက္ပါ သံအမတ္ျကီးကို ေက်းဇူးတင္ လွပါတယ္ခင္ဗ်ာ၊ အထူးသျဖင့္ေတာ့ ကားလ္ဝုဖ္နဲ့ေတြ့ရေအာင္ ခ်က္ခ်င္းစီစဉ္ေပးနိုင္တဲ့အတြက္ေပါ့”
ဂ်ြန္ဟြန္းသည္ ပစ္၏လက္ကို တင္းတင္းဆြဲညွစ္ရင္း-
“ဝုဖ္ေတြ ဒီပြဲတက္ျဖစ္လို့ က်ြန္ေတာှတို့ ကံေကာင္းသြားတာဗ်။ ဒါေပမဲ့လည္း က်ြန္ေတာှေက်နပ္တယ္ဗ်ာ၊ အခုလို ပြဲျကီးပြဲေကာင္းမ်ိုးကို က်ြန္ေတာှတို့လို ပ်ားရည္နဲ့ဝမ္းခ်ရတဲ့ သံတမန္ေတြအဖို့ ဘယ္နည္းနဲ့မွ ဆင္နြွဲပိုင္ခြင့္မရွိဘူးေလ”
“သူေျပာတဲ့အတိုင္းဆို ဟိုအခ်ိန္ေရာက္ဖို့ ေလးရက္နဲ့ ဆယ္နာရီပဲက်န္ေတာ့တယ္ဆိုပဲ၊ မျကာခင္ သူတို့ေတြ သေဘဿငာေပါှတက္ေတာ့မယ္ထင္တယ္”
ဂ်ြန္ဟြန္း မ်က္လံုးျပူးသြား၏။
“ဘုရားေရ၊ တကယ္လားဗ်၊ ေနဦး၊ က်ြန္ေတာှသိသေလာက္ေတာ့ ကားလ္ဝုဖ္ဟာ သဘက္ခါမွာ အနဿတာတိက သြားဖို့ရွိတယ္။ သူတို့မိုင္းတြင္းအေျခအေနကို ေလ့လာဖို့လို့ အတြင္းသတင္းတစ္ခုမွာေတြ့ရတယ္”
ပစ္ မ်က္ေမွာင္ျကုတ္သြား၏။
“ဒါစဉ္းစားစရာပဲ သံအမတ္ျကီး၊ ဒီပေရာဂ်က္ကို စီအိုင္ေအက အတြင္းက်က်မသိဘူးဗ်၊ သံအမတ္ျကီး ဘယ္က သိတယ္ေတာ့မဆိုနိုင္ဘူး၊ ဒါေပမဲ့ စီအိုင္ေအထက္ေတာ့ အမ်ားျကီးသာတယ္”
ဂ်ြန္ဟြန္းသည္ ျပံုးျပံုးျကီးလုပ္ေန၏။
ပစ္သည္ တာကြီလာေကာ့ေတးခြက္ထဲမွ ေရခဲတံုးကေလးမ်ားကို စိုက္ျကည့္ရင္းအေတြးနယ္ခ်ဲ့ေန၏။ အနဿတာတိကကို ဘာကိစဿစမ်ား ကားလ္ဝုဖ္ဟာအေလာတျကီးသြားမွာပါလိမ့္။ အဲဒီကို သဘက္ခါသြား၊ အသြားအျပန္ နွစ္ရက္ေတာ့ျကာမယ္ ဆိုရင္ သူေျပာတဲ့ ကမဿဘာပ်က္မယ့္ေန့ေရာက္ျပီေပါ့၊ မဟုတ္ေသးဘူး၊ မဟုတ္ေသးဘူး၊ တစ္ခုခု ေတာ့အျကီးအက်ယ္ လြဲေနေခ်ျပီ။
+++++++++++++++++++++++
(၃၃)
ေနာက္တစ္ေန့တြင္ ကံျကမဿမာအင္တာပရိုက္စ္၏ ပဲ့ကိုင္ရွင္မ်ား၊ သို့တည္းမဟုတ္ စတုတဿထဂ်ာမန္အင္ပါယာ၏ အနာဂါတ္ အရွင္သခင္မ်ားျဖစ္သည့္ ဝုဖ္မိသားစု၏ ထိပ္တန္းစီမံခန့္ခြဲသူ (၂၇) ေယာက္သည္ ကံျကမဿမာ အင္တာပရိုက္စ္၏ ရံုးခန္း တစ္ခုဝယ္ စုေဝးေတြ့ဆံုခဲ့ျက၏။ ေပေလးဆယ္ရွည္ေသာ ပိေတာက္သား ဘဲဥပံုအစည္းအေဝး စားပြဲျကီး၏ ထိပ္နံရံ တြင္ေတာ့ အနက္ေရာင္ အက္စ္အက္စ္ ယူနီေဖာင္းဝတ္ထားေသာ ေက်းဇူးရွင္ျကီး အူးရစ္ဝုဖ္ ၏ ဆီေဆးပန္းခ်ီ ကားျကီးကို တခမ္းတနားခ်ိတ္ဆြဲထား၏။
မနက္ ဆယ္နာရီ တိတိတြင္ ဥကဿကဋဿဌျကီး ကားလ္ဝုဖ္ျကြခ်ီလာျပီး ထိပ္ဆံုးတြင္ေနရာယူ၏။ သူ၏ ဘယ္ဖက္တြင္ ဖခင္ ျဖစ္သူ မက္စ္ဝုဖ္၊ ညာဖက္တြင္ ဘရူနိုဝုဖ္တို့ရွိျက၏။ ျကည့္ရသည္မွာ ကားလ္ဝုဖ္သည္ ေပ်ာှရြွင္တက္ျကြေနပံုေပါှ၏။ သူက စတင္၍ စကားေျပာ၏။
“ဒီေန့ ေနာက္ဆံုးအစည္းအေဝးကို မစခင္ က်ြန္ေတာှ့အေနနဲ့ တာဝန္ေတြအားလံုးကို အခ်ိန္တိုအတြင္း ျပီးစီးေအာင္ ကိုယ္က်ရာ အခန္းကဏဿဍကေန လုပ္ေဆာင္ခဲ့ျကတဲ့ မိသားစုဝင္အားလံုးကို ဦးညြွတ္ဂုဏ္ျပုပါတယ္”
အစည္းေဝးခန္းမတစ္ခုလံုး လက္ခုပ္သံမ်ားဖံုးလြွမ္းသြားသည္။
မက္စ္ဝုဖ္က ျပံုးရြွင္စြာျဖင့္-
“ဒီေန့ဒီအခ်ိန္ကစျပီး ငါတို့ရဲ့ ဘိုးေဘးေတြ ေမ်ွာှမွန္းခဲ့ျကတဲ့ စတုတဿထနိုင္ငံေတာှကို ငါ့သားျကီး ကားလ္ဝုဖ္ရဲ့ ဦးေဆာင္မွုနဲ့ ပီပီျပင္ျပင္ အေကာင္အထည္ေဖာှေဆာင္ရြက္နိုင္ေတာ့မယ္။ ေခါင္းေဆာင္ျကီးရဲ့ ေသြးေတြ မင္းတို့ေသြး ေျကာထဲမွာ စီးဆင္းေနသ၍ ဂ်ာမန္နိုင္ငံေတာှအဓြန့္ရွည္မယ္ဆိုတာ အားလံုးျမဲျမဲမွတ္ထားျကပါ”
လက္ခုပ္သံမ်ား ပိုမို က်ယ္ေလာင္စြာထြက္ေပါှလာျပန္သည္။ မက္စ္ဝုဖ္မွ တစ္ပါးအားလံုးသည္ တစ္ပံုစံတည္း၊ ခ်ြတ္စြပ္နီးပါးရုပ္ဆင္းအဂဿငါမ်ား တူညီျကသည္မွာ တစိမ္းတေယာက္အတြက္ဆိုလ်ွင္ တကယ့္ ထူးေထြသည့္အံ့ရာေသာှ ကိစဿစျကီးျဖစ္ေပလိမ့္မည္။
ကားလ္သည္ ဘရူနိုဖက္သို့ လွည့္၍-
“က်န္တဲ့မိသားစုဝင္ေတြ အူးရစ္ဝုဖ္ေပါှေရာက္ျကျပီလား”
ဘရူနိုဝုဖ္က ေခါင္းညိတ္၍-
“အားလံုးေရာက္ျကျပီ ကားလ္”
“ေထာက္ပံ့ေရး ပစဿစည္းေတြေရာ”
ေဝလ္ဟိန္းဝုဖ္သည္ လက္ေထာင္ျပလိုက္ျပီး-
“သေဘဿငာေလးစီးလံုးမွာ စားနပ္ရိကဿခာအျပည့္တင္ျပီးပါျပီ။ ေထာက္ပံ့ေရးပစဿစည္းနဲ့ လ်ွပ္စစ္ပစဿစည္းအားလံုးလည္း အသင့္တပ္ဆင္ထားျပီးပါျပီ။ က်ြန္ေတာှတို့ပဲ က်န္ပါေတာ့တယ္”
ကားလ္က ျပံုးလိုက္ျပန္ရင္း-
“ခင္ဗ်ားတို့ သြားနွင့္ျကပါ၊ က်ြန္ေတာှေနာက္က လိုက္ခဲ့မယ္။ အိုကူမားပင္လယ္ေအာှမွာ ေနာက္ဆံုးစီစဉ္စရာ ရွိတာစီစဉ္ဖို့ သြားရဦးမယ္”
“ေနာက္ေတာ့မက်နဲ့ေနာှ အကို၊ ေနာက္က်ေနရင္ က်ြန္မတို့က အကို့ကို မေစာင့္ပဲ ထားပစ္ခဲ့မွာ” အယ္လ္ဆီက ခပ္ျမူးျမူးေျပာ၏။
ကားလ္က စိတ္ခ်ပါ ဟုေျပာလိုက္၏။
ရိုဆာဝုဖ္က လက္ေထာင္ျပရင္း-
“ေနဦး၊ က်ြန္မတစ္ခုေမးခ်င္လို့၊ ဟိုအေမရိကန္ ပညာရွင္က အားမီးနီးစ္သေကဿငတေတြ အားလံုးကို ဘာသာျပန္ျပီး သြားသလား”
ကားလ္က ေခါင္းယမ္းရင္း-
“အဲဒါတစ္ခုေတာ့ တို့မ်ားရဲ့ ဆံုးရွံုးမွုပဲ ညီမရဲ့၊ ေဒါက္တာ အိုကြန္းနဲလ္ဟာ သူလုပ္ခဲ့တဲ့အလုပ္မွန္သမ်ွ အားလံုးယူ သြားခဲ့တယ္၊ ခုအေမရိကန္က မ်က္ေစ့ေဒါက္ေထာက္ျကည့္ေနျပီဆိုေတာ့ သူ့ကို ျပန္ရဖို့မလြယ္ေတာ့ဘူး၊ ဒါေပမဲ့ ခုမွေတာ့ ကိစဿစမရွိေတာ့ပါဘူးေလ။ အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့မွာပဲ”
အယ္လ္ဘတ္ဝုဖ္ဆိုသည့္ ေဂဟေဗဒပညာရွင္က-
“အိုကြန္းနဲလ္ ဘာသာျပန္ေနတာ ကမဿဘာပ်က္ကပ္အျပီးျဖစ္ခဲ့တဲ့အေျကာင္းေတြမဟုတ္လား၊ အဲဒါေတြကို ျပည့္ျပည့္စံုစံု သိရရင္ေတာ့ ပိုျပီးအက်ိုးရွိမယ္ထင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ြန္ေတာှတို့ ကြန္ျပူတာခန့္မွန္းခ်က္ေတြလည္း အားကိုးရမယ္လို့ ထင္ပါတယ္”
အယ္လ္ဆီက ဝင္ေျပာျပန္၏။
“အဓိကအခ်က္က က်ြန္မတို့သေဘဿငာေတြ ေရထဲေရာက္ရင္ လွိုင္းဒဏ္၊ ေရဒဏ္၊ ေလဒဏ္ကို ခံနိုင္ဖို့ပဲ”
“ဒီအတြက္ေတာ့ စိတ္ခ် အယ္လ္ဆီ၊ တို့သေဘဿငာေတြဟာ ဘယ္ဒဏ္ကိုမဆိုခံနိုင္ေအာင္ အထပ္ထပ္အခါခါ စစ္ေဆးျပီးသား”
အင္ဂ်င္နီယာ ဘရန့္ဝုဖ္က ဝင္ေျပာလိုက္၏။
“စိတ္ခ်ရတဲ့အခ်ိန္က်ရင္ က်ြန္မတို့ ကပ္ရမဲ့ကမ္းကို ေရြးထားျပီးျပီလား” မာရီယာဝုဖ္၏ အေမးကို အယ္လ္ဘတ္ဝုဖ္က-
“အဲဒီအတြက္ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြ စုေနတုန္းပဲ။ တကယ္ျဖစ္ျပီးတဲ့အခ်ိန္နဲ့ တြက္ထားခ်က္ထားတာနဲ့ နည္းနည္း လြဲနိုင္ေျခရွိေနလို့ မဆံုးျဖတ္ရေသးဘူး”
ကားလ္ဝုဖ္က-
“ဟုတ္တယ္။ ခုထိတြက္ထားျပီးသေလာက္ဆိုရင္ ဥေရာပတစ္တိုက္လံုးနီးပါးေရလြွမ္းမယ္။ ဆာဟာရသဲကနဿတာရ ဟာ ပင္လယ္ျပင္ျဖစ္လာမယ္။ အေမရိကန္နဲ့ ကေနဒါဟာ ေရခဲျပင္ျဖစ္သြားမယ္ ဆိုေတာ့ ကမဿဘာသစ္အတြက္ ေစာင့္ရဦးမွာ ေပါ့” ဟုဆိုလိုက္၏။
“သေဘဿငာေပါှမွာ ဘယ္ေလာက္ျကာမယ္ထင္လဲ” ပညာေရး ပါရဂူ ဂါဒါဝုဖ္ကေမးလိုက္သည္။
ကားလ္က ေခါင္းခါျပလိုက္၏။ ခုထိသူ့မွာ ထိုေမးခြန္းအတြက္အေျဖမရွိ။
“အသက္ရွင္က်န္နိုင္တဲ့ ေတာင္ေပါှသားေတြအတြက္ ဘယ္လိုစီမံထားလဲ” မာရီယာဝုဖ္က ေမးလိုက္ျပန္သည္။
“အသက္ရွင္မဲ့လူက လက္တစ္ဆုပ္စာေလာက္ရွိမွာပါ၊ သူတို့ထိုက္နဲ့ သူတို့ကံေပါ့” ဘရူနိုဝုဖ္က ဆိုလိုက္၏။
မက္စ္ဝုဖ္က-
“ဟုတ္တယ္ကြ၊ အဲဒီအခ်ိန္ေရာက္ရင္ တို့စတုတဿထအင္ပါယာကလြဲလို့ အသိဉာဏ္ရွိတဲ့ လူသားမ်ိုးနြယ္ မ်ိုးတံုး သြားေလာက္ျပီေလ။ သန္စြမ္းသူသာ ရွင္သန္ရာ ဆိုတဲ့ ဒါဝင္ရဲ့သီအိုရီအတိုင္းေပါ့။ ေခါင္းေဆာင္ျကီး ကေန ဆင္းသက္တဲ့ အရွင္သခင္မ်ိုးနြယ္သာက်န္ရစ္ခဲ့ရေတာ့မယ္”
“ခဏေလး၊ ဦးေလး၊ က်ြန္ေတာှေျပာပါရေစ” ဖဲလစ္ဝုဖ္ဆိုသူက ထေျပာလိုက္၏။
“သေဘာတရားအရေတာ့ က်ြန္ေတာှတို့ဟာ ဟစ္တလာ့ေသြးပါတယ္ဆိုတာမွန္ပါတယ္။ ေခါင္းေဆာင္ျကီး ဟစ္တလာရဲ့ အျမင္နဲ့ စီမံခန့္ခြဲနိုင္စြမ္းကိုလည္း ေလးစားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ြန္ေတာှတို့ဟာ ဘိုးေဘးလက္ထက္က နာဇီပါတီဝင္ေတြမဟုတ္သလို အလကားေနရင္း ေဟး-ဟစ္တလာ ထိုင္ေအာှေနမဲ့လူေတြလည္း မဟုတ္ဘူး၊ က်ြန္ေတာှတို့ဟာ လူသာမန္ေတြထက္တစ္ဆင့္ျမင့္တဲ့ မ်ိုးဆက္တစ္ဆက္ျဖစ္တဲ့အတြက္ နာဇီေခတ္က ဒုစရိုက္မွုေတြ နဲ့ ျခစားမွု၊ အသံုးမက်မွုေတြကိုထားပစ္ခဲ့ေတာ့မွာျဖစ္တယ္”
