HIRIAUTATPA

နံပါတ္တစ္သည္ လက္နွိပ္ဓါတ္မီး အလင္းေရာင္ အားကိုးျဖင့္ ပိန္းပိတ္ေအာင္ ေမွာင္သည့္ လွိုဏ္ဂူ ထဲသို့ သတိျကီးစြာ ဝင္ေရာက္ သြားသည္။ လွိုဏ္ဂူထဲ ေရာက္သည္နွင့္ ေသနတ္ကို အသင့္ ပစ္ခတ္ရန္ အေနအထားသို့ ေျပာင္းလဲ လိုက္သည္။ လက္နွိပ္ဓါတ္မီး အလင္းေရာင္ ေအာက္တြင္ သူ ျမင္ရသည္ကား အရိုးစုတစ္ခု၊ ေဟာင္းနြမ္းစုတ္ျပတ္ ေနေသာ ပရိေဘာဂ အခ်ို့ နွင့္ နံရံ တစ္ဖက္တြင္ ထူထပ္စြာ ဖံုးအုပ္ထားေသာ ပင္လယ္ေရေမွာ္မ်ားသာ။

“ဒီ ဒတ္ပစ္ဆိုတဲ့ ငနဲဟာ ေမြးကတည္းက ပလႅင္ဖင္ကပ္ ပါလာတဲ့ေကာင္စားမ်ိဳး၊ ေရြးလိုက္တိုင္းအေကာင္းခ်ည္းရတဲ့ အေကာင္ပဲ” ဂ်ီယိုဒီႏို သည္ ပြစိပြစိလုပ္ေန၏။
“ဒီမယ္ ရူဒီ၊ ဒီအေကာင္ဟာ ခုေလာက္ရွိ ဝင္ရိုးစြန္းမုန္တိုင္း သေဘၤာေပၚက အေကာင္းစားအိပ္ခန္းထဲမွာ ေတာင့္ေတာင့္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ အဏၰဝါေဗဒ ပညာရွင္ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ ဖက္ကို အိပ္ေနရမယ္ဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားနဲ႔ က်ဳပ္ တစ္ရာေၾကး ေလာင္းမလား”

အသက္ျပင္းျပင္း တစ္ခ်က္ ရႈသြင္း လိုက္ၿပီးေနာက္ ဒတ္ပစ္သည္ ေရခဲျပင္ ေပၚတြင္ ဖေနာင့္ ႏွင့္ တင္ပါး တသားတည္း က်ေအာင္ သုတ္ေျခတင္ ေတာ့သည္။ တေျဖာင့္တည္း ေျပးျခင္း မဟုတ္၊ ေႁမြလိမ္ ေႁမြေကာက္။ လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာက ေလတပ္ သင္တန္းေက်ာင္း ေဘာလံုးအသင္း ေနာက္တန္းသမား အျဖစ္ ကစားခဲ့ စဥ္က လွ်င္ျမန္မႈ မ်ိဳးျဖင့္ သူ ေျပးေန၏။ ဒီတစ္ႀကိမ္ေတာ့ သူ တစ္ေယာက္တည္း။

မုန္တိုင္းကို သယ္ေဆာင္လာေသာ တိမ္မည္းညိဳတို႔ကင္းစင္သြားၿပီး ေနာက္ေလးနာရီအတြင္း ဟူးဟူးရားရား တိုက္ ခတ္ေနေသာေလသည္ ၿငိမ္သြား၏။ ေကာ့စ္က ေျမျပင္ေပၚတက္၍ အလံဝါတစ္ခုကို ေဝွ႔ယမ္းျပေနသည္။ ပစ္သည္ မ်က္စိ တစ္ဆံုး က်ယ္ေျပာလွသည့္ ႏွင္းထုကဗၺလာထက္ဝယ္ ပုရြက္ဆိတ္သာသာမွ်သာ ျမင္ရသည့္ လူဆယ္ေယာက္ ကိုေငးၾကည့္ေန၏။ သူတို႔တျဖည္းျဖည္းနီးလာေသာအခါ ဂယ္လက္စပီး ကိုယ္တိုင္ ဦးေဆာင္လာသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ သူ႔ေနာက္မွာေတာ့ ဂ်ာနယ္လစ္ အီဗီတန္က ကပ္လိုက္လာ၏။