တစ္ခ်ိန္လံုးျငိမ္ေနသည့္ ေအာှတိုဝုဖ္က-
“သိပ္ေကာင္းတယ္။ ဖဲလစ္ေျပာတာ က်ြန္ေတာှတို့ရဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ့ ရပ္တည္ခ်က္ အနွစ္ခ်ုပ္ပါပဲ” ဟုေျပာလိုက္၏။
အားလံုးျငိမ္သြားျကခ်ိန္ဝယ္ ကားလ္ဝုဖ္သည္ လက္နွစ္ဖက္ကို ယွက္ရင္းနိဂံုးခ်ုပ္စကားကို ဆိုလိုက္ေတာ့သည္။
“ေနာက္နွစ္ဒီအခ်ိန္ေရာက္ရင္ က်ြန္ေတာှတို့ သေဘဿငာေပါှကေနျပီး လူတစ္ေယာက္မွ မရွိမဲ့ သက္မဲ့ကမဿဘာကို ျမင္ရေတာ့မွာေနာှ၊ စိတ္ကူးနဲ့ စဉ္းစားျကည့္ရင္ကို အေတာှစိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတဲ့ကိစဿစပဲ”
]]>ေရခဲျမို့ေတာှ
ဧျပီလ ၁ဝ ရက္၊ ၂၀၀၁ ခုႏွစ္
ဗ်ူနိုေအးရီး ျမို့ေတာှ၊ အာဂ်င္တီးနား
(၃၂)
ဗ်ူနိုေအးရီးရွိ ျဗိတိသ်ွသံရံုးေရွ့ဝယ္ ဇိမ္ခံဆလြန္းကားျကီးမ်ားစီတန္းရပ္နားထားသည္ကို ျမင္ေတြ့ရ၏။ ပြဲတက္ဝတ္စံု ကိုယ္စီျဖင့္ ဂုဏ္သေရရွိ အမ်ိုးေကာင္းသားမ်ား၊ အမ်ိုးေကာင္းသမီးမ်ားျဖင့္ ပ်ားပန္းခတ္စည္ကားလ်ွက္ရွိသည္။
ေရြွပြဲ လာဧည့္ပရိတ္သတ္အေပါင္းကို ျဗိတိသ်ွသံအမတ္ျကီး ခ်ားလ္လက္ဇင္တန္နွင့္ သံအမတ္ျကီးကေတာှ မာသာ လက္ဇင္တန္တို့သည္ သံတမန္အျပံုးကိုယ္စီျဖင့္ အေပါက္ဝမွ ဆီးျကိုနွုတ္ဆက္လ်ွက္ ရွိျကသည္။ ယေန့ဧည့္ခံပြဲသည္ အယ္လစ္ဇဘတ္ ဘုရင္မျကီး နွင့္ သားေတာှ ခ်ားစ္မင္းသားတို့ ျပန္လည္ခ်စ္ျကည္ေရးအထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ တစ္ ကမဿဘာလံုးရွိ ျဗိတိသ်ွသံရံုးမ်ားတြင္ က်င္းပျပုလုပ္ရသည့္ ညစာစားပြဲအခမ္းအနားျဖစ္၏။
အာဂ်င္တီးနားလူ့မလိုင္အသိုင္းအဝိုင္းတစ္ခုလံုးကို ဖိတ္ျကားေသာပြဲျဖစ္သည့္အားေလ်ွာှစြာ အာဂ်င္တီးနားသမတ၊ အမ်ိုးသားကြန္ဂရက္ေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ ဗ်ူနိုေအးရီး ျမို့ေတာှဝန္၊ စက္မွုလက္မွုလုပ္ငန္းရွင္ျကီးမ်ားနွင့္ ဆယ္လီ ဘရစ္တီေခါှ နာမည္ေက်ာှျကားလူျကိုက္မ်ားေသာ အနုပညာရွင္မ်ား၊ သူေဋဿဌးျကီးမ်ားစံုစံုညီညီတက္ေရာက္ျကသည့္ ေရြွေပါှျမတင္ ဖိတ္ဖိတ္ေတာက္လက္လက္ထေနသည့္ ထိပ္တန္းတကာ့ထိပ္တန္း ပြဲလမ္းသဘင္ ဧကန္အမွန္ျဖစ္ ေတာ့သည္။
ဧည့္ခန္းမေဆာင္သို့ ကားလ္ဝုဖ္နွင့္ သူ၏ ညီမမ်ားဝင္လာခ်ိန္တြင္မေတာ့ အတြင္းရွိ ေရာက္နွင့္ျပီးသား လူ့မလိုင္မ်ား အားလံုး ဖြဲနွင့္ဆန္ကြဲ သာသာျဖစ္သြားျက၏။ ေကာင္းကင္ယံတြင္ ဝိုင္းဝန္းျပည့္ဝစြာထြန္းလင္းေတာက္ပေနေသာ လမင္းျကီးကို ေမာ့ျကည့္ရသကဲ့သို့ က်န္ပရိသတ္မ်ားသည္ သူတို့ေမာင္နွမကို ေငးေမာျကည့္ရွုေနျကရသည္။ ျဗိတိသ်ွ သံအမတ္ျကီးဇနီးေမာင္နွံကို နွုတ္ဆက္ျပီး ဧည့္ခန္းမထဲ တစ္လွမ္းခ်င္းဝင္လာျကေသာ ေခတ္သစ္ေဇာတိက သူျကြယ္ျကီး ကားလ္ဝုဖ္နွင့္ ညီမမ်ားသည္ ယေန့ည၏ တန္ဖိုးအရွိဆံုးဧည့္ေကာင္းေစာင္ေကာင္းမ်ားအျဖစ္ သံရံုးမွတ္ တမ္းတြင္ ေမာှကြန္းေရးထိုးရမည့္သူမ်ားတည္း။
ယေန့ည ဧည့္ခံပြဲသို့ ကားလ္ဝုဖ္နွင့္အတူ ဂီလီဝုဖ္၊ မာရီယာဝုဖ္၊ လူစီဝုဖ္နွင့္ အေမရိကမွ ေသကံမေရာက္သက္မ ေပ်ာက္ပဲ ျပန္ေရာက္လာခဲ့သည့္ အယ္လ္ဆီဝုဖ္တို့ ပါလာခဲ့သည္။ ဘူေဖးညစာစားပြဲျဖစ္သည့္အတြက္ အဂဿငလန္မွ အေကာင္းဆံုး စားေတာှကဲမ်ားလက္စြမ္းျပခ်က္ျပုတ္ထားသည့္ အေကာင္းတကာ့အေကာင္းဆံုးစားဖြယ္မ်ားကို ပန္းကန္ျပားမ်ားနွင့္ထည့္၍ ကားလ္ဝုဖ္နွင့္ ညီမတစ္သိုက္သည္ လြတ္ေနသည့္ စားပြဲဝိုင္းတစ္ခုတြင္ ဝင္ထိုင္ လိုက္ျကသည္။
အယ္လ္ဆီသည္ ခ်ိစ္တံုးကေလးတစ္တံုးကို ခက္ရင္းျဖင့္ထိုးယူလိုက္ျပီး ပါးစပ္ထဲထည့္ရန္ လက္အလွမ္း သူ့လက္ သည္ေလထဲမွာပင္ ရပ္တန့္သြား၏။ သူ့ပါးစပ္သည္ ပြင့္ဟလ်ွက္၊ မ်က္နွာတြင္ မယံုျကည္နိုင္ေလာက္ေအာင္ အံ့အား သင့္သည့္ အမူအယာက အထင္းသား။
ကားလ္သည္ ရုတ္တရက္မူပ်က္သြားေသာ သူ့ညီမ၏ မ်က္နွာကို ျမင္ေတြ့ရေသာှလည္း အေျကာင္းရင္းကို မေမးေသး ပဲတည္ျငိမ္ေသြးေအးစြာေစာင့္ဆိုင္းေနလိုက္သည္။ မျကာပါ။ အသားညိုညို၊ အရပ္ျမင့္ျမင့္အမ်ိုးသားတစ္ဦးနွင့္ အနီေရာင္ဆံနြယ္မ်ားပိုင္ရွင္ အမ်ိုးသမီးတစ္ဦး သူတို့စားပြဲသို့ ဦးတည္ေလ်ွာက္လွမ္းလာ၏။
အမ်ိုးသားသည္ အနက္ေရာက္တက္ဆူဒိုပြဲတက္ဝတ္စံုကို ဝတ္ဆင္ထားျပီး အမ်ိုးသမီးကေတာ့ အနက္ေရာင္ပိုးသား ဝတ္စံုကို ခ်ပ္ခ်ပ္ရပ္ရပ္ဝတ္ထား၏။ အမ်ိုးသားကလွမ္း၍ စကားစေျပာလိုက္သည္။
“ဟယ္လို အယ္လ္ဆီ၊ က်န္းခန့္သာလို့ မာပါစ”
အယ္လ္ဆီ ဘာမွျပန္မေျပာနိုင္မွီ အမ်ိုးသားသည္ ကားလ္ဝုဖ္ဖက္သို့လွည့္၍-
“ခင္ဗ်ားကေတာ့ နာမည္ေက်ာှျကားတဲ့ သူျကြယ္ျကီး ကားလ္ဝုဖ္ျဖစ္လိမ့္မယ္ထင္တယ္။ ေဟာဒီ အမ်ိုးသမီးကေတာ့ ေဒါက္တာ ပက္ထရစ္ရွာ အိုကြန္းနဲလ္ပါခင္ဗ်ား”
ကားလ္ဝုဖ္သည္ ဒတ္ပစ္ကို ထုတ္ခ်င္းေပါက္သြားမတတ္ စူးစူးစိုက္စိုက္ျကည့္ေန၏။ ပက္သည္ ကားလ္ဝုဖ္ကို ျကည့္ ျပီး ေက်ာထဲမွစိမ့္တက္လာ၏။ သူသည္ အလြန္အင္မတန္မွ ေခ်ာေမာခန့္ညားလွသည္မွန္ေသာှလည္း အျကည့္မ်ားက ေအးစက္မာေက်ာလြန္းလွသည္။ ပက္၏ နာမည္ကိုျကားလိုက္ေသာှ ကားလ္ဝုဖ္သည္ထိုင္ရာမွ ထလာ၏။
“က်ုပ္တို့ခ်င္းတစ္ခါမွ မေတြ့ဖူးေပမဲ့ ခင္ဗ်ားက်ုပ္ကို သိေနတယ္ဆိုတာ က်ုပ္သိပါတယ္ဗ်ာ” ပစ္သည္ ကမဿဘာ့ထိပ္တန္း သူျကြယ္ျကီးကို လမ္းေဘးမွ ဟမ္ဘာဂါေရာင္းသူနွင့္စကားေျပာသကဲ့သို့ ခပ္ေအးေအး၊ ခပ္ရြွင္ရြွင္ေျပာေန၏။
“ခင္ဗ်ား ဘယ္သူဆိုတာ က်ြန္ေတာှမသိတာအမွန္ပဲဗ်” ကားလ္ဝုဖ္က ျပန္ေျပာလိုက္သည္။ သူ့အဂဿငလိပ္စကားက အျပစ္ေျပာစရာမရွိေအာင္ ပီသျကည္ျမလြန္းသည္။
ပစ္က ခပ္သဲ့သဲ့ရယ္လိုက္ျပီး-
“က်ုပ္က ခင္ဗ်ားတို့ရဲ့ ေဖာက္သည္ျကီးေလဗ်ာ၊ က်ုပ္နာမည္ ဒတ္ပစ္ လို့ေခါှတယ္”
ကားလ္ဝုဖ္၏ မ်က္လံုးမ်ား စကဿကန့္အနည္းငယ္မ်ွ တင္းမာသြား၏။ နွုတ္ကေတာ့-
“ဪ- ဒတ္ပစ္ဆိုတာခင္ဗ်ားကိုး” ဟုေအးစက္စြာေျပာလိုက္သည္။
ပစ္က ကားလ္ဝုဖ္ကို ဂရုမစိုက္ေတာ့ပဲ အယ္လ္ဆီ့ဖက္လွည့္၍-
“ေဟ့-အယ္လ္ဆီ ခင္ဗ်ားက က်ုပ္ကိုနွုတ္ေတာင္မဆက္ပဲ ဝါရွင္တန္က ထြက္သြားတာကိုးဗ်” ဟုတရင္းတနွီး နွုတ္ဆက္လိုက္သည္။
အယ္လ္ဆီသည္ ပစ္ကို စားမတတ္၊ ဝါးမတတ္ျကည့္ေနရာမွ-
“ရွင္အခုဘယ္ကလာတာလဲ” ဟုေမးလိုက္မိသည္။ ပစ္ကလည္း ဒီေမးခြန္းကိုေစာင့္ေနျခင္းျဖစ္၏။
“ခု ခင္ဗ်ားတို့ရဲ့ အူးရစ္ဝုဖ္ဆိုတဲ့သေဘဿငာေပါှက လည္ပါတ္ျပီးျပန္လာတာေလ။ ခင္ဗ်ားညီမ ရိုဆာနဲ့ေတြ့လို့ သူက ေတာင္ သေဘဿငာအေျကာင္းရွင္းျပလိုက္ေသးတယ္။ အျပန္ ခင္ဗ်ားတို့သေဘဿငာေပါှမွာ ေနရတာပ်င္းတယ္လို့ေျပာလို့ ေဒါက္တာအိုကြန္းနဲလ္တို့ သားအမိကို ဝင္ေခါှျပီး ဗ်ူနိုေအးရီးအေရာက္ ဒီည ဒီပြဲမွာခင္ဗ်ားတို့ရွိတယ္ျကားလို့ နွုတ္ဆက္ရေအာင္ဝင္လာတာေလ”
အယ္လ္ဆီသည္ ပစ္တစ္ကိုယ္လံုး ျပာက်မတတ္ ဝင္းဝင္းေတာက္ေသာမ်က္ဝန္းမ်ားျဖင့္ စိုက္ျကည့္ေန၏။ တစ္ကိုယ္ လံုးလည္း တဆတ္ဆတ္တုန္ေန၏။ သူက သြားျကားမွထြက္လာေသာေလသံျဖင့္-
“ဒီမွာ- ရွင္တို့ကို က်ြန္မတို့ အခုသတ္ပစ္လိုက္လို့ရတယ္ သိလား” ဟုေျပာလိုက္၏။
ပစ္က မခိုးမခန့္ ျပံုးလိုက္ျပီး-
“ခင္ဗ်ားတို့ အခါေပါင္းမ်ားစြာျကိုးစားျပီးျပီပဲ။ တစ္ခါမွ မေအာင္ျမင္ဘူးမဟုတ္လားဗ်၊ အခုေတာ့မျကိုးစားနဲ့ဦးဗ်၊ ေတာှျကာ ျဗိတိသ်ွ သံရံုးရဲ့ ပြဲလမ္းသဘင္ဆင္ယင္က်င္းပေနတုန္း ဧည့္ပရိသတ္အမ်ားျကီးျကားထဲမွာ ဝုဖ္မိသားစုက လူသတ္ျခင္းဆိုတဲ့ စာလံုးမည္းျကီးေတြနဲ့ သတင္းထဲပါသြားရင္ မဟာအရွက္ေတာှျကီးေတြ ဟက္တက္ကြဲကုန္ျကပါ ဦးမယ္။”
ကားလ္သည္မေနနိုင္ေတာ့။ သူတို့လို လူတကာဝတ္တြားခယရသည့္ မိသားစုကို စီးစီးပိုးပိုးေျပာဆိုေနေသာ ဤအေကာင္ကို အစိမ္းလိုက္ဝါးစားခ်င္စိတ္မ်ားေပါှလာသည္။
“ဒါက်ြန္ေတာှ့တိုင္းျပည္ပါ မစဿစတာပစ္၊ ခင္ဗ်ားရဲ့ အေမရိကမဟုတ္ဘူး။ ဒီခန္းမထဲကေန ေျခတစ္လွမ္းအျပင္ေရာက္ တာနဲ့ ခင္ဗ်ားအသက္နဲ့ကိုယ္ အိုးစားကြဲျပီသာေအာက္ေမ့ပါ”
“အို-ျခိမ္းလွ၊ ေခ်ာက္လွပါလား မစဿစတာကားလ္ဝုဖ္ရဲ့။ ခင္ဗ်ားအဲသလိုလုပ္ရင္ က်ုပ္နဲ့အတူပါလာတဲ့ အေမရိကန္ သံအမတ္ ဂ်ြန္ဟြန္းနဲ့ မရင္းတပ္ကေတာ့ ျကိုက္မယ္မထင္ဘူးဗ်”
အေျခအေနကိုျကည့္ေနေသာ ကားလ္ဝုဖ္၏ သက္ေတာှေစာင့္မ်ားထဲမွ တစ္ေယာက္သည္ ပစ္ကို ရန္ျပုမည့္ဟန္ျဖင့္ ေရွ့ထြက္လာသည္။ အယ္လ္ဂ်ီယိုဒီနိုသည္ ရုတ္တရက္မိုးေပါှမွက်လာသလို ေပါှလာျပီးထိုသက္ေတာှေစာင့္၏ ေရွ့မွ ပိတ္ရပ္လိုက္၏။ အယ္လ့္ထက္ ေပါင္ငါးဆယ္မ်ွ ပိုေလးျပီး အရပ္ဆယ္လက္မမ်ွ ပိုရွည္သည့္ ဝုဖ္၏ သက္ေတာှ ေစာင့္သည္ အယ္လ္၏အေပါှမွ မိုးေနသည္။ သူက-
“ေဟ့-အေကာင္ေသးကေလး။ မင္းကိုယ္မင္း ဘာထင္ေနသလဲ” ဟုခပ္ရင့္ရင့္ေမးလိုက္၏။
အယ္လ္က ေမာ့ျကည့္လိုက္ျပီး-
“အဲဒီအေကာင္ေသးကေလးက မင္းလိုမ်ိုး ဝုဖ္ေနာက္လိုက္ေခြး တစ္ဒါဇင္ေလာက္သတ္ျပီးျပီဆိုတာ မင္းသိေရာ သိရဲ့လား” ဟုျပန္ေမးလိုက္၏။
သက္ေတာှေစာင့္၏ မ်က္နွာသည္ ငရုတ္ဆီပုလင္းျဖင့္ အပက္ခံလိုက္ရသကဲ့သို့ ရဲတြတ္သြား၏။ ေနာက္ပဲျပန္ ဆုတ္ရမလို၊ ေရွ့မွပိတ္ရပ္ေနသည့္ အယ္လ့္ကိုပဲ ကိုင္ေပါက္ရေတာ့မလို ဘာလုပ္လို့ဘာကိုင္ရမွန္းမသိျဖစ္ေနစဉ္ သူ့ သခင္ ကားလ္က လက္ယမ္းျပလိုက္သျဖင့္ ေနာက္ဆုတ္သြား၏။ ကားလ္က-
“အူးရစ္ဝုဖ္ေပါှကေန အသက္ရွင္ရက္ျပန္လြတ္လာတာကိုေတာ့ ခင္ဗ်ားတို့ကို က်ြန္ေတာှခ်ီးျကူးပါတယ္။ က်ြန္ေတာှ့ လံုျခံုေရးေတြ ညံ့ေသးတယ္လို့ပဲမွတ္လိုက္ပါမယ္”
“မညံ့ပါဘူး၊ ခင္ဗ်ားလူေတြေတာှျကပါတယ္။ က်ုပ္တို့ ကံျကီးလြန္းလို့လြတ္လာတာပါ” ပစ္သည္ ဒီတစ္ခါေတာ့ တကယ္အမွန္ကိုေျပာျခင္းျဖစ္သည္။
ကားလ္ဝုဖ္သည္ ပစ္နွင့္မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ရပ္လိုက္သည္။ သူ့အရပ္သည္ ပစ္ထက္ နွစ္လက္မခန့္ပိုျမင့္၏။ ပင္လယ္ျပာ ေရာင္ေတာက္ေနေသာ မ်က္လံုးျပာမ်ားျဖင့္ ပစ္ကိုေစ့ေစ့ျကည့္ျပီး-
“က်ြန္ေတာှ့ကို ဆန့္က်င္တာ ခင္ဗ်ားအဖို့ မဟာအမွားျကီးပဲ မစဿစတာပစ္၊ ခင္ဗ်ားမွတ္ထားဖို့က က်ြန္ေတာှဟာ တစ္ကမဿဘာလံုးကို လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္ေပါင္းကိုးေထာင္တုန္းကလို ျပန္လည္သန့္စင္ေအာင္လုပ္မယ္ဆိုတာကိုပဲဗ်၊ မည္သည့္ တန္ဖိုးကို ေပးဆပ္ရသည္ျဖစ္ေစ၊ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ကို လုပ္မွာ”
ပစ္သည္ ေနာက္မဆုတ္ေတာ့။ ကားလ္ဝုဖ္၏ မ်က္လံုးျပာမ်ားကို ေအးစက္ေသာအေငြ့အသက္မ်ားယွက္သန္းေန သည့္သူ၏ မ်က္လံုးစိမ္းမ်ားျဖင့္ ေစ့ေစ့ျကည့္ရင္း-
“ခင္ဗ်ားတို့ မိသားစုေျကာင့္ လူေပါင္းမ်ားစြာ ဒုကဿခေရာက္ခဲ့ရျပီးျပီ၊ ဒီညေတာ့ စျကာဝဋဿာရဲ့ အရွင္သခင္ အျဖစ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မွတ္ထင္ေနတဲ့ခင္ဗ်ားဟာ ဘယ္လိုေကာင္မ်ိုးလဲဆိုတာ က်ုပ္မ်က္စိနဲ့ ျမင္ရေအာင္လာျကည့္တာပဲဗ်” ဟုျပန္ေျပာလိုက္သည္။
“အခုေတြ့ျပီ မဟုတ္လား”
“ေတြ့ေတာ့လည္း ခင္ဗ်ားဟာ မုန့္ဆီေျကာှကဘယ္နားေနမွန္းမသိေသးဘူး၊ နွုတ္ခမ္းနာနဲ့ မတည့္ဘူးလို့ ေအာှေနတဲ့ လူနဲ့တူသဗ်၊ ေနစမ္းပါဦး၊ အားမီးနီးစ္ေတြေျပာခဲ့တဲ့ ဒုတိယျကယ္တံခြန္ဟာ ေနာက္လထဲမွာ ကမဿဘာကို ဝင္တိုက္လိမ့္မယ္လို့ ဘာေျကာင့္မ်ား အင္မတန္ေသခ်ာေနရတာလဲ”
ကားလ္ဝုဖ္က မဟာဆန္ဆန္ျပံုးလိုက္၏။
“ခင္ဗ်ားေျပာတာနည္းနည္း လိုေနတယ္ မစဿစတာပစ္၊ တကယ္က ေနာက္လမဟုတ္ဘူး၊ အတိအက်ေျပာရရင္ ေနာက္ေလးရက္နဲ့ ဆယ္နာရီအျကာမွာကို အဲဒီကိစဿစျကီးျဖစ္ေတာ့မွာ”
ပစ္တစ္ကိုယ္လံုးရွိ အေမြွးအမ်ွင္မ်ား ေထာင္ထသြား၏။ ေနာက္ငါးရက္အတြင္းဆိုပါလား၊ ဘယ္လိုလုပ္ျဖစ္နိုင္မွာလဲ။
ထိုအခ်ိန္တြက္ ပက္ထရစ္ရွာကဝင္၍-
“ရွင္တို့က ဒီကိစဿစကို မိသားစုပိုင္၊ ဘိုးဘြားပိုင္ လ်ွို့ဝွက္ကိစဿစလို သေဘာထားတယ္ေပါ့ေလ။ က်န္တဲ့ တစ္ကမဿဘာလံုး ေခြးေသဝက္ေသ ေသျကပါေစ၊ ငါ့သား၊ ငါ့တူ၊ ငါ့ညီမ်ားလြတ္ရင္ျပီးေရာေပါ့၊ စိတ္ဓါတ္ေအာက္တန္းက်လိုက္ျကတာ ရွင္။ တကဲ့တိရိစဿဆာန္သာသာေတြပါပဲ”
ပက္၏ စကားမ်ားသည္ အယ္လ္ဆီ့ကို အျကီးအက်ယ္ေဒါသူပုန္ထေစ၏။
“ရွင္ က်ြန္မတို့မိသားစုကို ေစာှကားဝံ့သလား”
ပစ္သည္ ပက္ထရစ္ရွာ၏ ခါးကေလးကို ဖက္ရင္း-
“အို-ပက္ရဲ့၊ အဲသလို မေျပာရဖူးေလ။ သူတို့က ေအာက္တန္းက်တာမဟုတ္ပါဘူး၊ ခံစားခ်က္မရွိတာပါ၊ ဒီမွာ အယ္လ္ဆီ၊ ခင္ဗ်ားနဲ့ ခင္ဗ်ားညီမေတြရဲ့ ေယာကဿင်ားေတြကို က်ူပ္ေတာ့သနားမိတယ္ဗ်၊ သိလား၊ ေရခဲတံုးျကီးေတြနဲ့ အတူအိပ္ရသလိုေနျကရွာမွာပဲေနာှ”
အယ္လ္ဆီသည္ ေဒါသမြွန္ျပီး ပစ္ကို ပါးရိုက္ရန္ လက္ေျမွာက္လိုက္၏။ ပက္က အယ္လ္ဆီလက္ကို ေဆာင့္တြန္းပစ္ လိုက္သည္။ အယ္လ္ဆီသည္ ရုတ္တရက္ လန့္သြား၏။ သူမကို မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကမွ ျကမ္းျကမ္းတမ္း တမ္းမဆက္ဆံခဲ့ဖူးေခ်။
ပက္က ပစ္နွင့္ အယ္လ္ဖက္သို့ လွည့္၍ျပံုးျပီး-
“ပ်င္းလိုက္တာ၊ သြားကျကရေအာင္” ဟုေျပာလိုက္သည္။
ပက္နွင့္ အယ္လ္တို့ ကပြဲခန္းမသို့ ထြက္ခြာသြားေသာအခါ ပစ္သည္ ကားလ္ဝုဖ္ဖက္သို့ျပန္လွည့္၍-
“ျကယ္တံခြန္ ဝင္တိုက္မဲ့ရက္ကို ေရွ့ကိုတိုးနိုင္ေလာက္တဲ့ အစြမ္းသတဿတိခင္ဗ်ားမွာရွိလို့လား” ဟုေမးလိုက္၏။
ကားလ္ဝုဖ္က မဲ့ျပံုးျပံုးရင္း-
“ဒါကေတာ့ လ်ွို့ဝွက္ခ်က္၊ မစဿစတာပစ္ရဲ့၊ ခင္ဗ်ားကို ေျပာျပလို့မရဘူး”
ပစ္သည္ စကားလမ္းေျကာင္းလြွဲလိုက္၏။
“ခင္ဗ်ားတို့သေဘဿငာေတြက တည္ေဆာက္ပံုကေတာ့ အံ့မခန္းပဲဗ်၊ ေနာှမန္ နစ္ဆြန္ရဲ့ ပင္လယ္ျမို့ေတာှပေရာဂ်က္ ကိုေတာင္သတိရမိေသးတယ္”
“ဟုတ္ပါတယ္၊ မစဿစတာပစ္၊ က်ြန္ေတာှတို့ ေနာှမန္ နစ္ဆြန္ရဲ့ ဒီဇိုင္းအေတာှမ်ားမ်ားကို သံုးထားပါတယ္”
“တစ္ခုပဲရွိတယ္။ ဒီသေဘဿငာေတြ ေရေပါှတကယ္ေပါှနိုင္ပါ့မလား”
“ဒါကေတာ့ အခ်ိန္တန္ရင္ အေျဖေပါှမွာပါ”
“အေျဖက ခင္ဗ်ားထင္သလိုမဟုတ္ခဲ့ရင္ ဘာလုပ္မလဲ”
ကားလ္ဝုဖ္မ်က္နွာကို အကဲခတ္ေနေသာပစ္သည့္ သူ့ေမးခြန္းကို ေျဖရန္ ကားလ္မွာအေျဖမရွိေျကာင္း ေကာင္းေကာင္းသိလိုက္ရသည္။သို့ေသာှ ကားလ္ကခ်က္ခ်င္းပင္-
“က်ြန္ေတာှတို့ မွန္းထားတဲ့အတိုင္းပဲ ကိစဿစေတြဟာျဖစ္လာမွာပါမစဿစတာပစ္။ ဒီကိစဿစနဲ့ပါတ္သက္ျပီး ခင္ဗ်ားတို့နဲ့ က်ြန္ေတာှတို့ဟာ အျမင္မတူျကဘူးဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားတို့က ဒီကိစဿစကို အဆံုးလို့ျမင္တယ္၊ က်ြန္ေတာှတို့က အရာအားလံုးရဲ့ အစလို့ျမင္တယ္။ ကဲ-ေကာင္းေသာညပါမစဿစတာပစ္၊ က်ြန္ေတာှတို့ကို ခြင့္ျပုပါဦး”
ထိုသို့ေျပာဆိုျပီးေနာက္ ကားလ္ဝုဖ္ သည္ သူ့ညီမမ်ား၊ သူ့ကိုယ္ရံေတာှ သက္ေတာှေစာင့္မ်ားကို ဦးေဆာင္လ်ွက္ ထြက္ေတာှမူ နန္းကခြာသြားေလေတာ့၏။
]]>မီးခဲ ဗုဒဿဓဟူး
ခုတစ္ေခါက္ ေကာှမတီအစည္းအေဝးကေတာ့ လူစံုတက္စံုျဖစ္၏။ ပိစိဖိတ္ သမုဒဿဒယာျကမ္းျပင္ရွိ သတဿတုတူးေဖာှ ေရးလုပ္ငန္းကို သုေတသနလုပ္ေနေသာ ပါေမာကဿခေဆာှလမြန္သည္လည္းေကာင္း။ ရာမတြင္ ဘာမွမရွိဟု ဆို သျဖင့္ ေကာှမတီကို စြန့္ခြာသြားခဲ့ေသာ ေဒါက္တာေတလာသည္လည္းေကာင္း ခပ္တည္တည္ျဖင့္ အစည္းအေဝး လာတက္ေနျကသည္။
သူ၏ တင္ျကိုခန့္မွန္းခ်က္မွန္သျဖင့္ ပါရဲရားတစ္ေယာက္ မိုးမျမင္ ေလမျမင္ ျဖစ္ေနေတာ့မည္ဟု ေဒါက္တာဘို့စ္က ယူဆခဲ့ေသာှလည္း ပါရဲရားမွာ ထူးဆန္းစြာျငိမ္သက္ေန၏။ ေကာှမတီဝင္မ်ားက သူ့အားခ်ီးျကူးဂုဏ္ျပုေနျက သည္ကိုပင္ ရွက္ေနသလိုလို။
အာကာသ ဇီဝေဗဒ ပညာရွင္ ပါရဲရားသည္ အမွန္တကယ္ပင္ ရွက္ေန၏။ ရာမတြင္ မုန္တိုင္းဝင္မည္ကို သိေသာှ လည္း ဆလင္ဒါပင္လယ္ျပင္၏ အေျပာင္းအလဲကို တင္ျကို မျမင္နိုင္ခဲ့သည့္ အတြက္ သူ့ကိုယ္သူ သတ္ေသခ်င္ ေလာက္ေအာင္ရွက္မိသည္။ ေလထုသည္ ပူျပင္းလာလ်ွင္ ေရခဲသည္လည္း ပူ၍အရည္ေပ်ာှလာမည္။ အရည္ ေပ်ာှလာလ်ွင္ ထုထည္က်ံု့မည္။ ထိုမ်ွေသာအခ်က္ကေလးကိုပင္ မျမင္နိုင္သည့္အတြက္ ငါနွင့္ငါသာနွိုင္းစရာဟု မိုးေပါှေရာက္ေနေသာ မာန္အနည္းငယ္က်သြား၏။
ထို့ေျကာင့္ ေဒါက္တာဘို့စ္က သူ့ကို ရာမ၏ မိုးေလဝသနွင့္ပါတ္သက္၍ ေဆြးေနြးခြင့္ေပးေသာအခါ-
"အားလံုးသိျကတဲ့အတိုင္း ရာမရဲ့ အျခားအရာေတြနည္းတူ မိုးေလဝသအေျခအေနဟာလည္း မွန္းရေတာ့ခက္လွ ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္မုန္တိုင္းတိုက္စရာအေျကာင္းေတာ့မရွိေတာ့ဘူးလို့ ထင္မိပါတယ္။ ေနနားနီးလာတာနဲ့ အမ်ွ အပူရွိန္ကေတာ့ တက္လာမွာပဲ။ ရာမေပါှကေန အားမာန္ထြက္ခြာသြားျပီးရင္ေတာ့ သူ့ဟာသူ ပူရံုမကလို့ က်က္က်က္၊ က်ြန္ေတာှတို့နဲ့မဆိုင္ေတာ့ပါဘူး" ဟု မယုုတ္မလြန္သာ ေျပာေတာ့သည္။
"ရာမလြင္ျပင္ထဲကို ျပန္ဆင္းလို့ရနိုင္ျပီလား ခင္ဗ်ာ"
"ဟုတ္ကဲ့၊ ေနာက္ ၄၈ နာရီအတြင္း ဆင္းလို့ရနိုင္ေကာင္းပါတယ္"
"ရာမလြင္ျပင္ထဲကို ျပန္ဆင္းမွကိုျဖစ္လိမ့္မယ္" ဗုဒဿဓဟူးျဂိုလ္၏ ကိုယ္စားလွယ္ေတာှျကီးက ဝင္ေျပာလိုက္၏။
"ခုက်ြန္ေတာှတို့ ရာမအေျကာင္းကို သိနိုင္သေလာက္သိေအာင္လုပ္ရလိမ့္မယ္။ အေျခအေနက လံုးဝေျပာင္း သြားျပီ"
"သံအမတ္ျကီး ဆိုလိုတာက—————————"
"အရင္တုန္းက ရာမဟာ သက္မဲ့ေလာကသားေတြျကီးစိုးတဲ့ ယာဉ္ပ်က္ျကီးလို့သတ္မွတ္ထားခဲ့ျကတယ္။ ခုအဲသလို မဟုတ္ေတာ့ဘူး၊ ရာမကို ထိန္းခ်ုပ္တဲ့စနစ္တစ္ခုရွိတယ္။ အဲဒီစနစ္ဟာလည္း ေကာင္းေကာင္း အလုပ္လုပ္ေနတယ္။ ဆိုေတာ့ က်ြန္ေတာှတို့လူသားေတြမွာ စဉ္းစားစရာေတြရွိလာျပီ။ အရင္ဆံုးလုပ္ရမဲ့ အလုပ္ ကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကာကြယ္ဖို့ပဲ"
အစည္းအေဝးခန္းမတစ္ခုလံုး ေဝါကနဲ ဆူညံသြား၏။ သဘာပတိ ေဒါက္တာဘို့စ္က လက္ကိုေျမွာက္၍-
"သံအမတ္ျကီး ျပီးေအာင္ေျပာပါေစ" ဟုပြဲဝင္ထိန္း၏။
"သူ့အယူအဆကို က်ြန္ေတာှတို့ျကိုက္သည္ျဖစ္ေစ၊ မျကိုက္သည္ျဖစ္ေစ၊ ေလးေလးနက္နက္ထည့္သြင္း စဉ္းစားဖို့ေတာ့လိုမယ္"
ကြန္းရတ္ဒ္ေတလာ သည္ တစ္စခန္းထလာ၏။ စကားေျပာခြင့္ျပုရန္ အတင္းလက္ေထာင္ေနသည္။ ဗုဒဿဓဟူးျဂိုလ္ မွ သံအမတ္ျကီးကို ျကည့္ရင္း-
"ေလးစားအပ္ပါေသာ သံအမတ္ျကီးခင္ဗ်ား" ဟု တစိုးတစိမွ ေလးစားမွုမရွိေသာ ခနိုးခနဲ့ အသံေနအသံထားျဖင့္ အစခ်ီ၏။
"ရာမက ရန္ျပုမွာစိုးလို့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကာကြယ္ဖို့လိုတယ္ဆိုတဲ့ ယူဆခ်က္ဟာ မနူးမနပ္အရြယ္ေတြ ခေလးဆန္ ဆန္သံုးသပ္သလိုျဖစ္ေနပါတယ္။ ရာမသားေတြလို အဆင့္ျမင့္တဲ့ သက္ရွိေတြအေနနဲ့ သူတို့နဲ့ ထိုက္တန္တဲ့ ကိုယ္က်င့္တရားစံနွုန္းေတြရွိမွာပဲ၊ အဲသလိုမွမရွိခဲ့ရင္လည္း နွစ္ဆယ္ရာစုတုန္းက က်ြန္ေတာှတို့ကမဿဘာျကီး ပ်က္စီးလုနီးနီးျဖစ္ခဲ့သလို ရာမဟာပ်က္စီးမွာပဲ။ ဒီအေျကာင္းေတြကို က်ြန္ေတာှရဲ့ ေနာက္ဆံုးထုတ္စာအုပ္ ကိုယ္က်င့္တရားစံနွုန္းမ်ားနဲ့ စျကာဝဠာမွာ အက်ယ္တဝင္ေဖာှျပထားပါတယ္။ သံအမတ္ျကီးဆီမွာ ဒီစာအုပ္ ရွိလိမ့္မယ္လို့ က်ြန္ေတာှေမ်ွာှလင့္ပါတယ္ခင္ဗ်ား"
"ဟုတ္ကဲ့ပါ ေဒါက္တာ့စာအုပ္ က်ြန္ေတာှ့မွာရွိပါတယ္။ အလုပ္မ်ားလို့ နိဒါန္းကေနကို မတက္ေသးဘူးဗ်။ သို့ေသာှ ေဒါက္တာ့ ဆိုလိုရင္းကိုေတာ့ အျကမ္းဖ်င္းသေဘာေပါက္ပါတယ္။ က်ြန္ေတာှတို့အေနနဲ့လဲ သူ့ဖာသာ သူေနတဲ့ ပဒူအံုကို တုတ္နဲ့ထိုးခ်င္စိတ္မရွိပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီပဒူအံုေပါှတည့္တည့္မွာ အိမ္ေဆာက္ခ်င္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့———————-"
"သံအမတ္ျကီးရဲ့ အယူအဆက ပန္ဒိုရာဂိုဏ္းသားေတြထက္ေတာင္ဆိုးေသးတယ္။ ဧည့္သည္ေျကာက္ေရာဂါ ပံုစံမ်ိုးျဖစ္ေနတယ္"
"လူျကီးမင္းတို့ ေျပာေနတာ လိုရင္းမေရာက္ဖူးျဖစ္ေနပါတယ္။ သံအမတ္ျကီးေျပာတာ မျပီးေသးဘူးထင္ပါတယ္။ ဆက္ေျပာပါ"
"ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ သဘာပတိျကီးခင္ဗ်ား။ ရာမဟာ အနဿတရာယ္မေပးနိုင္ဘူးဆိုတာ ဟုတ္ေကာင္းဟုတ္ပါလိမ့္ မယ္။ က်ြန္ေတာှတို့လို ဗုဒဿဓဟူးျဂိုလ္မွာ မွီတင္းေနထိုင္ျကသူေတြ အတြက္ကေတာ့ ရာမဟာ အနဿတရာယ္လို့ ပိုျပီး ယူဆခ်င္ပါတယ္"
"ဘာျဖစ္လို့ပါလဲ"
"အေျခအေန အခ်ိန္အခါ နဲ့အေနအထားအရေပါ့။ ခုဆိုရင္ ရာမဟာ က်ြန္ေတာှတို့ရဲ့ ဗုဒဿဓဟူးျဂိုလ္ပါတ္လမ္း ထဲကို ေရာက္ေနျပီ။ ေနကိုပါတ္ျပီး စျကာဝဠာထဲျပန္ထြက္သြားမယ္ဆိုတာ မွန္းဆခ်က္သက္သက္ပဲ။ တကယ္လို့ ျပန္မထြက္ပဲ ရာမဟာ က်ြန္ေတာှတို့ေနစျကာဝဠာထဲမွာပဲ အရွိန္သတ္လိုက္မယ္ဆိုရင္ ဒီေန့ကစလို့ ရက္ေပါင္း သံုးဆယ္အတြင္း ေနနားေရာက္ေတာ့မယ့္ရာမဟာ ေနနဲ့ ကီလိုမီတာ ၂၅ သန္းအကြာကေန ပါတ္လမ္းယူထား လိမ့္မယ္။ ဒီအခါမွာ က်ြန္ေတာှတို့ရဲ့ နဂါးေငြ့တန္းေနစျကာဝဠာရဲ့ ပဲ့ကိုင္ရွင္ဟာ ရာမျဖစ္လာလိမ့္မယ္"
ကြန္းရတ္ဒ္ေတလာအပါအဝင္ ေကာှမတီတစ္ခုလံုး စကားမေျပာနိုင္ပဲ ျငိမ္သက္ေနျကသည္။ ဪ- မီးခဲလို ဆတ္ဆတ္ျကဲ ဗုဒဿဓဟူးျဂိုလ္သားေတြကို သူတို့ေမ့ေနမိတာကိုး။
ငရဲျပည္ကို အရွင္လတ္လတ္ေတြ့ျမင္ခ်င္ပါသလား၊ ဗုဒဿဓဟူးျဂိုလ္ကိုသြားဟူသည့္ စာဆိုနွင့္အညီ ထိုျဂိုလ္ေလး ေပါှတြင္ေနလိုေသာ လူသားမရွိ။ ဗုဒဿဓဟူးျဂိုလ္သားေတြကေတာ့ ျခြင္းခ်က္ျဖစ္၏။ တစ္ရက္တြင္ ေနနွစ္ခါထြက္၍ နွစ္ခါဝင္ေသာ၊ ပြက္ပြက္ဆူေသာ သတဿတုရည္မ်ားစီးဆင္းရာ ျမစ္ေခ်ာင္းအင္းအိုင္မ်ားရွိေသာ၊ အေငြ့ပ်ံမတတ္ပူ ျပင္းေသာ သူတို့ျဂိုလ္သည္သာလ်ွင္ အေကာင္းဆံုးတဲ့။
တကယ္ေတာ့လည္း ေနပူရွိန္ကို ကမဿဘာထက္ ဆယ္ဆပိုခံရေသာ ဗုဒဿဓဟူးျဂိုလ္သည္ သတဿတု ေပါင္းစံုျဖင့္ ျပည့္နွက္ ေနေသာ ရတနာသိုက္ျကီးျဖစ္၏။ မကုန္ခမ္းနိုင္သည့္ စြမ္းအင္နွင့္ ေျမေပါှေျမေအာက္ သယံဇာတမ်ားပိုင္ရွင္။ ဟာမီယန္ဟုေခါှျကေသာ ဗုဒဿဓဟူးျဂိုလ္သားမ်ားသည္ က်န္ျဂိုလ္မ်ားကို သတဿတုေရာင္း၏။ စြမ္းအင္ေရာင္း၏။ သိပဿပံ ပညာထြန္းကားတိုးတက္ေရးအတြက္ တစ္ခ်ိန္လံုး ျကံဆေနျက၏။ အခုဆိုလ်ွင္ ဗုဒဿဓဟူးျဂိုလ္၏ ေလဆာ စြမ္းအင္ သည္ ေအးခဲေနေသာ ဂ်ူပီတာေခါှျကာသာပေတးျဂိုလ္တစ္ခုလံုးကို အရည္ေပ်ာှသြားေအာင္ လုပ္နိုင္စြမ္းရွိသည္ အထိ အင္အားျကီးလာျပီျဖစ္၏။ ဗုဒဿဓဟူးျဂိုလ္သားမ်ားသည္ သြက္၏၊ ထက္၏၊ မာေျကာ၏၊ အေျကာက္အလန့္ ကင္း၏။ ဤကားဗုဒဿဓဟူးျဂိုလ္နွင့္ပါတ္သက္သည့္ အေကာင္းဖက္လွည့္ေတြးေသာ အျမင္မ်ားျဖစ္သည္။ တစ္ခ်ိန္ တည္းမွာပင္ ဗုဒဿဓဟူးျဂိုလ္သားမ်ားသည္ မီးခဲ၊ ရန္လို၏၊ သံသယစိတ္မ်ား၏၊ ရန္ကိုရန္ခ်င္းတံု့နွင္းလို၏။ ထို့ေျကာင့္ ဤျဂိုလ္စုမွာ သူတို့သည္ သင္းကြဲေမ်ာက္မ်ားျဖစ္၏။ ေနာက္တစ္ခုက ဗုဒဿဓဟူးျဂိုလ္သားမ်ားသည္ ေနကို သူတို့ ဘိုးဘြားပိုင္ပစဿစည္းကဲ့သို့ သေဘာထားျကသည္ဆိုသည့္ အေျပာင္အပ်က္စကားသည္ တကယ္တမ္း မွာမွန္၏။ ဗိုက္ကင္းေတြက ပင္လယ္ကိုခ်စ္သလို၊ နီေပါလူမ်ိုးေတြ ဟိမဝနဿတာကိုခ်စ္သလို၊ အက္စ္ကီးမိုးေတြ တန္ဒရာ ေရခဲကနဿတာရကို ခ်စ္သလို ဗုဒဿဓဟူးျဂိုလ္သားတို့က ေနမင္းကိုခ်စ္၏။ မယားထိ ဓါးျကည့္ဆိုသလို ေနနွင့္ ပါတ္သက္လ်ွင္ ဆတ္ဆတ္ထိမခံနိုင္ေသာ ထိုဗုဒဿဓဟူးျဂိုလ္သားတို့၏ အသည္းစြဲေနမင္းကို ရစ္သီရစ္သီလာလုပ္ ေနေသာ ရာမကိုမွ ထိုျဂိုလ္သားတို့ သံသယမမ်ားလ်ွင္ ဘယ္သူ့မ်ားရဦးမည္နည္း။
သဘာပတိေဒါက္တာဘို့စ္သည္ အတန္ျကာေအာင္တိတ္ဆိတ္ေနျပီးမွ-
"ဟာမီယန္ သံအမတ္ျကီးေျပာသြားတဲ့အထဲမွာ ေဆြးေနြးစရာေတြ အမ်ားျကီးပဲ။ ေနာက္ထပ္မ်ားဆက္တင္ျပစရာ ရွိပါေသးလား" ဟုေမးလိုက္သည္။
"ရွိပါတယ္ သဘာပတိျကီးခင္ဗ်ာ။ ခုက်ြန္ေတာှတို့ ရာမနဲ့ပါတ္သက္လို့ ရနိုင္သမ်ွ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြ အားလံုးကို လိုခ်င္ပါတယ္၊ က်ြန္ေတာှအဓိကသိလိုတာကေတာ့ ရာမကို ေရြ့လ်ားေစတဲ့ စြမ္းအင္ကိုပါပဲ။ ေဒါက္တာ ပါရဲရားရဲ့အျမင္ကေလးမ်ားသိရမလားခင္ဗ်ာ"
"ဟုတ္ကဲ့ပါ သံအမတ္ျကီးခင္ဗ်ား၊ က်ြန္ေတာှလည္းဒီကိစဿစကို စဉ္းစားခဲ့တာျကာပါျပီ။ ရာမဟာ ခရီးစတင္ခ်ိန္တုန္း ကေတာ့ က်ြန္ေတာှတို့ အာကာသယာဉ္ေတြလို ပစ္စင္တစ္ခုခုက တြန္းတင္ေပးလိုက္တာ ျဖစ္နိုင္ပါတယ္။ ရာမ ကိုယ္ထည္ထဲမွာေတာ့ သူ့ကို ေရြ့လ်ွားေစတဲ့ တြန္းအားေပးစနစ္တစ္မ်ိုးမ်ိုး ကိုခုထိေတာ့ ရွာမေတြ့ေသးဘူး"
"လ်ွို့ဝွက္ထားတာ ဖြက္ထားတာ မျဖစ္နိုင္ဘူးလား"
"အင္း- အကယ္၍သာ ရွိမယ္ဆိုရင္ ဆလင္ဒါပင္လယ္ရဲ့ ေတာင္ဖက္ကမ္းမွာပဲျဖစ္လိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီကို သြားဖို့ မျဖစ္နိုင္ဘူး။ ဆယ္ကီလိုမီတာက်ယ္တဲ့ ပင္လယ္ျပင္ျကီးကိုျဖတ္ဖို့၊ မီတာ ငါးရာျမင့္ျပီး ဘာမွ တြယ္စရာ မရွိတဲ့ ကမ္းပါးေစာက္ျကီးကို တက္ဖို့ ယာဉ္မွူးေနာှတန္တို့ တတ္နိုင္မွာမဟုတ္ဖူး၊ ဓါတ္ပံုေတြ ျကည့္ျကည့္ေလ"
"ဟုတ္မွာပါ။ တကယ္လို့ ရာမမွာ တြန္းအားေပးစနစ္ တစ္ခုခု ရွိခဲ့မယ္ ဆိုရင္လည္း က်ြန္ေတာှတို့ သိနိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဒီ အာကာသ တြန္းအားေပး စနစ္ ဆိုတဲ့ အေျကာင္းကို လူေတြ ေျပာခဲ့တာ အနွစ္ နွစ္ရာ ေလာက္ရွိခဲ့ျပီ"
"ဒါဆို သံအမတ္ျကီးက ရာမမွာ အာကာသ တြန္းအားေပး စနစ္ မရွိဘူးဆိုတာ မယံုဖူးေပါ့"
"မယံုဘူး၊ တြန္းစနစ္ တစ္ခုခုေတာ့ ရွိကိုရွိလိမ့္မယ္။ တကယ္လို့ ရွိေျကာင္းျပနိုင္ခဲ့ရင္ ဒါဟာ တကယ့္ေတြ့ရွိခ်က္ ျကီးတစ္ခုပဲ။ အနည္းဆံုးေတာ့ အာကာသတြန္းစနစ္ဟာ စိတ္ကူးသက္သက္ မဟုတ္ပဲ အဟုတ္တကယ္ ရွိေျကာင္း သက္ေသျပနိုင္တာေပါ့"
"ခဏေလး ေနျကပါဦး၊ ခင္ဗ်ားတို့ ဘာေတြေျပာေနတာလဲ။ အာကာသတြန္းစနစ္ ဆိုတာကေရာ ဘာျကီးလဲ" ကမဿဘာေျမ ကိုယ္စားလွယ္ေတာှျကီး ဆာေရာဘတ္က ေမးလိုက္၏။
"က်ြန္ေတာှတို့ရဲ့ အာကာသယာဉ္ ေတြကို ပ်ံသန္းနိုင္ေအာင္ လက္ရွိ အသံုးျပုေနတဲ့ စနစ္က ဒုန္းပ်ံ နည္းပညာ ကို အေျခခံတယ္။ ဆြဲငင္အားကို ဆန့္က်င္ျပီး တက္ရတာ။ တြန္းစနစ္ကေတာ့ သူနဲ့ ဆန့္က်င္ဖက္ နည္းပညာ တစ္ခု လို့ပဲ အျကမ္းဖ်င္း ေျပာပါရေစ ဆာေရာဘတ္။ ဘာျဖစ္လို့လဲ ဆိုေတာ့ ဒီလို စနစ္မ်ိုး က်ြန္ေတာှတို့ မတီထြင္ နိုင္ေသးဘူး။ တစ္ခ်ို့ သိပဿပံပညာရွင္ ေတြကေတာ့ ဒီလိုစနစ္မ်ိုး လံုးဝမရွိနိုင္ဘူးလို့ ယူဆျကတယ္"
ပါေမာကဿခ ေဒးဗစ္ဆင္က လက္ေထာင္လိုက္ျပီး-
"ယူဆတာ မဟုတ္ဖူးဗ်၊ ရွိကို မရွိတာ၊ ျဖစ္ကို မျဖစ္နိုင္တာ၊ ဒီကိစဿစကို သိပဿပံပညာရဲ့ ပရမတဿတ သစဿစာျဖစ္တဲ့ နယူတန္ ရဲ့ တတိယ နိယာမ ကေျဖရွင္းခဲ့ျပီးသား။ ဒီစနစ္ဟာ အဓိပဿပါယ္မရွိ စိတ္ကူးယဉ္ စနစ္ပဲ"
"ပါေမာကဿခ ေဒးဗစ္ဆင္ ေျပာတာ မွန္ဖို့မ်ားပါတယ္" ေဒါက္တာပါရဲရားသည္ ေဒးဗစ္ဆင္၏ ရန္စကားကို ေအးေဆးစြာ တုန့္ျပန္၏။
"ဒါေပမဲ့ ရာမမွာ အဲဒီတြန္းစနစ္မွ မရွိရင္ တန္ခိုးရွင္ တစ္ပါးပါးက သြားေစ ဆိုျပီး ပ်ံသန္းခိုင္း တာပဲ ျဖစ္ေတာ့မယ္။ ဘာေျကာင့္လည္း ဆိုေတာ့ ရာမမွာ က်ြန္ေတာှတို့ ယာဉ္ေတြလို ေလာင္စာဆီ သိုေလွာင္ဖို့ တိုင္ကီေတြ၊ သိုေလွာင္ခန္းေတြ ဘာမွ မရွိလို့ပဲ"
"တြန္းစနစ္နဲ့ ရာမလို ကမဿဘာတစ္ခုလံုးကို ေရြ့လ်ားေအာင္ တြန္းမယ္ဆိုတာ စဉ္းစားျကည့္ဖို့ ခက္သားပဲ။ အထဲမွာ ရွိတဲ့ ပစဿစည္းေတြကို မေရြ့ေအာင္ ဘယ္လိုထားမလဲ။ ဂေဟေဆာှ ထားရမွာလား" ဒင္းနစ္ ေဆာှလမြန္က ေတြးေတြးဆဆ ဝင္ေျပာလိုက္၏။
"အဲဒါေတြထက္ကို တကယ့္အေရးက ပင္လယ္ပဲ ဆရာရဲ့။ ပင္လယ္ကို———————————"
ေဒါက္တာပါရဲရားသည္ ေျပာရင္းတန္းလန္းရပ္သြားျပီး မ်က္လံုးမ်ား ေျကာင္စီစီျဖစ္ေန၏။ တက္မ်ားေနသလား၊ ဝက္ရူးမ်ားျပန္သလား၊ နွလံုးေသြးေျကာမ်ား ရုတ္တရက္ပိတ္သြားသလား၊ ဦးေနွာက္ေသြးေျကာ မ်ားျပတ္ေလ သလား။ အားလံုးက စိုးရိမ္တျကီး ထအျကည့္ ခ်က္ခ်င္းသတိျပန္ရလာျပီး စားပြဲကို ဝုန္းကနဲ ထုရင္း အသံနက္ ျကီးျဖင့္ ေအာှလိုက္၏။
"ဟုတ္မွ ဟုတ္ပဲ၊ ေတာင္ဖက္ကမ္းပဲ၊ ရွင္းေနတာပဲ"
"က်ြန္ေတာှတို့ေတာ့ နည္းနည္းမွ မရွင္းဘူး ေဒါက္တာ၊ ေဒါက္တာ ဘာေတြေျပာေနတာလဲ" လကမဿဘာမွ သံအမတ္ျကီးက ေျပာလိုက္သည္။ တကယ္ေတာ့ သူေျပာသည္မွာ အားလံုး၏ သေဘာထား အမွန္ပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။
ပါရဲရားသည္ သူ၏ ေျမပံုလိပ္ တစ္ခုကို ျဖန့္လိုက္သည္။
"ဒါက ရာမရဲ့ ေဘးတိုက္ ျဖတ္ပိုင္းပံုစံ၊ ဆလင္ဒါပင္လယ္ကို ေျမာက္ကမ္းပါးနဲ့ ေတာင္ကမ္းပါး နွစ္ခုက အနားသတ္ ထားတာ ေတြ့ျကတယ္ေနာှ။ ေျမာက္ကမ္းပါးက မီတာ ငါးဆယ္ ျမင့္ျပီး ေတာင္ကမ္းပါးက မီတာ ငါးရာ ျမင့္တယ္။ ဆယ္ဆေတာင္ကြာတယ္။ ဘာေျကာင့္ ကြာသလဲ ဆိုတာ မသိျကရဘူး၊ ခုေတာ့ က်ြန္ေတာှ သိျပီ ထင္တယ္"
"တကယ္လို့ ရာမမွာ အလိုေလ်ွာက္ တြန္းစနစ္ရွိလို့ သူ့ကိုယ္သူ တြန္းလိုက္ျပီဆိုပါစို့၊ ေျမာက္ဖက္ပိုင္းက စတြန္းရင္ ဒီအားအရွိန္ဟာ ေတာင္ဖက္ကို သြားမွာမဟုတ္လား။ ပင္လယ္ေရေတြဟာ ေတာင္ဖက္ကမ္းကို သြားရိုက္မယ္။ ေတာင္ဖက္ျခမ္းကို ေရမေရာက္ခ်င္ရင္ ဘာလုပ္မလဲ။ ေတာင္ဖက္ကမ္းပါး ကို ခုလို ျမွင့္ထား လိုက္ရံုေပါ့၊ ခဏေလး"
ပါရဲရားသည္ တစ္စံု တစ္ခုကို အျပင္းအထန္ တြက္ခ်က္ ေနသည္။ စကဿကန့္နွစ္ဆယ္ ခန့္ျကာေသာှ ပါရဲရားသည္ ေအာင္ပြဲရ စစ္သူျကီး ပမာ ခန့္ညားေသာ အျပံုးကို ျပံုးလာနိုင္ျပီ။
"ကမ္းပါး အျမင့္ေတြ ကိုသိထားလို့ ရာမရဲ့ အရွိန္နွုန္း အျမင့္ဆံုး ဘယ္ေလာက္ျဖစ္မယ္ ဆိုတာကို တြက္ျကည့္ေန တာပါ၊ ရာမဟာ ဘယ္သူမွ ထင္မထားတဲ့ အျမန္ဆံုးနဲ့ သြားနိုင္တယ္၊ အဲဒါ က်ြန္ေတာှတို့ ဒုန္းစနစ္နဲ့ ကြာတဲ့ တြန္းစနစ္ရဲ့ အက်ိုးေက်းဇူးပဲေပါ့"
ဗုဒဿဓဟူးျဂိုလ္ သံအမတ္ျကီးက ပထမဆံုး စကားစေျပာ၏။
"ေဒါက္တာပါရဲရားကို အရမ္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္၊ ေဒါက္တာ က က်ြန္ေတာှတို့ကို ဦးေနွာက္မုန္တိုင္း ဆင္လိုက္ တာပဲ၊ သဘာပတိျကီးခင္ဗ်ား၊ ရာမရဲ့ ေတာင္ဝင္ရိုးစြန္းကို ေလ့လာဖို့ ယာဉ္မွူးေနာှတန္ကို တိုက္တြန္းေစ့ခ်င္ ပါတယ္"
"သူလည္း ရွိသမ်ွ အင္အားနဲ့ အေကာင္းဆံုး ျကိုးစားေနပါတယ္၊ ခုေရယာဉ္တစ္မ်ိုး တည္ေဆာက္ေနတယ္၊ ပင္လယ္ကို ျဖတ္ဖို့၊ အနည္းဆံုး နယူးေယာက္က်ြန္း ကိုေတာ့ ေလ့လာနိုင္ပါလိမ့္မယ္"
"နယူးေယာက္ထက္ ေတာင္ဝင္ရိုးစြန္းက ပိုအေရးျကီးပါတယ္၊ ဒီကိစဿစကို သဘာပတိ သေဘာတူမယ္ဆိုရင္ အေထြေထြ ညီလာခံမွာ တင္ျပလိုပါတယ္"
ကန့္ကြက္မည့္သူမရွိ၊ ကြန္းရတ္ဒ္ေတလာပင္ ထူးဆန္းစြာ ေထာက္ခံ၏။ အစည္းအေဝး ရုပ္သိမ္းခါနီးတြင္ ဆာ လူးဝစ္ဆန္းဒ္က လက္ေထာင္လိုက္သည္။
ဤ ပညာရွင္ျကီးသည္ စကားေျပာခဲ၏။ ေျပာလ်ွင္လည္း အားလံုးက ဂရုတစိုက္ နားေထာင္ျကရသည္။
"ခုရာမဟာ သက္ဝင္လွုပ္ရွားလာျပီ၊ သူ့အစြမ္းေတြကို ျပလာျပီေပါ့၊ ေရွးေခတ္က စစ္တပ္ေတြရဲ့ ဆိုရိုးစကား တစ္ခု ရွိတယ္၊ စြမ္းအားရွိတိုင္း ရည္ရြယ္ခ်က္ ရွိတာမဟုတ္ဘူးတဲ့"
ဗုဒဿဓဟူးျဂိုလ္ သံအမတ္ျကီးက ဝင္ေမးလိုက္၏။
"ဒါဆို သူ့ရည္ရြယ္ခ်က္က ဘာလဲဆိုတာ သိရဖို့ က်ြန္ေတာှတို့ ဘယ္ေလာက္ထိ ထပ္ေစာင့္ရ ဦးမွာလဲ ဆရာျကီး ခင္ဗ်ား၊ တစ္ခုခု လုပ္ဖို့ ေနာက္က်သြားမွာ စိုးပါတယ္"
"အခုကိုပဲ ေနာက္က်ေနျပီ သံအမတ္ျကီးရဲ့၊ က်ြန္ေတာှတို့ဟာ ရာမနဲ့ ပါတ္သက္လို့ ဘာမ်ားလုပ္နိုင္ ခဲ့ေသး လို့လဲ"
"အဲသလိုလဲ မဟုတ္ေသးဘူး ဆရာျကီး၊ တကယ္ လိုအပ္လာရင္ က်ြန္ေတာှတို့ လုပ္နိုင္တာ အမ်ားျကီး ရွိပါတယ္။ ျပသဿသနာက အခ်ိန္ပဲ၊ ရာမဟာ က်ြန္ေတာှတို့ ေနရဲ့ အေနြးဓါတ္ကို ဝပ္က်င္း လာလုပ္တဲ့ ဥတစ္လံုးပဲ၊ အခ်ိန္မေရြး သားထ ေပါက္နိုင္တယ္"
ေဒါက္တာဘို့စ္ ပါးစပ္ဟ သြား၏။ သံတမန္ သက္တမ္းကာလ တစ္ေလ်ွာက္ တစ္ခါမွ ဒီေလာက္ အံ့အားမသင့္ ဖူးခဲ့။ မာေက်ာေသာ ျပတ္သားေသာ ဟာမီယန္ ဗုဒဿဓဟူး ျဂိုလ္သားတစ္ေယာက္သည္ လိုအပ္လာသည့္ အခါ ကဗ်ာဆန္ဆန္ နိမိတ္ပံုေတြကိုလည္း သံုးတတ္ေန ေသးသည္ကိုး။
++++++++++++++++
]]>အရုဏ္တက္ခ်ိန္
အလင္းေရာင္သည္ ေတာက္ပလြန္းအားျကီးလွသျဖင့္ တစ္မိနစ္လံုးလံုး မ်က္စိကိုအတင္းပိတ္ထားရ၏။ ထို့ ေနာက္တြင္ေတာ့ ေနာှတန္သည္ မ်က္စိကို ေမွး၍ မရဲတရဲဖြင့္ျကည့္လိုက္သည္။ တြဲရရြဲခိုလိုက္ရွိေသာ မ်က္ရည္ဥ တို့လြင့္စဉ္သြားေအာင္ ျကိမ္ဖန္မ်ားစြာ မ်က္စိကို ဖြင့္လိုက္ပိတ္လိုက္လုပ္ျပီးမွ ေခါင္းကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္းလွည့္ကာ ရာမ၏ အရုဏ္ျမင္ကြင္းကို ရွုစားလိုက္သည္။ထိုျမင္ကြင္းကို စကဿကန့္အနည္းငယ္သာျကည့္နိုင္၏။ မ်က္စိမ်ားကို ျပန္ပိတ္လိုက္ရျပန္သည္။ အလင္းေရာင္ ကိုမခံနိုင္ေသာေျကာင့္မဟုတ္၊ ပထမဆံုးအျကိမ္အျဖစ္ ထင္ထင္ရွားရွားျမင္လိုက္ရေသာ ရာမကမဿဘာတြင္း ျမင္ကြင္း၏ ညွို့ခ်က္ကို မခံနိုင္ေသာေျကာင့္ျဖစ္သည္။ ဘာျမင္ရမည္ကို သိထားျပီးျဖစ္သည့္တိုင္ ျမင္ကြင္း၏ ညွို့အားက ေနာှတန့္ကို ရူးမတတ္သြက္သြက္ခါ သြားေစ သည္။ သူတစ္ကိုယ္လံုး တုန္လာ၏။ ေရနစ္သူ အသက္ကယ္ျကိုးကို မလြတ္တမ္းဆုပ္ကိုင္ထားသလို သူ့လက္ မ်ားသည္ ေလွကားထစ္ကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ကိုင္ထားမိသည္။ လက္ေမာင္းျကြက္သားမ်ားေရာ ေျခသလံုး ျကြက္သားမ်ားပါ ေပ်ာ့ေခြလာျကသည္။ ရာမတြင္သာ ဆြဲငင္အားျကီးမားခဲ့လ်ွင္ ဦးစိုက္က်ြမ္းျပန္ျပီး ျပုတ္က်မည္ မွာေျမျကီးလက္ခတ္မလြဲ။
ေနာှတန္၏ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာေလ့က်င့္ထားေသာ ေလ့က်င့္ခန္းမ်ားက ဤတြင္အစြမ္းျပလာ၏။ သူသည္ မ်က္စိ မ်ားကိုမွိတ္ထားဆဲ မလွုပ္မရွက္အေနအထားျဖင့္ ဝင္သက္ထြက္သက္ကို အျကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာရွုရွိုက္၏။ အဆုပ္ ထဲတြင္ ေအာက္စီဂ်င္ျပည့္လာသည္နွင့္အမ်ွ တစ္ကိုယ္လံုးပ်ံနွံလ်ွက္ရွိေသာ ေျကာက္ေသြးမ်ားတျဖည္းျဖည္း ေလ်ွာက်လာေတာ့သည္။
ခုေတာ့ ေျကာက္ေဇာနွင့္ အေမာမ်ားအေတာှသက္သာသြားခဲ့ျပီ။ မ်က္စိျပန္မဖြင့္ေသးခင္ လုပ္စရာတစ္ခုရွိေသး ၏။ ေလွကားထစ္ကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ထားေသာ လက္နွစ္ဖက္အနက္ ညာဖက္လက္ကို လြွတ္လိုက္ဖို့ ဦးေနွာက္က ေစခိုင္း၏။ ညာဖက္လက္က ခေလးဆိုးသဖြယ္ ခံတန္တန္လုပ္ေနသျဖင့္ ေတာှေတာှနွင့္လြွတ္မရ။ အတန္ျကာမွ သတိျဖင့္လြွတ္လိုက္သည္။ လက္ကို ခါးအထိေလ်ွာခ်လိုက္ျပီး ခါးတြင္ပါတ္ထားေသာ လံုျခံုေရး ျကိုးမွ ခ်ိတ္တစ္ေခ်ာင္းကို ဆြဲဆန့္၍ အနီးဆံုး ေလွကားထစ္တြင္ခ်ိတ္ထားလိုက္သည္။ သူဘယ္လိုမွ ျပုတ္မက် နိုင္ေတာ့။
ဝင္သက္၊ ထြက္သက္ကို ျကိမ္ဖန္မ်ားစြာရွုျပန္သည္။ မ်က္စိကို မဖြင့္ေသးပဲ အေပါှမွ အဖြဲ့ဝင္မ်ားကို ေရဒီယိုျဖင့္ ဆက္သြယ္သည္။ ဘုရားသိျကားမလို့ အသံတုန္ျကီး ထြက္မသြားပါေစနွင့္။
“အားလံုး အေျခအေနေကာင္းျကရဲ့လား။ ယာဉ္မွူးေျပာေနပါတယ္”
တစ္ဦးခ်င္းစီကို နာမည္ေခါှ၍ ေမး၏။ အားလံုးက ျပန္ထူး၏။ အားလံုးလိုလို အသံမ်ားက တုန္ေနသည္။ အားလံုး ေဘးမသီရန္မခ ရွိမွန္းသိရေသာအခါ ေနာှတန္သည္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုျကည္မွုပိုလာသည္။ ခုခ်ိန္မွာ သူ၏ ဦးေဆာင္မွုကို အားလံုးက အလိုရွိေနျက၏။
“ကိုယ္စိတ္ကိုယ္နိုင္တဲ့အထိ မ်က္စိပိတ္ထားျကပါ။ ျမင္ကြင္းရဲ့ ညွို့အားက သိပ္ျကီးလြန္းတယ္။ စိတ္မခိုင္တဲ့ လူေတြ ရာမဖက္ကို လံုးဝလွည့္မျကည့္ျကနဲ့၊ ေလွကားဖက္ကို မ်က္နွာမူျပီးဆက္တက္ျကပါ။ မျကာခင္ ဆြဲငင္အားမဲ့နယ္ေျမကို ေရာက္ေတာ့မယ္။ ဘယ္လိုနည္းနဲ့မွ ျပုတ္မက်နိုင္ဘူးဆိုတာျမဲျမဲမွတ္ထားျက”
ေနာှတန္သည္ ျပုတ္မက်နိုင္ဘူးဆိုေသာ စကားကို ကိုယ္တိုင္က ေလွကားထစ္တြင္ျကိုးခ်ည္ကာ ခါးတြင္ခ်ိတ္ျပီး ေျပာေနျခင္းျဖစ္သည္။ ပံုမွန္အေျခအေနတြင္္ က်င့္သားရ အာကာသယာဉ္ဝန္ထမ္းမ်ားအတြက္ ထိုမ်ွထိေျပာရန္ မလိုပါ။ သို့ေသာှ ခုလိုအေျခအေနမွာေတာ့ေျပာမွျဖစ္မည္။ စကဿခုအာရံု၏ ေစခိုင္းခ်က္ကို ေရွာင္လြွဲရန္ခက္လွ သည္။ မည္သို့ပင္ဆြဲအားမဲ့သည္ဆိုေစ၊ လွည့္ျကည့္လိုက္သည္နွင့္တျပိုင္နက္ ဟိုးေအာက္ဖက္ ရွစ္ကီလိုမီတာ အကြာရွိ ရာမလြင္ျပင္ျကီးက မတ္ေစာက္ေသာ မ်ဉ္းေျဖာင့္ေလွကားျကီးေပါှရွိ သူတို့ကို ဆြဲခ်ေတာ့မတတ္ ခံစားေနရ၍ျဖစ္သည္။ သို့ေသာှလည္း ယာဉ္မွူးတစ္ဦးတြင္ရွိရမည့္ မိမိကိုယ္မိမိယံုျကည္မွု၊ သိကဿခာတရားနွင့္ မာနတို့အတြက္ အနည္းဆံုး သူ့တစ္ေယာက္ကေတာ့ျဖင့္ မ်က္စိျကီးပိတ္ျပီး ေလွကားကိုကုန္းရုန္းတက္၍ မျဖစ္။ ရာမကို မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္၍ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ျကည့္ကိုျကည့္ရလိမ့္မည္။ ေနာှတန္သည္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျကိုးစားထိန္းသိမ္း၍ ေလွကားကိုဆုပ္ထား ေသာလက္နွစ္ဖက္ကို ဆတ္ကနဲလြွတ္လိုက္သည္။ လက္သီးဆုပ္မ်ားကို ဆုတ္ခ်ီ ျဖန့္ခ်ီလုပ္သည္။ ထို့ေနာက္ မ်က္စိကိုဖြင့္လိုက္သည္။ ေခါင္းကိုျဖည္းျဖည္းခ်င္းလွည့္၍ ရာမကို ရဲရဲျကီးမ်က္နွာခ်င္းဆိုင္လိုက္ေတာ့သည္။
ျပာသည္။ တစ္ေလာကလံုး ျပာေနသည္။ ရာမေလာကတစ္ခုလံုးကို အျပာေရာင္လြွမ္းမိုးေနသည္။ ေျမကမဿဘာမွ ေနေရာင္ျခည္လို အဝါေရာင္မဟုတ္။ အျပာေရာင္ဖန္မီးေခ်ာင္း တစ္သန္းေလာက္တစ္ျပိုင္နက္ စုထြန္းထားသလို ျမင္ေလရာျပာေနျခင္းျဖစ္၏။ ေနာှတန္၏ အျကည့္က တစ္ေနရာေရာက္သြား၏။
ဪ- ခုမွပင္ ဆလင္ဒါပင္လယ္၏ ေျမာက္နွင့္ေတာင္ဖက္ လြင္ျပင္ရွိ ေျမာင္းရွည္ျကီးသံုးစင္းစီ၏ ရည္ရြယ္ခ်က္ ကို ျပည့္ျပည့္ဝဝနားလည္ရေတာ့သည္။ ခုျမင္ေတြ့ရသည္ ရာမ၏ ဆံုးစမဲ့ အျပာေရာင္သည္ ထိုေျမာင္းျကီး ေျခာက္ခုထဲမွ ထြက္ေပါှလာျခင္းပါတကား။ လက္စသတ္ေတာ့ ေရသြင္းေျမာင္းဟု ထင္ထားသည့္ဟာျကီးမ်ား သည္ ရာမ၏ ေနမင္းမ်ားပါတကား။ ေနေျခာက္စင္း၏ အလင္းျပာျဖင့္ ေမွာင္ကိုခြင္းကာ အရုဏ္လာသည့္ ဆန္းျကယ္ေလာက အိုရာမ ပါတကား။
=================
ေနာှတန္သည္ ေနေျခာက္စင္းကို ျကည့္ရင္း အေတြးေပါှလာသည္။ ရာမ၏ အလင္းနွင့္အေမွာင္၊ ေန့နွင့္ည ကို မည္သူ ဖန္ဆင္းသနည္း။ ထိုေနမ်ားကို ထြန္းလင္းေအာင္မည္သူလုပ္ခဲ့သနည္း။
ရာမတြင္သက္ရွိလံုးဝမရွိေျကာင္း အျကိမ္ျကိမ္အခါခါ လုပ္ခဲ့သည့္ စမ္းသပ္မွုမ်ားက အေျဖထုတ္ေပးခဲ့ေသာှလည္း ခုကိစဿစကို ဘယ္သူက ဘယ္လိုေျဖရွင္းမည္နည္း။ သက္ရွိမရွိေပမဲ့ ရာမသည္ သူ့အလိုလိုသိသည့္ စေကဿကာမ ယာဉ္ျကီးတစ္စီးေပလား။ နွစ္တစ္သန္းမ်ွ အိပ္ေမာက်ေနသည့္ စက္ရုပ္ေတြမ်ားနိုးထလာျကသလား။ ျငိမ္းခါနီး ဆီမီးခြက္ထေတာက္သလို ေနမင္း၏အပူရွိန္ေျကာင့္ ရာမရွိစက္ကိရိယာမ်ား ေသြးရူးေသြးတန္းျဖင့္အလုပ္ထလုပ္ ျကျခင္းေလလား။
တကယ္ေတာ့ ဘယ္လိုအေျဖမ်ိုးမွ မမွန္နိုင္ပါ။ ရာမသည္ တစ္ကြက္ခ်င္းဆက္ရသည့္ အရုပ္ကားဆက္ကစား နည္းျကီးတစ္ခုျဖစ္၏။ အကြက္ေစ့ျပီး အေျဖေပါှရန္ အမ်ားျကီးက်န္ေသးေသာှလည္း ရုပ္လံုးေတာ့ေပါှသင့္သ ေလာက္ေပါှခဲ့ျပီ။ ရာမ၏ သစ္လြင္ျခင္း၊ ရာမ၏ လ်ွို့ဝွက္ျခင္း။
ထိုအေတြးမ်ားသည္ ေျကာက္ရြံ့ထိပ္လန့္မွုကို ေပးစြမ္းမည့္အစား ေနာှတန့္အတြက္ အားရေက်နပ္မွုနွင့္ တက္ျကြ မွုတို့ကို ေပးစြမ္းျက၏။ ေနနွင့္ဦး ရာမ၊ အခ်င္းရာမ၊ အလင္းေရာင္ေပ်ာက္မသြားနွင့္ဦး၊ အလင္းျပာေအာက္ဝယ္ သင့္အားစူးစမ္းပါရေစဦး။ ရာမေကာှမတီကလူေတြ ဒီကိစဿစကို ျမင္ျက၊ ျကားျကရင္ ဘယ္လိုမ်ားျဖစ္သြားျကမယ္ မသိဘူး- ေနာှတန္သည္ သူ့ကိုယ္သူျပန္ေျပာလိုက္၏။ ျကာေလ၊ ရဲေလျဖစ္လာေသာ ေနာှတန္သည္ ရာမ အတြင္းေလာက၏ ဗဟိဒဿဓိပံုပန္းသဏဿဍာန္မ်ားကို အေသအခ်ာျကည့္ရွုေနမိေတာ့သည္။
=====================
ထိုသို့ျကည့္ေနရင္းက သူစိတ္ဒုကဿခေရာက္လာျပန္၏။ သူ့စိတ္ထဲတြင္ ရာမကို နိမိတ္ပံုအမ်ိုးမ်ိုးျဖင့္ ျမင္လာသည္။ ထိုနိမိတ္ပံုမ်ားကို ပံုေဖာှေနေသာသူ့စိတ္အာရံုတြင္ ရာမသည္ သဏဿဍာန္အမ်ိုးမ်ိုးျဖင့္ အသံုးေတာှခံေန၏။
ထိုနိမိတ္ပံုမ်ားအနက္ စိတ္အခ်ရဆံုးပံုစံအရ ယခုသူသည္ ၁၆ ကီလိုမီတာက်ယ္ျပီး ကီလိုမီတာ ၅ဝ ရွည္သည့္ ဧရာမ ေရတြင္းျကီးတစ္ခု၏ ေအာက္ဆံုးျကမ္းခင္း အလယ္ေကာင္တည့္တည့္နားသို့ေရာက္ေနသည္။ ဆူးျကီး မ်ားထြက္လ်ွက္ရွိေသာ ေတာင္ဝင္ရိုးစြန္းသည္ေရတြင္းအဝျဖစ္၏။ ထိုပံုစံကို စိတ္အခ်ရဆံုးဟုေျပာရျခင္းသည္ အေျကာင္းရွိ၏။ ရာမကို ထိုနိမိတ္ပံုအရ ပံုေဖာှျကည့္ရွုျခင္းအားျဖင့္ သူသည္ ေအာက္ဆံုးသို့ေရာက္ေနေသာ ေျကာင့္္ ထိုမွတဆင့္ ေအာက္ထပ္ျပုတ္က်ရန္ အေျကာင္းမရွိေတာ့။ သို့ေသာှလည္း အားနည္းခ်က္အခ်ို့က ရွိေနဆဲ။
လြင္ျပင္၏ ေျမာက္ဖက္နွင့္ ေတာင္ဖက္ကမ္းတြင္ ျပန့္က်ဲလ်ွက္ရွိေသာ ျမို့မ်ားကို ေရတြင္းနံရံတြင္ ေသခ်ာစြာ ခ်ိတ္ကပ္ထားေသာအရာမ်ားဟု အာရံုယူ၍ရသည္။ ဘယ္လိုမွ အာရံုယူမရသည္က ဆလင္ဒါပင္လယ္ပင္ျဖစ္၏။
ဆလင္ဒါပင္လယ္ရွိေရျပင္သည္ ျပာလဲ့ေန၏။ ေရခဲတံုးမ်ားေပါေလာေမ်ာေနသည္ကိုပင္ျမင္ရေသးသည္။ ခုနက အာရံုျပုထားေသာ ေရတြင္းဟူေသာအသိအရ ေရတြင္းျကီး၏အလယ္ေကာင္ နံရံပါတ္ပါတ္လည္တစ္ေလ်ွာက္ နွစ္ဆယ္ကီလိုမီတာရွိသည့္ ေဒါင္လိုက္ပင္လယ္ျပင္ျကီး လွည့္ပါတ္လွုပ္ရွားေနျခင္းကို စိတ္ကလက္ခံနိုင္ဖို့ခဲယဉ္း လွသည္။ ေနာက္နိမိတ္ပံုတစ္ခု ယူဦးမွပဲ။
ေနာှတန္သည္ စိတ္အာရံုျမင္ကြင္းကို ၉ဝ ဒီကရီလွည့္လိုက္သည္။ ေရတြင္းျကီးသည္ ခုနွစ္ဖက္ပိတ္ ဥမင္လွိုဏ္ ေခါင္းျဖစ္သြားခဲ့ျပီ။ ေအာက္ဖက္သည္ ခုသူတက္ေနေသာ ေလွကားေစာင္းတန္းျဖစ္၏။ ေနာှတန္သည္ ရာမ၏ ပိသုကာမ်ားကို လက္ဖ်ားခါမိသည္။ ထိုနိမိတ္ပံုအရ ယခုအခါ သူသည္ ဥမင္လွိုဏ္ေခါင္း ေျမာက္ဖက္အပိတ္ ၏ေအာက္ျခမ္းမွတဆင့္ အလယ္ဗဟိုခ်က္ေပါှသို့ ေလွကားမွတဆင့္ တြယ္တက္ေနသည္။ ဗဟိုခ်က္မွ အေပါှရွစ္ ကီလိုမီတာထိ ေကြးတက္သြားျပီး ေကာင္းကင္ခံုးျဖစ္သြား၏။ သူအခုကပ္ေနရေသာ ေပတံသဖြယ္မတ္ေစာက္ သည့္ေလွကားသည္ ေအာက္မီတာ ၅ဝဝ အထိဆင္းသြားလ်ွင္ ပထမပလက္ေဖာင္းသို့ေရာက္၏။ ထိုေနရာမွ စ၍ ေလ်ွာေစာင္းေလွကား ေစာင္းတန္းစတင္သည္။ ေအာက္ေရာက္ေလ၊ ေလွကားသည္ေျပလာေလျဖစ္၏။ ထိုသို့ ငါးဆစ္ဆင္းသြားျပီးလ်ွင္ လြင္ျပင္ကိုေရာက္ျပီျဖစ္၏။ ေနာှတန္သည္ ကမဿဘာေပါှတြင္အျမင့္ဆံုးဆိုသည့္ ဧဝရက္ေတာင္နွင့္ ေလွကားေစာင္းတန္းကို နွိုင္းယွဉ္ျကည့္ေနမိသည္။ ေနရစ္ေတာ့ ဧဝရက္၊ ျကီးက်ယ္ခန္းနား ျမင့္မား မတ္ေစာက္ ဘယ္အခ်က္ျကည့္ျကည့္ အယ္လ္ဖာေလွကားက အျပတ္အသတ္သာသည္။
အျခားေလွကားနွစ္စင္းျဖစ္သည့္ ဘီတာနွင့္ ဂမ္မာတို့ကိုေတာ့ မျကည့္ရဲ။ ထိုေလွကားနွစ္စင္းသည္ သူ့ေခါင္းေပါှမွေက်ာှ၍ မိုးေပါှတက္သြားေသာေျကာင့္ သူတို့ရွိေနသည္ကို ေမ့ထားမွ အက်ိုးမ်ားလိမ့္မည္။ ေဟာ- အခုပင္ ေလွကားမ်ားကို ျကည့္မိ၍ သူမျမင္လို၊ မေတြ့လို၊ မေတြးလိုေသာ တတိယနိမိတ္ပံုသည္ အာရံုထဲသို့ ဇြတ္အတင္း အဓမဿမဝင္လာခဲ့ျပီ။ ထိုနိမိတ္ပံုအရ ေနာှတန္သည္ ေရတြင္းထဲေရာက္ေနျပန္၏။ ဒီတစ္ခါမွာေတာ့ ေရတြင္းျကမ္းခင္းမွာ မဟုတ္၊ ထိပ္ဝ အဖံုးေပါှတြင္ မ်က္နွာျကက္တြင္ ယင္ေကာင္နားသကဲ့သို့ ဦးစိုက္ေျပာင္းျပန္ တြယ္ကပ္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ သူ့ေအာက္တြင္ ကီလိုမီတာ ငါးဆယ္နက္ေသာ တြင္းနက္ျကီး။ ေအာက္သို့ ျပုတ္က် ပါက ထိုးစိုက္ရန္ ဆူးျကီးမ်ားက ေအာက္ဖက္အခင္းတြင္ အသင့္ေထာင္လ်ွက္။ မေတြးမိေအာင္ အတန္တန္ျကိုး စားသည့္ျကားက ထိုနိမိတ္ပံုေပါှလာေသာအခါ ေျကာက္ေသြးက ငယ္ထိပ္တက္ေဆာင့္သျဖင့္ ေလွကားထစ္မ်ား ကို ျပန္လည္ဆုပ္ကိုင္လိုက္ရသည္။
မျကာမီ ထိုေျကာက္စိတ္မ်ားေပ်ာက္သြားမည္ကို သူသိပါ၏။ အာကာသယာဉ္မွူးမ်ားအေနျဖင့္ ရာမ၏ ဆန္းျကယ္ မွုမ်ား၊ ကိုယ္ထင္ျပမွုမ်ားကို စိုးရြံ့ေန၍မျဖစ္။ သူ့ စိတ္ထဲတြင္ တစ္သက္မ်ွျကာသည္ဟုထင္ေနေသာှလည္း ရာမ လင္း လာကတည္းက ခုခ်ိန္ထိ အခ်ိန္နွစ္မိနစ္သာျကာ၏။ ေနာှတန္သည္ ေလွကား၏ မီတာ ရာေပါင္း အနည္း ငယ္ေသာေနာက္ဆံုးပိုင္းကို ျဖည္းေလးစြာတက္၏။ ဗဟိုစခန္းသို့ ေရာက္ခါနီးတြင္ ရာမ၏အတြင္းျမင္ကြင္းကို သမင္လည္ျပန္ လွည့္ျကည့္မိျပန္၏။
ဟယ္- ရာမ၏ ေနြဦးကာလမွာ ျမူထေနပါပေကာ။ ျမူတို့သည္ ပင္လယ္မွတဆင့္ တက္လာျကျပီး ျမူထုမွာ ရာမ ဝင္ရိုးလည္ပါတ္သည့္ဖက္ကို တိမ္းေစာင္းေနေလသည္။ ေလသည္ ဟူးဟူးရားရားတိုက္ခတ္လာျပီ။ ရာမ၏ ကုန္သည္ေလမ်ား အရွိန္ရေနျပီ။ ခန့္မွန္းနိုင္စြမ္းမရွိသည့္ သက္တမ္းတစ္ခုအတြင္း ရာမ၌ အပူပိုင္းမုန္တိုင္းတစ္ခု တိုက္ခတ္ရန္ အားယူေနပါပေကာ။
+++++++++++++++
]]>ေလရူးထေသာ ေနြဦးကာလ
ရာမ၏ ညမ်ားကား ညတာရွည္၍ အိပ္မက္မ်ားလွ၏။ စစခ်င္း ဘယ္သူမွ နွစ္နွစ္ျခိုက္ျခိုက္အိပ္မေပ်ာှျက။ အဆိုး ဆံုးကား ရာမ၏ အသံမဲ့တိတ္ဆိတ္မွု။ အသံတစ္ခုခုကို ျကားေနမွ ေနသာထိုင္သာရွိေသာ လူ့သေဘာအရ ဘာ သံမွမျကားရသည့္အခါ စိတ္၏ေျခာက္လွန့္မွုကို ခံစားျကရသည္။ အာရံုမွား၍ ထင္ျမင္လာေသာ ထူးဆန္းသည့္ အသံမ်ားအေျကာင္း ေျပာဆိုျကသူေတြမနည္းမေနာ။ ေဆးမွူးေလာှရာအန္းစ္က သာယာသည့္ဂီတသံမ်ားကို ဖန္တီးေစျခင္းအားျဖင့္ ထိုကိစဿစအဆင္ေျပသြားသည္။
ဒီညအဖို့ေတာ့ ေနာှတန့္အတြက္ ထိုေဆးကမတိုးေတာ့။ အိပ္ယာတြင္လဲေလ်ွာင္းရင္း ေမွာင္ထဲမွ အသံကို နားစြင့္ ေနမိသည္။ သူဘာကိုနားေထာင္ေနသလဲ။ သူနားစြင့္ေနမိသည္က ေလ၏အသံ။ ေလ၏ေအာှသံကိုသာျဖစ္၏။ ပါးျပင္ကို လာတိုးေသာ ေလေျပညွင္းကေလးမ်ားကို ခံစားသိရွိေနရျပီျဖစ္ေသာှလည္း ဟူးဟူးရားရားေအာှဟစ္ တိုက္ခတ္သည့္ ေလဆိုး ေလသရမ္းနွင့္ ခုထိေတာ့မျကံုရေသး။
ညသန္းေခါင္အေရာက္တြင္ ေနာှတန္အိပ္ေပ်ာှသြား၏။ ဆက္သြယ္ေရးဝန္ထမ္းမ်ားမွအပ အဖြဲ့သားမ်ားအားလံုး နွစ္နွစ္ျခိုက္ျခိုက္အိပ္ေမာက်ေနစဉ္ ထိုအျဖစ္အပ်က္သည္ ဆိုင္းမဆင့္ ဗံုမပါေရာက္၍လာေတာ့၏။
==================
စခန္းတစ္ခုလံုးကို တစ္ျကိမ္တည္းျဖင့္ လွုပ္နိုးလိုက္သည့္ ထိုအသံကား သူတို့ေမ်ွာှလင့္ထားသည့္ မုန္တိုင္းသံ၊ ေလ၏ ေအာှသံမ်ိုးမဟုတ္။ မိုးျပိုသလိုမ်ိုး၊ ရာမကမဿဘာတစ္ခုလံုးကို သိမ့္သိမ့္တုန္သြားေစသည့္ အသံက်ယ္ျကီး ျဖစ္၏။ ပထမဆံုး ဝရဇိန္လက္နက္၊ မိုးျကိုးစက္ဆိုသည့္စကားအတိုင္း ထစ္ခ်ုန္းသံျကီးတစ္ခုကို အရင္ျကားရ၏။ ထို့ေနာက္တြင္ကား မွန္ခ်ပ္ေပါင္း တစ္သန္းေလာက္ဆက္တိုက္ ကြဲေျကသံမ်ား။ မိနစ္ပိုင္းေလာက္သာျကာေသာ ထိုအသံမ်ားသည္ အသံတိတ္ရာမကမဿဘာတြင္ တစ္သက္ေလာက္ျကာသည္ဟု ထင္မွတ္ရ၏။ ထိုအသံမ်ား တျဖည္းျဖည္းတိုးသြားေသာအခါ ေနာှတန္သည္ ဗဟိုခ်က္စခန္းကို ဆက္သြယ္ေတာ့သည္။
"ဗဟိုစခန္း၊ ဘာျဖစ္တာလဲ"
"ဆရာ ခဏေလးေစာင့္ဦး၊ အသံေတြက ပင္လယ္ဖက္ကလာတာ၊ က်ြန္ေတာှတို့ မီးေမာင္းထိုးျပမယ္"
ရွစ္ကီလိုမီတာအျမင့္ရွိ ဗဟိုခ်က္စခန္းမွ မီးေမာင္းအလင္းကြက္ျကီးသည္ ရာမလြင္ျပင္တစ္ေလ်ွာက္ေျပးသြား၏။ ဆလင္ဒါပင္လယ္ကို ပါတ္ပါတ္လည္ ေလ်ွာက္ထိုးျကည့္၏။ အသံလာရာေဒသကား ပင္လယ္၏ အထက္ပိုင္း။ ေခါင္းေပါှေရာက္ေနေသာအပိုင္း။ မိုးေကာင္းကင္ဟုထင္ရေသာ အေပါှပိုင္းဆီမွျဖစ္သည္။
ေကာင္းကင္ပင္လယ္သည္ ပြက္ပြက္ဆူေန၏။ ပင္လယ္၏ တစ္ကီလိုမီတာမ်ွက်ယ္ေသာ ေနရာတစ္ခုတြင္ အျဖူ စင္းျကီးတစ္ခုက ပင္လယ္ရွိေရခဲျပင္တစ္ေလ်ွာက္ေရြ့လ်ားေန၏။ ျကည့္ေနတုန္းမွာပင္ မီတာ ၂၅ဝ မ်ွရွည္ေသာ ေရခဲျပားျကီးတစ္ခ်ပ္က ေကာင္းကင္ပင္လယ္ျပင္မွာ တံခါးေပါက္ပြင့္သလို ပြင့္အာလာသည္။ မီးေရာင္ေအာက္ တြင္ျပိုးျပိုးပ်က္ပ်က္ျဖင့္ လွေနေသာ ထိုေရခဲျပားျကီးသည္ ေအာက္သို့ဝုန္းကနဲ ျပုတ္က်လာမည္လားဟု ရင္တထိတ္ထိတ္နွင့္ ျကည့္ေနျကဆဲမွာပင္ ေကာင္းကင္ပင္လယ္ထဲသို့ ျပန္လည္နစ္ျမုတ္ေပ်ာက္ကြယ္သြား၏။
ခုမွပင္ ဘာျဖစ္ေနသလဲဆိုသည္ကို ေနာှတန္ေကာင္းစြာသေဘာေပါက္ေတာ့သည္။ လက္စသတ္ေတာ့ ဆလင္ဒါ ပင္လယ္ျကီးရွိေရခဲမ်ားအရည္ေပ်ာှျကေနျခင္းပါတကား။ ရာမ၏ ရွည္လ်ားလွေသာ ေဆာင္းရာသီက ကုန္ဆံုး သြားခဲ့ေခ်ျပီ။
=======================
ရာမေကာှမတီ၏ သတိေပးခ်က္ကားေသြးထြက္ေအာင္မွန္လွသည္။ ျပီးခဲ့သည့္ ရက္မ်ားအတြင္း ေန၏ အပူရွိန္ကို စုပ္ယူထားေသာ ရာမ၏ သတဿတုကိုယ္ထည္နွင့္ကပ္ေနသည့္ ပင္လယ္၏အတြင္းပိုင္းသည္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း အရည္ ေပ်ာှေနခဲ့၏။ ေနာှတန္သည္ လွိုင္းသံ၊ ေလသံမ်ားျကားမွ ဆက္ေတြးေနမိသည္။ ေရသည္ ေရခဲထက္ ထုထည္ ေသးသျဖင့္ အေပါှယံလြွာရွိ ေရခဲထုနွင့္ ေအာက္ရွိအရည္ေပ်ာှလာေသာ ေရထုတို့တျဖည္းျဖည္း အလွမ္းကြာ ေဝးလာခဲ့၏။ ေနာက္ဆံုး ေထာက္တိုင္မ်ားမရွိေတာ့သည္ တံတားျကီးက်ိုးက်သလို ဆလင္ဒါပင္လယ္၏ အေပါှရံ လြွာေရခဲထုသည္ အစိတ္စိတ္အမြွာမြွာ က်ိုးပ်က္ခဲ့ရေတာ့သည္။ အခုဆိုလ်ွင္ ပင္လယ္ျပင္သည္ ရာေပါင္းမ်ားစြာ ေသာ ေရခဲတံုးျကီးမ်ားျဖင့္ ျပည့္နွက္ေနေပျပီ။ ထိုေရခဲတံုးျကီးမ်ားသည္ အခ်င္းခ်င္းတြန္းျကတိုက္ျကရင္း အရည္ေပ်ာှဦးေတာ့မည္။
နယူးေယာက္က်ြန္းကို လမ္းေလ်ွာက္သြားမည္ဟု သူတို့ျကံစည္ခဲ့ျကေသးသည္ကို သတိရမိ၍ ေျခဖ်ားလက္ဖ်ား မ်ားေအးေလာက္ေအာင္ ေျကာက္ေသြးတက္မိသည္။
သို့ေသာှလည္း ထိုေရနွင့္ ထိုေရခဲတို့၏ စစ္ပြဲသည္ ခဏမ်ွသာပါ။ ေနထဲတိုးဝင္ေလေလ ေရကနိုင္ေလေလ ျဖစ္ရဦးမည္။ မျကာခင္ပင္လယ္ျပင္တစ္ခုလံုး အရည္ေပ်ာှလိမ့္မည္။ သို့ေသာှလည္း ေနကိုပါတ္၍ စျကာဝဠာ ခရီးရွည္ျပန္စသည္နွင့္တျပိုင္နက္ ပင္လယ္ျပင္သည္ ေရျပန္ခဲလိမ့္ဦးမည္။ ေရရွည္တြင္ေတာ့ ေရခဲသည္သာ ေအာင္နိုင္သူ ျဖစ္ခ်ိမ့္မည္။
ေနာှတန္သည္ ခုမွသာ အသက္ျပန္ရွုရန္သတိရမိသည္။ သတိရသည္နွင့္တျပိုင္နက္ ဆလင္ဒါပင္လယ္နားတြင္ စခန္းခ်ထားသည့္ အဖြဲ့အတြက္ စိုးရိမ္စိတ္က ငယ္ထိပ္တက္ေဆာင့္၏။ ေဘာရစ္ရိုဒရီဂိုက သူ့ဆက္သြယ္ခ်က္ ကိုခ်က္ခ်င္းျပန္ေျဖေတာ့မွ စိတ္သက္သာရာရသြားသည္။ ပင္လယ္ေရလွိုင္းသည္ ကမ္းကိုေက်ာှျပီးတက္မလာ။
ေဘာရစ္က တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ပင္ ေျပာ၏။
"ကမ္းပါးကို ဘာလို့အျမင့္ျကီးလုပ္ထားသလဲဆိုတာ ခုေတာ့က်ြန္ေတာှတို့ သိျပီဆရာ" တဲ့။ ေကာင္းလွပါသည္။ သို့ေသာှ ဘာေျကာင့္မ်ား ေတာင္ဖက္ကမ္းပါးျကီးက သူတို့ရွိသည့္ ေျမာက္ဖက္ကမ္းပါးထက္ ဆယ္ဆမ်ွပိုျမင့္ရ သနည္း။ မသိ။ ခုထိေတာ့ အေျဖမရွိ။
ဗဟိုခ်က္စခန္းမွ မီးေမာင္းသည္ ရာမကမဿဘာတစ္ခုလံုးကို လွည့္ပါတ္ထိုးေန၏။ ပင္လယ္သည္ ေဒါမာန္ တျဖည္းျဖည္းေလ်ာ့လာျပီ။ လွိုင္းေခါင္းျဖူျကီးမ်ားဆူပြက္မွုမရွိေတာ့။ ၁၅ မိနစ္ခန့္အျကာတြင္ သူတို့ကို နွလံုးေသြး ရပ္မတတ္ တုန္လွုပ္ေစခဲ့ေသာ အသံျကီးျငိမ္သက္သြားခဲ့သည္။
သို့ေသာှ ရာမသည္ အသံမဲ့ကမဿဘာတစ္ခုမဟုတ္ေတာ့။ အေမွာင္အိပ္ယာ ကဗဿဗလာမွ နိုးထလာခဲ့ျပီ။ ေရသံမ်ားျဖင့္ စည္စည္ကားကားျဖစ္လာခဲ့ျပီ။ ေဆာင္းအကုန္ေနြအကူး။ ေလရူးထသည့္ ေနြဦးကာလသို့ေရာက္ျပီေပါ့။ အေရာက္ေနာက္က်ေလျခင္း။
ရာမ၏ ေနြဦးမွ ေလရူးက ေနာ့လွ၊ သရမ္းလွ၏။ မသိမသာမွ သိသိသာသာ အားေကာင္းေမာင္းသန္ျဖစ္လာ သည္။ ရာမနတ္ဘုရားျကီး၏ တန္ခိုးျပာဋီကာတို့က သူတို့ကို ထြက္ခြာဖို့သတိေပးေနျပီ။ သြားရေတာ့မည္။ သြားျကေတာ့မည္။
=========================
အယ္လ္ဖာေလွကားေစာင္းတန္းရွည္ျကီး၏ အတက္ခရီးတစ္ဝက္က်ိုးေသာအခါ ယာဉ္မွူးေနာှတန္သည္ သူတက္ လာခဲ့သည့္ ေလွကားထစ္ေပါင္း တစ္ေသာင္းေက်ာှ၊ ေရွ့ဆက္တက္ရဦးမည့္ ေလွကားထစ္ေပါင္းတစ္ေသာင္း ေက်ာှကို မျမင္ရေအာင္ကြယ္ထားေပးသည့္ အေမွာင္ထုကို အတိုင္းအဆမရွိ ေက်းဇူးတင္ေနမိ၏။ ေလွကားကို ဒုတိယံပိ တက္ျခင္းျဖစ္သည့္အတြက္ ပထမအျကိမ္တုန္းက အမွားမ်ားကို သင္ခန္းစာယူနိုင္၏။ အေပါှေရာက္ ေလ ဆြဲအားနည္းေလ ျဖစ္သည့္အားေလ်ွာှစြာ ေရာက္ခ်င္ေဇာျဖင့္ ခုန္ပ်ံေက်ာှလြားတက္ခ်င္စိတ္က ေပါှလာ တတ္၏။ ထိုသို့မ်ားတက္မိလို့ကေတာ့ အထစ္တစ္ေထာင္ေလာက္တက္ျပီးလ်ွင္ ေျခသလံုးနွင့္ ေပါင္ျကြက္သား မ်ားကိုက္ခဲလာမည္။ တျဖည္းျဖည္း တက္ခ်ိန္ထက္ နားခ်ိန္ကမ်ားလာမည္။ ပထမအျကိမ္တုန္းက ျကြက္တက္ လိုက္သည္မွာ နွစ္ရက္ေလာက္ အိပ္ယာထဲလဲေန၏။
ထို့ေျကာင္ပင္ ယခုတစ္ျကိမ္မွာေတာ့ အဖိုးျကီးအိုကဲ့သို့ ေျဖးေျဖးသာတက္ခဲ့သည္။ ေနာှတန္သည္ ေနာက္ဆံုး ထြက္ခြာသူျဖစ္၏။ သူ့အဖြဲ့သားမ်ားသည္ သူ့အထက္ ကီလိုမီတာတစ္ဝက္မ်ွအကြာတြင္ ေလွကားျကီးကို တန္းစီ တက္ေနျက၏။
ရာမေလ့လာေရးကို ဤမ်ွနွင့္ နိဂံုးကမဿပတ္အဆံုးသတ္ခဲ့ရသည္ကို ေတြးမိတိုင္းရင္နာမိ၏။ ထိုးမည့္ဆင္ ေနာက္ တစ္လွမ္းဆုတ္ရသလို ယခုဆုတ္ခြာျခင္းသည္ ယာယီမ်ွသာျဖစ္ပါေစဟုဆုေတာင္းေနမိသည္။ အကယ္၍သာ ယာယီက ကမဿဘာတည္ခဲ့မည္ဆိုလ်ွင္ေတာ့———————-။
ဗဟိုခ်က္စခန္းတြင္ ရာသီဥတုအေျခအေနေကာင္းသြားသည္အထိ ေစာင့္မည္ဟု အခိုင္အမာဆံုးျဖတ္ထား၏။ ရာမတြင္ မည္မ်ွပင္မုန္တိုင္းထန္ေစဦး။ မုန္တိုင္း၏ ဗဟိုခ်က္နွင့္တူသည့္ သူတို့၏ ဗဟိုခ်က္စခန္းကေတာ့ နဘယံ ေဘးမရွိဟု ယူဆသည္။
တကယ္ေတာ့လည္း ေနာှတန္သည္ ရာမ၏ မိုးေလဝသကို ကမဿဘာ့စံနွုန္းမ်ားျဖင့္ ခ်ိန္ထိုးတြက္ခ်က္ေနျခင္းသာ ျဖစ္၏။ သူတို့တစ္သက္လံုးေလ့လာခဲ့ျကေသာ ကမဿဘာ့မိုးေလဝသခန့္မွန္းခ်က္မ်ားသည္ပင္ ရာနွုန္းျပည့္မွန္ကန္မွု မရွိသည့္အတြက္ ရာမလို အစိမ္းသက္သက္ကမဿဘာတစ္ခုမွာ သူ့ခန့္မွန္းခ်က္မ်ားသည္ အရာေရာက္ပါမည္လား။ မုန္တိုင္းျကီးမလာေသးေသာှလည္း ေရွ့ေတာှေျပးေလျကမ္းမ်ားကေတာ့ ရွစ္ခြင္တိုင္းမွ တိုက္ခတ္လာေခ်ျပီ။
ေလွကားကို ငါးကီလိုမီတာတက္ခဲ့ျပီးျပီ။ ဗဟိုခ်က္စခန္းသို့ေရာက္ရန္ သံုးကီလိုမီတာအကြာတြင္ တစ္နာရီ နားျက ၏။ ေတာင့္တင္းေနေသာ သလံုးသားမ်ားကို နွိပ္နယ္ပြတ္ေျချက၏။ စိတ္ဓါတ္တက္လာေစရန္ စကားေလးေျပာ၊ အစာေလးစား လုပ္ျက၏။ ဤေနရာမွစ၍ ေအာက္စီဂ်င္တပ္ အလံုပိတ္ေခါင္းစြပ္မ်ားကို ျပန္သံုးျကရေတာ့မည္။
ေနာက္တစ္နာရီအျကာတြင္ သူတို့သည္ အယ္လ္ဖာေလွကား၏ အမတ္ေစာက္ဆံုး၊ အျမင့္ဆံုးေသာ အတက္ပိုင္း ျဖစ္သည့္ ပထမအဆစ္ ပလက္ေဖာင္းသို့ေရာက္ျကျပီ။ ေထာင္ထားေသာ ေပတံကဲ့သို့ တသမတ္တည္း မတ္ေစာက္ သည့္အပိုင္း။ ထို့ေျကာင့္ နာရီဝက္နားျကျပန္၏။ ေအာက္စီဂ်င္ အေျခအေနကို စစ္ေဆးျက၏။ ကဲ- တက္လိုက္ျကဦးစို့ရဲ့။
တစ္ဦးနွင့္တစ္ဦး မီတာ (၂ဝ) စီျခား၍ တက္ျကသည္။ ထံုးစံအတိုင္းေနာှတန္က ေနာက္ဆံုး။ ျဖည္းျဖည္း မွန္မွန္ တက္ရသည့္ ထိုအတက္သည္ ျငီးေငြ့ဖြယ္အေကာင္းဆံုးျဖစ္၏။ ေလွကားထစ္မ်ားကို စိတ္ျဖင့္ေရတြက္ရင္း တက္ရလ်ွင္ေကာင္းမည္။ တစ္၊ နွစ္၊ တစ္ရာ၊ နွစ္ရာ၊ သံုးရာ၊ ေလးရာ။
ပထမပလက္ေဖာင္းမွ ေလွကားထစ္ ၁၂၅ဝ သို့အေရာက္ေနာှတန္သည္ တစ္စံုတစ္ခုေတာ့ အျကီးအက်ယ္ မွားယြင္းေနေျကာင္း ရုတ္တရက္သိလိုက္သည္။ သူ့မ်က္စိေရွ့ သတဿတုေလွကားထစ္က အလြန့္အလြန္ကို လင္းေန၏။ အေရာင္ေတာက္လြန္းသည္။
ေနာှတန္သည္ ေနာက္ေျခတစ္လွမ္းပင္ လွမ္းခ်ိန္မရလိုက္။ အေပါှမွသူ့လူမ်ားကိုလည္း သတိေပးခ်ိန္မရလိုက္။ တစ္စကဿကန့္ဆိုသည့္ တိုေတာင္းလွသည့္အခ်ိန္အတြင္း ထိုျဖစ္ရပ္အားလံုး ျဖစ္ျပီးသြားခဲ့ျပီ။ ဘုရားကယ္ေတာှမူပါ။ ရာမနတ္ဘုရားျကီးသည္ ေနာက္တစ္ျကိမ္သူ၏ ျဖိုးေမာက္လွေသာ တန္ခိုးေတာှအနနဿတတို့ကို လွစ္ကာျပလိုက္ ျပန္ေခ်ျပီ။ ရာမတစ္ကမဿဘာလံုး ဘာသံမွမျကားပဲ ဝင္းဝင္းေတာက္ကာ ထိန္ထိန္လင္းသြားခဲ့သည္။ ေနြဦးတြင္ ရာမသည္ အရုဏ္တက္ခဲ့ျပန္ျပီတကား။
++++++++++++++++++
]]>